beerends

Driver's seat

2011-06-23T11:28:00.001+02:00

- Gepubliceerd op hardgras.nl -

Ineens was daar die naam, enkele jaren geleden. Als uit het niets. Cock Jol. Zo’n naam die je niet verzint. Je graaft in je geheugen. Martin. Den Haag. Twente. Engeland. Noeste mannen. Met baarden en manen. Ongeslagen kampioen Eerste Divisie. Boere in de spits. En god ja, Bayern natuurlijk. 0-8. Dag Cruijff. Maar geen Cock te bekennen in de canon.

Alsof ze hem al die tijd hadden weggestopt. Tot zijn jongere broer hem kwam halen. Net als in die film. Rain Man. Vanaf nu zou de wereld hem zien. Niet meer om hem heen kunnen. Martin nam een besluit, met bloed ondertekend. Zonder Cock geen Martin.
Zo geschiedt nog altijd.

‘Martin Jol tekent bij Fulham en neemt zijn vaste assistent Cock Jol mee.’

Het blijft een misleidend woord. Een assistent, die leidt zo nu en dan een training. Knikt kort bij de 1-0. Masseert het gemoed van miskende spelers. Cock doet dat niet. Cock rijdt Martin.

Het doet je afvragen of het gebeurd is. Of Mohamed Al-Fayed tijdens de contractbesprekingen aan Cock heeft gevraagd of hij nog één keer kon vertellen wat hij nu ook alweer ging doen, bij Fulham. En dat Cock toen heeft gezegd: “I’m an excellent driver.”

Ik wilde een trui met elleboogstukken

2010-12-13T20:22:00.006+01:00

Ik wilde een trui met elleboogstukken. Suède elleboogstukken, zoals die vroeger op tweedjasjes zaten, of op truien waar daadwerkelijk een gat in zat. Dat is eigenlijk het beste. Dat het om functionele reden op het kledingstuk is aangebracht en je er pas later achterkomt dat het ook nog geweldig staat. Een beetje als opstaan met een perfect zittend kapsel. Uit dat inzicht is nog een jammerlijk haarverzorgingsproduct voortgekomen. Just-out-of-bed-wax. Zodat je na het douchen je haar kan terugbrengen in de staat waarin het voor het douchen verkeerde. Maakbare authenticiteit. Het zoveelste failliet van de mensheid.

Eigenlijk kende ik alleen de trui met elleboogstukken van H&M. Ik heb ‘m, ik draag ‘m, maar ik weet tegelijkertijd: het is een surrogaat. Met iets meer slechte wil hadden ze de elleboogstukken erop gedrukt. Bovendien is ook deze trui kenmerkend voor kledingsstukken van H&M; het ziet er op de foto beter uit dan in het echt. Het omgekeerde excuus gebruik ik voor het gros van de foto’s waarop ik mezelf terugvind, maar dat is een ander verhaal.

Ik wilde een blauwe trui, met lichtbruin suède op de ellebogen. Die trui ging ik niet in een winkel vinden, wist ik. Hooguit per ongeluk, of na een lange, gedisciplineerde tocht langs vele kledingzaken, die eindigt op een Kerstmarkt in een obscuur Duits dorpje net over de grens. De oplossing lag natuurlijk voor de hand, dus ik besloot te doen wat ik al te lang niet meer gedaan had. Een goed idee ten uitvoer brengen.

Ik kocht een donkerblauwe trui en bracht deze naar de Purmerendse Gümüs. Een man die begrijpt wat de basisbeginselen van elk ambacht zijn. Je werk goed, op tijd en volgens afspraak doen, zonder daar al teveel woorden aan vuil te maken. Ik liep zijn atelier in en vroeg hem of hij elleboogstukken had. Hij keek me niet begrijpend aan.
‘Voor op de ellebogen. Ik heb een trui gekocht, daar moeten ze op.’
Gümüs lachte en schudde zijn hoofd.
‘Maar als ik ze nu ga kopen kun jij ze er wel opzetten voor me’, ze ik. Gümüs lachte weer en knikte.

Ik kwam via een kleine omweg – een mufruikend breiwinkeltje met een verkoopster wiens blik zei ‘ik weet niet precies wat jij hier hoopt te vinden, maar ga er maar vanuit dat je verkeerd zit’ – terecht bij een stoffenzaakje. Ik zag mijn elleboogstukken direct hangen, achterin bij de toonbank. De gangbare marktprijs is mij onbekend, maar de € 2,15 die ik moest afrekenen voelde als een koopje.

‘Ik heb ze!’, riep ik tegen Gümüs, die tegen de pui van zijn atelier stond te roken. Hij legde zijn sigaret met zorg neer op de drempel van de deur. Ik maakte hem duidelijk dat hij dat vooral niet moest doen, rokers onder elkaar en zo. Gümüs wilde er, ondanks herhaaldelijk aandringen van mijn kant, niets van weten.
Na de plichtplegingen die gebruikelijk zijn in het naaimetier zei ik hem gedag. Ik liep de hoek om met wat ik niet anders kan omschrijven dan een triomfantelijke tred. Het duurde een meter of 20 voor ik begreep wat het was: het gevoel alsof ik iemand te slim af was geweest.

De Schoonmaakster

2010-03-01T13:33:00.000+01:00

(Onderstaande is een kort verhaal dat vergeefs is ingezonden ter publicatie elders. Desalniettemin breng ik de poging graag in de openbaarheid van dit blog. Mocht u geneigd zijn het te gaan lezen, we praten hier over 1999 woorden. Dan weet u dat.)

De schoonmaakster ruikt aan haar vingers en vraagt of ik in bad ben geweest.
Ik heb geen bad, maar wil het gesprek niet nodeloos ingewikkeld maken.
Daarom zeg ik: ‘Nee, ik ben niet in bad geweest.’
Valerie wilde geen bad. Van badderen word ik loom, had ze gezegd.
Loom stond haar niet.

De schoonmaakster veegt haar vingers schoon met een zoetruikend doekje. Het soort waar moeders hun kroost mee schoonmaken na een hapje. Zo voel ik me ook. Als een vies, groot kind. Die hier nu met zijn broek op zijn knieën zit, thuis bij de schoonmaakster.
Mijn scrotum plakt op het koude, zwarte leer van haar bank. De tinteling die ik er zonet doorheen voelde gaan lijkt sterker dan de schaamte die er aan vooraf ging. Ik zal het niet mooier maken dan het is: het is de eerste keer dat een hand die ik niet herken zich er met overtuiging omheen vouwde.

Valerie deed niet aan vastpakken. Tenzij voorafgegaan door een zucht en de woorden ‘Laat mij maar.’ Voor Valerie was seks een gift. Van haar aan mij welteverstaan. Daar hoorden verder geen cadeautjes bij. Viezigheid is voor de hoeren, vond Valerie.
Ik vraag me af of ik er nu zit. Bij een hoer. Hugo had me verzekerd van niet.
‘Ze is schoonmaakster, Errol. Geen hoer. Zouden wij naar de hoeren gaan? Natuurlijk niet. Niet omdat we het niet zouden willen, omdat het niet nodig is. Dat is een wezenlijk verschil.’
Ik betwijfel of dat waar is. Van het niet nodig zijn. Voor hem, allicht. Maar voor mij? Er zit één kerf op mijn riem. Een gekuiste kerf, die schrijnt als een litteken dat niet voornemens lijkt te willen genezen.
Hugo heeft riemen. Rijen dik. Hugo de klootzak. De spannende klootzak. Het levende bewijs dat de leercurve van vrouwen ernstige gebreken vertoont. De enige die twijfelaars overreedt tot vreemdgaan door te stellen dat ‘in de kont niet telt, althans, niet echt.’
Ga er maar van uit dat Valerie hem wel zou vastpakken.

De schoonmaakster steekt haar hand uit en gebaart me op te staan.
‘Kom, we gaan je eerst reinigen’. Ze heeft een zangerige stem. Ik sta op van de bank en onderdruk de reflex om zelf mijn vingers langs mijn ballen te halen en er aan te ruiken. In plaats daarvan trek ik mijn broek omhoog en schuifel onhandig achter haar aan. De vloer onder me begeleidt elke stap luidruchtig. Dat is twijfel voor je. Het piept en het kraakt tot je buigt of barst.
Ik barst niet. Dat mag Valerie doen.

De schoonmaakster houdt halt bij de monumentale spiegel die haar wand siert. Ze is een beetje mollig. Een klein beetje. Op haar lichaam, niet in haar gezicht. Haar gezicht klopt met dat accent van haar. Oost-Europees. Lichtblauwe ogen, als hangmatten gedrapeerd boven hoge jukbeenderen. Donker haar, waarvan ik niet zeker weet of het geverfd is. Het maakt niet uit. Het maakt haar af. En god, het ruikt lekker. De schoonmaakster is schoon.
Ze pakt mijn hoofd vast en houdt het dicht naast de hare.
‘Moet ik alles schoonmaken? Alles opruimen?’, zingt ze tegen mijn spiegelbeeld.
Ik denk aan Valerie. Aan mijn moeder. Aan pa ook.
‘Ik wil dat je alles schoonmaakt. Alles opruimt. Tot de herinneringen niet meer zijn dan stof dat na verloop van tijd weer neerdaalt. Wat achterblijft als ik mijn vinger langs toen haal en waar ik schouderophalend naar kan kijken. Want schoon is betrekkelijk. En betrekkelijk is schoon. Misschien wel het schoonste wat er is. Natuurlijk, oud vuil wordt vroeg of laat weer nieuw vuil. Maar dat geeft niet. Want je hoeft maar te blazen en het is weg, begrijp je?’
De schoonmaakster lacht hardop en kust me op mijn wang. Ik grinnik. Het is het stompzinnige neefje van lachen, maar dat is wat ik doe, grinniken. Ik denk omdat het voelt alsof het ijs is gebroken. De schoonmaakster en ik hebben er samen op gestampt en zo staan we in het zompige moeras dat mijn geur ademt. Maar we hebben een pact nu, zij en ik. Ik moet alleen nog betalen, straks. En vragen wat ze gaat doen. Hoe ze het gaat doen. Want wat ik wel weet: als een vrouw de schaamte van je balzak heeft geschraapt en vraagt of je in bad bent geweest, dan stel je geen wedervraag.

Ik kijk naar beneden, waar de schoonmaakster me een minuut geleden met een washandje schrobde. Het is moeilijk het kind af te schudden op deze manier. Ze pakt me bij de hand en begeleidt me naar haar slaapkamer. Er hangen polaroidfoto’s aan de muur die er hetzelfde uitzien: de schoonmaakster staat naast een man en schiet het plaatje van hun twee in de spiegel. De mannen kijken tevreden. Of nee, trots. Het is een trots die pathetisch oogt. Tegelijkertijd, trots staat boven spijt. Dat telt.
Ik vraag de schoonmaakster niet naar de foto’s.

‘Zit op mijn bed’, gebiedt de schoonmaakster met een glimlach.
Ik gehoorzaam en ga op de rand van haar bed zitten.
Ze begint mijn geslacht te kneden. Zonder aan haar vingers te ruiken.
‘Vind je mijn bed mooi?’, vraagt ze.
Ik kijk naar mijn groeiende erectie in haar hand en knik bevestigend.
De schoonmaakster zegt dat ze me een verhaaltje wil vertellen en dat ik goed moet luisteren. Ik knik nog van daarvoor.
‘Weet je waarmee een man zijn gevoelens kwijt raakt? Mijn moeder leerde mij dat. Telkens werd zij teleurgesteld. Door mijn vader, door andere mannen. Haar leven lang. Weet je wat ze zei? Alle gevoelens, alle woorden, alle blikken, alles voor haar van waarde, het spoelde altijd op hetzelfde moment weg. Met zijn orgasme. Alsof alles zich samenbalt en dan wacht. Wacht tot hij komt. En dan komt het mee. En weg is het. Alsof het allemaal nooit bestaan heeft. En die man, die voelt dat ook. Die weet het. Je ziet hem denken. Wat heb ik net gezegd? Wat voelde ik? Waar is dat gebleven? Mijn moeder ging dan staan en zei: Wil je weten waar het is? Daar is het! Op mijn dijbeen!’
De schoonmaakster lacht een oprechte lach.
‘Begrijp je het?’
‘Bedoel je niet gewoon lust?’, vraag ik. Ze lacht weer en gaat nu op haar knieën voor me zitten.
‘Natuurlijk, lust. Dat ook. Maar je kunt het sturen. Je gevoelens vangen…en vrijlaten. Jij wilt van je ex af, toch? Valerie?’
Ze heeft gelijk.
‘Ja, ik wil van haar af’, zeg ik. ‘Ik wil verder. Ik wil stof. Oud vuil.’
De schoonmaakster kijkt me uitdagend aan.
‘Ik ga jou pijpen nu, goed? En jij pakt jouw telefoon. Ik wil dat je alle namen langsgaat die daarin staan. Van haar tot iedereen die met haar te maken heeft, die jou aan haar doet denken. Daar neem je afscheid van. En je verwijdert ze uit je telefoon. En dan neem je ze mee, begrijp je? Mee in je orgasme…’
Ik twijfel nog steeds of ik haar serieus moet nemen, maar gelet op het condoom dat ze bij me omdoet, gaat de schoonmaakster daar aan voorbij. Ze gebaart me mijn telefoon te pakken.
‘Moet ik hardop afscheid nemen?’, zeg ik. De vraag voelt even legitiem als stupide.
‘Nee, in gedachten. Opruimen gebeurt van binnenuit’. Ze klinkt streng.
Ik pak mijn telefoon.

Niemand noemenswaardig onder ‘A’. Bij ‘B’ is het raak.
Bernadette. De beste vriendin van Valerie. De vriendin die je er bij krijgt. Gratis, ongevraagd, ongewenst. Je weet gewoon wat ze zou zeggen.
‘Dag Bernadette’.
‘Oh, hey! Errol. Jeetje, dat is even geleden. Hoe is het nu met je?’
‘Weet je waarom we je altijd Bernie noemden, Bernadette? Vanwege je snor. Die is niet schattig donzig. Het is gewoon een snor. Hugo was niet eerder naast een dompteur wakker geworden, verzekerde hij me.’
‘Spreek je Hugo nog weleens? Doe je hem de groeten van me? Zal ik anders mijn nummer voor de zekerheid nog eens geven? Errol?

Bernadette. Verwijderd.

Bob, Boudewijn, Bromo, Brenda, Bulan, bla bla bla. Je adressenlijst is een opsomming van mensen die je nooit belt, laat ik dat hier en nu zeggen. Een telefoon is een nier. Met overbodige afvalstoffen. Een nier om af te staan.
Ik zou van iedereen afscheid moeten nemen. Maar het is waarschijnlijker dat ik dat al gedaan heb. Het opslaan van nummers is een farce. Een vriendschapsplacebo voor vluchtige ontmoetingen.
De schoonmaakster heeft haar ogen dicht. Ik vraag me af dit het moment is om mijn hand op haar hoofd te leggen. Dat schijnt zo te horen. Ik doe het niet. Ik niet denk dat het bij de prijs is inbegrepen.
Cindy, Chiel, Colette, Edje, Elise, Emma, et cetera, Faat, Frederico, Gemma, Gijs, gelul, Hansje, Horbstman, Hugo… Wij hebben wat te bespreken.

De schoonmaakster neemt me diep in haar mond. Ten overvloede, ik ben niet eerder oraal bevredigd. Maar wat ik er kan van zeggen is dit: het gaat niet heel lang duren.
Ik moet sneller afscheid nemen.
Ik ga in één keer door naar ‘M’. Uitstellen heeft geen zin. Ik stel voor hoe ik met haar in de keuken sta.
‘Mam…’
‘Wat is er, Errol? Ik moet weg’.
‘Niets. Er is niets.’
‘Heb je het al goedgemaakt met Valerie? Of heb je haar nog niet gebeld? Je hebt haar nog niet gebeld? God, je bent precies je vader! Als je niets doet, gebeurt er ook niets!’
‘Er kan niets meer gebeuren, mam. Het is voorbij.’
‘Ik geloof daar niets van. Maar goed, ik moet gaan.’
‘Ik zie je voorlopig even niet meer, mam’.
‘Ik moet rennen. Bel me morgen maar even.’
‘Dag, mam. Voor nu, dag.’

Mama. Verwijderd.
Sorry, mam.

Ik kijk naar beneden. Het donkere haar van de schoonmaakster beweegt zachtjes heen en weer langs mijn benen. Fraaie lokken, schone lokken, als rustig deinend zeewier. Ik heb haar lief. Voor nu. En zij mij. Of op zijn minst een deel van mij. Een deel dat zegt dat er weinig tijd meer is.
Dag Valerie.

‘Dag Valerie. Ik kom vaarwel zeggen. Vind je dat wat? Past dat een beetje?! In je nieuwe fase?’
‘Je zegt nu niets? Prima, Valerie. Dan praat ik wel. Voor de verandering. Dat zou je moeten aanspreken. Misschien wordt dat wel míjn nieuwe fase. Waarin ik praat. Het hoeft niet per se ergens over te gaan, toch?’
‘Weet je wat ik aan het doen ben nu, Val? Schoonmaken. Samen met de schoonmaakster. Weet je wat zij doet? Ze pijpt me, Val! Ze pijpt me goed! En weet je wat? Het staat haar! Ze pijpt en pijpt en pijpt en het staat haar prachtig!’
Ik voel het bloed langzaam uit mijn gezicht wegtrekken. Een tinteling, vanuit mijn kruin naar beneden. De schoonmaakster brengt alles samen. Ze heeft mijn huid langzaam afgepeld zodat al mijn zenuwen er bijliggen zoals ik. Bloot.
‘Ik laat je hier, Val. Hier en nu. In de mond van de schoonmaakster. Vind je dat wat?’

Valerie. Verwijderd.

De schoonmaakster schuift haar mond tot aan mijn onderbuik die het laatste verzet laat varen. Ik trek samen, met spieren waarvan ik het bestaan niet wist. Zo ging het nooit bij Valerie. Maar zo gaat ze nu. Samen met mijn zaad, dat juichend tegen het condoom uiteen spat. In de warme mond van de schoonmaakster. Zo gaat ze nog een paar keer. Tot ze weg is. En er niets achterblijft dan de leegte die ik wenste.

De schoonmaakster vraagt of ik tevreden ben. Dat ben ik, allicht, maar de waarde ervan is relatief. Tevredenheid is inherent aan een orgasme.
Ik betaal haar en bedank vriendelijk voor het Kodak-moment. Je kunt je afvragen of je trots moet zijn op orale sex waarvoor je betaald hebt. Ook al zat er een idee achter.
De schoonmaakster geeft me een kus en begeleidt me de deur uit. Oud-Zuid is zich nog aan het uitrekken. Voor elke schoonmaak geldt: je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.
Ik kijk naar de telefoon in mijn hand. Dat die nu overgaat was te verwachten. Het verlichte scherm toont tien getallen. Geen naam.
Ik herken het nummer.

Uitstekend geslufterd

2010-02-18T21:44:00.005+01:00

De verwachtingen waren hooggespannen. Met de boot naar Texel, met Hugo. Wanneer we in de auto vrachtwagens of traktoren tegenkomen hoor je vanuit het kinderzitje een geluid van iemand die, zoals dat in het Engels zo fraai klinkt, ‘in awe’ is.
Nu zouden we met ronkende motoren het ruime sop kiezen. ‘In awe’-technisch een zekerheidje, vermoedden wij toen we op de pier aansloten in de rij.
Het was in diezelfde rij dat Hugo besloot de doorbraak van twee nieuwe kiezen extra luister bij te zetten.
Een elftal veegdoekjes, schone kleding, weeiig ruikende vingers en een 3-ponder van een luier verder meerde de veerboot aan op Texel. We denken niet dat Hugo heeft geweten dat hij op een boot zat.

Wat kun je zeggen over Texel? Een boottocht van niks, dat in ieder geval dus. Erg vlak ook. Veel landbouw en akkerbouw. In de winter weliswaar, dus je kijkt voornamelijk uit op toendra’s in tijdelijke ruste.
Is Texel groot? Je kunt er verdwalen, allicht, en we zijn niet van de ene kant van het eiland naar de andere gereden. Wel herinner ik me een anekdote uit mijn jeugd. Een schoolexcursie. Lekker door de natuur fietsen en antwoorden zoeken op vragen over die natuur. Een half jaar voor de excursie hadden we een invalmeester, ik geloof niet dat we toen al over ‘docenten’ spraken – voor Scheikunde. Hij heette Peter Lok. En hij woonde op Texel. Wij spraken zijn naam in het Engels uit. Vermoedelijk omdat het leuk klonk. Veel meer reden heb je in die fase van je leven niet nodig. Op Texel besloten we logischerwijs dat we Piedur Lock gingen opzoeken. Want hij woonde op Texel, en wij waren op Texel. Een lang verhaal kort: Peter Lok werd gevonden. En heel veel moeite had dat niet gekost. Kortom, het is een eiland waar je jezelf om een boodschap kunt sturen.

We meldden ons bij de receptie van Landal De Sluftervallei. Ik herhaal het nog maar een keer. Sluftervallei. Bij mij gaan dan alle luiken open. Zou het een werkwoord zijn. Een oude Juttersterm, om aan te geven dat er wel gejut ging worden, maar zonder al teveel verwachtingen of ambitie. Dinsdagavond, een uurtje slufteren. Vond je wat dan was dat meegenomen, maar je was er in ieder geval even uit.
Wat ook kan: een orgaan uit vroeger tijden, afgestoten door evolutie. Je kon er alleen maar last van hebben. Dokter, ik heb last van een brandend gevoel, hier. Een ontstoken slufter. Waarna je zonder pardon naar de Sluftervallei werd gedeporteerd, zodat het zich niet kon verspreiden. Een melaatsenkolonie. Soms vind je er nog weleens eentje, als je door de vallei struint. Een versteende slufter, als een bullepees, half uit het zand stekend.

Het onooglijke meisje van de receptie leek mij niet iemand die vaak stilstond bij het hele Sluftergebeuren. We wisselden de noodzakelijke plichtmatigheden uit, waarna ze mij de sleutel overhandigde. Die sleutel, zo zei ze, gaf ook toegang tot het zwembad. Toen we twee dagen later uiteindelijk aan zwemmen toekwamen, kwam mijn meisje met een verontrustend inzicht. Als het slot van het zwembad en het huisje identiek waren, betekende dat dan niet dat iedereen feitelijk een loper voor het gehele park in handen had? Wij dachten van wel. Wij gaan dat een volgende keer aan een test onderwerpen. Of ik, in ieder geval.

We hadden gekozen voor een standaardhuisje. Wat er kortgezegd op neerkomt dat we geen sauna en flatscreen met filmkanaal hadden. Voor die sauna valt nog iets te zeggen, wat zo’n TV betreft: daarvoor kun je even zo goed thuisbljven. Geen zeehond gezien omdat je de Die Hard marathon zat te kijken. De verkeerde luxe op de verkeerde plaats. De ontwikkeling van menselijke behoeften in een notendop.

Wat doe je dus zoal in zo’n weekend? Wat je hoort te doen. Je verbazen over de inrichting van het huisje. Slepen met het slaapkamermeubilair. Loeren naar de buren. Kijken of het Duitsers zijn. Afwassen, zoals vroeger. Een dinerbord kapot laten vallen. Lekker eten. Minder lekker eten. Daar geen punt van maken. Spelen met vuur in de openhaard. Wandelen. Zwemmen. Bowlen. Meermaals constateren dat die godverdomde bowlingbaan afloopt. De snackbar negeren. Als tegenprestatie chips schransen, niet eten, maar schransen. Zeehonden kijken. En vooral, alles zoveel mogelijk proberen te zien door de ogen van een tweejarige.
Welbeschouwd een weekendje ouderwets slufteren. Met een aangenaam gebrek aan ambitie. Wat leek af te stralen op het personeel.
Bij het uitchecken werd slechts € 1 in rekening gebracht voor het dinerbord in plaats van de vastgestelde € 2,50.

Titels worden schromelijk overschat

2010-01-22T16:10:00.008+01:00

1.
Gisteravond zapte ik bij toeval langs ‘Het Gesprek’. Ik viel middenin Letterman. Waar de huidige malaise bij concurrent NBC uiteraard een dankbaar onderwerp voor de tekstschrijvers was geweest. Je kunt van Amerikanen vinden wat je wilt, maar in het format van de Late Night Show staan ze nog altijd op eenzame hoogte. De grappen zijn zo flauw dat ze briljant zijn, en worden dusdanig prettig uitgemolken dat niet lachen geen optie is. Om het af te romen worden ze geserveerd met een vorm van zelfspot die hier nog niet is uitgevonden.
Kijken. Het is de gewenste afsluiting van de dag.

2.
Ik droomde dat we nog een kind hadden gekregen. Wederom een zoontje, dat een onvoorstelbaar naar kutkind bleek. Er staat me bijzonder helder voor de geest dat ik dacht: dit kind is niet goed, we moeten ervan af. Kortom, er geldt nog geen zwemverbod, maar voorlopig mag niemand in het diepe bad.

3.
Nadat het kind was verdwenen, zo plotseling als het was gekomen, bevond ik mij op een zeilboot. Dat ging even goed, tot Jaws het wateroppervlak doorkliefde. In het begin was het een kleine haai. Tot ik zei: Jaws, hoort die niet veel groter te zijn? Mijn onderbewustzijn bleek niet te beroerd aan dat verzoek gehoor te geven. Waarna de echte Jaws het een goed idee leek de boot op sleeptouw te nemen en heel hard rondjes te gaan zwemmen. In paniek sprongen we van boord en renden koortsachtig het vaste land op, om hoog op de heuvel beschutting te zoeken. Nu kun je van haaien vinden wat je wilt, maar in een sprintje een berg oprennen behoort niet tot hun repertoire.

Het was al met al een enerverende nacht.

Mojo

2010-01-21T11:04:00.012+01:00

Zoals wel vaker bevond ik mij ook gisteravond in de trein.
Ik zat op het balkon. Dat heeft iets weg van daten onder je mogelijkheden, maar het is de prijs die je bereid moet zijn te betalen, wil je het belang van persoonlijke ruimte laten prevaleren.
De trein minderde vaart bij Station Amstel. Het balkon stroomde vol.

Ik keek op van mijn krant en veinsde diepgang, alsof een artikel tot inzichten had geleid die de journalist bij het inleveren van zijn stukje zelf niet had kunnen bevroeden. In vorm ben ik de Sultan van de Suggestie. Dat plaatst me inderdaad op het niveau van de gemiddelde toonaangevende gitaarband. Maar goed, ik maak er tenminste geen foto van.

Toen ik uit mijn veinzen ontwaakte bemerkte ik dat een meisje mij aankeek. Omdat ik terugkeek hadden we per saldo oogcontact. Ze was een mooi meisje. En na anderhalve seconde lachte ze naar me. Dat overkomt me niet vaak, maar de reflexspier om terug te lachen nam de regie over en spande zich aan, zodat dat in ieder geval was opgelost.

Daarna vroeg ik me vooral af of dit nu had betekend dat ik sjans had gehad met dit meisje, of dat ze een mede-veinzer was die een soortgenoot herkende. En even kort haar waardering uitte, als de opgestoken hand die je wel ziet wanneer bestuurders van oude kevers elkaar passeren.
Ik kwam er niet uit. Dat is de pest met een goed huwelijk. Je laat je mojo achter bij het altaar.
Waarna de catering het weggooit als een vergeten stuk taart.

Toonaangevende gitaarbandjes

2010-01-20T16:23:00.008+01:00

Er was een tijd dat ik mij weleens in oefenruimtes begaf. Vrienden speelden gitaar in hun eigen bandje. Toonaangevende gitaarmuziek, daar ging het om. Het was de tijd van de Grunge, gevolgd door de hoogtijdagen van Metallica. Drie uur lang zaten we dan in een semi-geluidsdicht hok. Zij speelden, ik luisterde. Naar wat ik nu vermoedelijk zou bestempelen als een gigantische pleurisherrie. Heel soms pakte ik ook eens de microfoon. En probeerde dan in volle ernst Eddie Vedder van Pearl Jam na te doen. Ik had toen nog lang haar. En ik blowde. Maar bovenal geloofde ik in introspectief gemurmel en getergde, maar melodieuze uithalen. Wij allemaal geloofden daarin. In de mannen van het lange haar en het plectrum. De wiet voegde je er zelf aan toe.

Mijn passie bleek uiteindelijk niet zo sterk als die van mijn rockende vrienden. Zes uur lang U2 DVD’s kijken, pingelen en joints draaien in het huis van degene wiens ouders op vakantie waren, dat was een standaard vrijdagavond. Op een gegeven moment besefte ik: dit is niet mijn wereld, hier valt niet meer tegenop te blowen.

Vanochtend las ik De Metro iets over een nieuw bandje. Er werd gesproken over toonaangevende gitaarmuziek. Ze schijnen het helemaal te gaan maken. Toonaangevende mensen uit de industrie bemoeien zich er in ieder geval al mee, kortom, dan weet je het wel. Die mogen binnenkort komen blitzkriegen in De Wereld Draait Door. Bij het artikel was een foto geplaatst van de band. In één keer begreep ik weer waarom mijn liefde voor toonaangevende bandjes steeds meer haat had toegelaten. Het zijn de promotiefoto’s. Die bij elke band, of ze nu stadions platspelen of de garage van hun moeder, een gekwelde onderstroom moet suggereren. Ik word daar krankzinnig van. En moedeloos. Altijd vier of vijf bandleden die in het niets staren, naar de grond of iets in de verte. Geen hond die daar op de grond of in die verte ooit iets heeft gezien. Behalve de bandleden. Die zien platgetrapte madeliefjes, napalmbaby’s, emotieloos masturberende huisvrouwen, zwarte sneeuw, tragische liefdes, uitzichtloze arbeiderswijken en zelf-mutilerende emo-meisjes die ‘s nachts de ogen sluiten en op hun lippen de vinger voelen van hun vader, die sussend bij ze binnendringt.

Toonaangevende gitaarbandjes, de wereld is niet zo somber als jullie menen te moeten uitstralen. En mocht alles nu toch vergaan… Ja, natuurlijk mogen jullie dan vooraan staan.

Lieve Hugo (1),

2010-01-19T11:41:00.012+01:00

Je bent nu bijna twee jaar en met een mengeling van trots en twijfel moet ik bekennen dat je mij op sommige vlakken al voorbij bent gestreefd.

Jarenlang heb ik geleefd in de veronderstelling dat mijn onvermogen tot het aanvaarden van nederlagen was te herleiden tot iets uit mijn jeugd. Iets wat ik tot op heden nog niet volledig heb kunnen identificeren en isoleren. Dat is namelijk wat je moet doen met problemen. Je moet ze isoleren, om ze vervolgens met je alter-ego snoeihard tot pulp te slaan. Het maakt daarbij niet zo heel veel uit wie vasthoudt en wie de klappen uitdeelt. Nu blijkt echter dat ook in jou al een allesverzengende razernij sluimert. Die zijn dwaze, energieverslindende kop opsteekt in het zicht van de nederlaag. En net als ik bepaal jij en jij alleen de voorwaarden van die nederlaag. Dat heeft iets onontkoombaars, ik weet het, maar je bent nog te jong om de vallen te kunnen herkennen die je zelf zet. Troost je met de gedachte dat herkenning niet tot voorkoming leidt.

Wat ik je nu wel kan meegeven is dat wij op een essentieel onderdeel verschillen. Waar ik vloek op mijn eigen berenklemmen en vaster en vaster kom te zitten door in het ophopen van woede de verlossing te zoeken, daar demonstreer jij waarvan velen een leven lang verstoken blijven. Innerlijke rust. Ik heb het meermaals met verwondering aanschouwd. Je zondert je af, met oprechte woede, en wrijft dan met je palmen over de rug van je hand. Eerst snel, manisch, links op rechts, rechts op links, links op rechts, tot de frequentie geleidelijk afneemt en je langzaam je armen weer naast je lijfje laat hangen. Dan draai je je om, en alsof het nooit gebeurd is, zoek je weer contact of ga je eenvoudigweg iets anders doen. Nu pas realiseer ik me dat wat ik je zojuist wilde bijbrengen, jij allang beheerst. Je isoleert je nederlaag, en slaat deze handenwrijvend in elkaar. Net zolang tot hij niet meer opstaat. Tot hij niet meer weet dat hij kort daarvoor nog de glorieuze nederlaag was. Het is een beheersing van emoties die ik moest hebben gezien om daadwerkelijk te kunnen geloven.

Vergeef me dat ik mij er weleens aan bezondig het te verkopen als act. Een running gag die je zelf aangeeft en inkopt, aan mij slechts het publiek te lokken. Het is de stupiditeit die volwassenen kenmerkt. Het verkwanselen van de kwaliteiten van ons kroost. Omdat we zelf al jaren niemand meer verrassen. Wij kijken in de spiegel en aanschouwen de glimlach van de dompteur die zijn hoofd nog maar eens in de bek steekt van de tandeloze leeuw. Ik werk daaraan, echt.
Dat is een begin.

- Deel 2 wanneer tijd en ruimte in het OV dat toelaten -

Dooi, op een bed violen, graag

2010-01-13T12:12:00.001+01:00

Kunnen we, pretty please..with sugar on top, nu stoppen met de kou. Het is mooi geweest. Echt. De koek is op. De zopie ook.
Begrijp me goed, ik waardeer de idylle van een winter wonderland als ieder ander. Maar je dagelijks glijdend en klunend een weg banen naar kantoor, waar een geheimzinnig koufront alle ARBO-voorschriften tart, is niet leuk. Tot zeven keer toe net niet onderuit gaan, met tegen een liesbreuk aanschurkende capriolen, is niet leuk. Een buschauffeur die meent forenzen een plezier te doen door de verwarming uit te laten om iedereen op Spartaanse wijze de werkweek in te loodsen, is niet leuk.
Schaatsen, is niet leuk. Want ik kan het niet.
Maar vooral, ik kan niet meer.
Kortom, kou, stoppen. Anders gebeuren er ongelukken.

Momentopname

2010-01-10T20:25:00.005+01:00

Het is nog steeds de bedoeling minimaal drie keer per week een stukje te schrijven. Zo moeilijk zou dat niet moeten zijn. En toch loop ik alweer de hele dag met jeuk rond. De jeuk die zegt: ik zou wat moeten schrijven, ik heb wat onderwerpen, het gaat te ver om direct van inspiratie te spreken, maar onderwerpen, ja, weldegelijk, en wie weet waar die toe leiden, maar ik doe er niets mee, met die onderwerpen, ik stel uit, en uit, en begin langzaam weer een heel klein beetje een hekel aan mezelf te krijgen. Was het me daar maar om te doen. Maar daar is het me niet om te doen. Ik wil echt wel, ik hoor het me nu denken. Maar wil ik het wel hard genoeg? Wil ik het wel echt genoeg? Hoe lang kun je blijven warmlopen? Wanneer trek je godverdomme eens een sprint? Een streep. Een schop onder je reet. Voor drugs geldt: er zijn 1000 onzinredenen om het te doen en 1 verdomd goede om het niet te doen. Voor schrijven is het precies andersom. Grappig genoeg kun je van beide zeggen: hoe minder je erover nadenkt, hoe sneller je eraan begint. Dus pak dan ook die pen, lamlul, zet je tanden schrap, trek aan die riem, sla een keer, en nog een keer, tot je ader omhoog kruipt, als een worm in de regen, en steek die punt er maar in, ontzie jezelf niet, allesbehalve dat, dan bijt je maar harder, en voel hoe de inkt, voel hoe die vloeit, hoe die stroomt, verzet je vooral niet, al word je er ziek van, nee, werd je maar ziek, kwam maar de kramp, voel je de kramp... omarm het, je hoort me toch, en bid, bid maar, voor een diarree van woorden, want weet je wat het is...het geeft niet of ze stinken.
Als ze er maar staan.

Akersloot III

2010-01-04T17:11:00.010+01:00

En zo toogden we de maandag voor Kerst richting Haarlem naar de Sauna van Egmond. Ja, ook ik vroeg mij af waarom ze de toko niet tot de Sauna van Haarlem hebben gedoopt, maar in de wereld die wellness heet zijn klinkende connotaties het halve werk.

Bij binnenkomst kreeg ik een badjas, want die heb ik zelf niet. De badjas en ik, wij zijn geen vrinden. Hij zit me zelden als gegoten. Ik begrijp de badjas niet, vermoed ik. Een kledingsstuk dat zich profileert als de textielgeworden ontspanning zou een hoop minder gedoe met zich mee moeten brengen. Bij het zitten: oppassen dat ‘ie er niet uitfloept. Bij het opstaan: oppassen dat ‘ie er niet uitfloept. Tijdens het eten: porren aan de achterkant omdat je te strak op je badjas zit waardoor de mouwen te weinig speelruimte geven. Na het porren: lekker wapperen met je armen, maar wie ligt er als een pasgeboren vogeltje hulpeloos op het hout van je stoel?

Ik verdenk badjasdragers ervan dat ze het erom doen. Schrap dat hele ‘ont’, het is de spanning. De wetenschap dat het onbewaakte ogenblik op elk moment op de loer ligt. “Zag je iets? Niet? En zo?”.
De bevrijding ook van het semi-naaktlopen. Mannen zijn uiterlijk onbewogen, maar achter de badjas is het vrijspel voor de pendule. De milde glimlach van vrouwen bij het zitten en opstaan vanwege de subtiele verplaatsing van lucht. Een engeltje dat pesterig langs de schaamstreek blaast.

De kans is aannemelijk dat bovenstaande alles over mij zegt. Dat het hele naaktgebeuren, semi- danwel volledig, niemand in de wereld die wellness heet ook maar een biet kan schelen. En dat ik de enige was die tijdens het naakt rugzwemmen de neiging moest onderdrukken om de bekken naar boven te duwen en de Jaws tune te neuriën. Van dat laatste ben ik vrij zeker. Maar ondanks dat alles ben ik tegen mijn eigen stroom ingegaan. Ik heb gezweet, gestoomd, gedompeld, gescrubt en gedoucht en tot tweeëneenhalf keer toe succesvol een erectie onderdrukt. Om na ruim 6 uur de Sauna van Egmond in Haarlem pas te verlaten. Daar kun je op papier prima mee wegkomen.

Buiten voor de deur stond een klassieke mini geparkeerd die ik meende te herkennen als de mini van een vriend. Toen ik belde bleek dat niet zo te zijn.

Akersloot II

2009-12-28T10:20:00.003+01:00

Er was ijzel. Ergo, geen schnitzel en geen verhaal.

Als wiedergutmachung, qua verhaal dan, reis ik vandaag af richting Haarlem. Het sleutelwoord is "wellness". Voor mijn meisje een weelde, voor mij een beproeving. Ik heb niets tegen sauna's en andersoortige ontspanningsruimtes, absoluut niet, maar tussen de bedrijven door met je gecleanste scrotum op een kille barkruk een icetea wegtikken...het went maar matig.

Het belooft, kortom, een legendarische dag te worden.

Akersloot

2009-12-24T09:22:00.005+01:00

IJzel en sneeuwstormen voorbehouden heeft het er alle schijn van dat ik vanavond tafel in het bruisende 4-sterren hotel Van der Valk Akersloot (sic). Het is een eerbetoon aan mijn pas overleden oma, die net geen 99 werd.
In de jaren '80 vierden wij haar verjaardagen in het Noord-Hollandse paradepaardje van de legendarische franchiseformule. Ik ga hier de stelling aan dat er in ruim twee decennia niet bijster veel veranderd zal zijn. Daarover dus later meer.
Voor nu laat ik mijn gedachten afdwalen naar die legendarische woensdagavond in 1987. Toen Ajax in de kwartfinale van de Europacup 2 het Zweedse Malmö FF uitschakelde. In De Meer, met twee keer Van Basten en één keer Aron Winter, die toen nog Arie werd genoemd. In Akersloot stond een TV aan. Ik was dertien en snelde met mijn broers wanneer mogelijk, laten we zeggen tussen de schnitzel en de vlaflip door, naar de lobby om zoveel mogelijk van de wedstrijd mee te krijgen. Daar zaten ook volwassen mannen. Akersloters. Mannen van de lach. Mannen van de kwinkslag. We zijn inmiddels een kleine 23 jaar verder, maar de grap van een van hen die duidelijk moest maken dat er aan tafel ook nog mensen zaten heb ik nooit kunnen afschudden.
"Piet, je ijs wordt koud."
Het belooft, kortom, een legendarische avond te worden.

Failliet

2009-12-10T20:36:00.004+01:00

Als je een huis koopt – en specifieker, laat verbouwen – zijn er een aantal dingen die je vantevoren van meerdere kanten meekrijgt. Zoals dat gaat zijn dat de dingen die je verkiest te negeren. De gevolgen laten zich vangen in steekwoorden en -zinnen als: geld, schulden, is dat wel verstandig, daar moet je doorheen kijken, geld, maak je niet druk, schulden, alles komt goed, daarvoor moet u niet bij mij zijn, factuur, daar gaat u geen spijt van krijgen, nee nee.. dat is ex-btw, kredietlimiet, ik ben maar de monteur, geld, u hoort van ons, termijnen, dat kunt u nu wel zo zeggen, schulden.

Het mentale failliet houdt hierin bijna gelijke tred met hetgeen zich onder en boven de streep van je bankrekening afspeelt. Ik ben er nog niet uit of degene die ooit zei dat geld niet gelukkig maakt nu heel rijk of juist heel arm was. Veel wijsheid dicht ik hem hoe dan ook niet toe.
Datgeen echter wat je écht over de rand duwt: de teloorgang van het werkethos van de mensen aan wie je al je geld afdraagt. Het is een erger failliet, het morele.

In de wereld van vraag en aanbod leidt dat tot een trieste conclusie. Dat alles te koop is. Maar als het op eer, liefde en betrouwbaarheid aankomt, en je moet kiezen tussen werklui enerzijds en de vergeten dame op de hoek met de gebroken glimlach anderzijds, zet je geld dan op die crackhoer.
It's a safe bet.

In de wacht

2009-12-04T16:30:00.011+01:00

Ik belde het kantoor van mijn meisje en werd in de wacht gezet. Het is een bedrijf dat veelvuldig wordt gebeld, dus je ondergaat het zoals is voorgeschreven bij voldongen feiten; gedwee. Er zijn mensen die het leven op eenzelfde wijze tegemoet treden. Een onbedoelde filosofie die een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht uitoefent. Waar zuurstof wordt onttrokken aan verwachtingen, dooft de kans op falen. Het leidt tot een voortdurende uitverkoop van verantwoordelijkheden, tegen elk aannemelijk bod. In het bedrijfsleven is men in ieder geval zo vriendelijk er muziek bij te draaien.

Het bedrijf in kwestie had tot voor kort gekozen voor klassieke muziek. Dat bleek een wat ongelukkige keuze. Klassieke symfonieën bieden een rijk en grillig palet aan associaties. Wanneer je als bedrijf in de business bent van euro’s tellen, andermans euro’s, in tijden van crisis, dan is het op zijn minst pijnlijk wanneer de wachtende zich in een mortuarium waant. Als de schertsvraag of er misschien iemand dood is een retorische blijkt te zijn, is de lach ver weg.

Nadat enkele patiënten hun beklag hadden gedaan is de terminale soundtrack vervangen door luchtige, hedendaagse poptracks. Een genre wat ook wel muzikaal behang wordt genoemd. Op papier een alleszins valide keuze. Ware het niet dat papier geen boodschap heeft aan de effectieve wachttijd. Het is een ander soort verkwanseling van verantwoordelijkheden, maar niet minder effectief.
De trotse vaandeldragers van deze methode zijn ambtenaren. Die begrepen vrijwel direct dat een bepaling op papier kan dienen als wat ook wel de kruipolie is van dictaturen: de gezichtloze bevelhebber en poortwachter ineen.

Doorgaans niet het type dat zich iets aantrekt van de praktijk. En in die praktijk blijkt muzikaal behang, als het maar lang genoeg duurt, een ervaring die zich gestaag ontvouwt tot een marteling. Niet toevalligerwijs ook een waardevol instrument van de dictatuur. Ter illustratie: er is een Top 20 van gebruikte martelmuziek en er zijn verhalen bekend van gevangenen op Guantanamo Bay die dagen achtereen onafgebroken naar The Real Slim Shady van Eminem moesten luisteren. Het vergt een geringe verbeeldingskracht om de effectiviteit ervan in te schatten.

Natuurlijk is een beller in de wacht geen gevangene. Maar de vrijheid om op te hangen is wat je noemt een schijnvrijheid. En dus hang ik. Met behang dat meer en meer klinkt als hoongelach.

Voetnoot

2009-12-01T14:37:00.005+01:00

In alle eerlijkheid, het was best even geleden. Maar afgelopen zaterdag tikte het me dusdanig plots en hardnekkig op de schouder dat ik wel moest omkijken om te zien wat het was.

Jaloezie. Ouderwets en onversneden.

Het goede gevoel dat ermee gepaard ging was ook voor mij een verrassend danwel vergeten neveneffect. Wellicht heeft het te maken met dosering en lichaamsgewicht. Hoe dan ook, in de juiste hoeveelheid is het een upper waarvan druïdes de formule eeuwenlang vruchteloos hebben nagejaagd. Het lichaam blijft ‘s mens beste dealer, laat niemand u anders wijsmaken.
De verscherpte zintuigen nopen mij dan ook tot de volgende voetnoot in de annalen van mijn gelofte:

Tot jaloezie ons scheidt.

Een fanfare van klein geluk

2009-11-27T13:35:00.002+01:00

Hugo krijgt vanavond een klein trommeltje. Zo een die hij om zijn nek kan hangen om er vervolgens met twee stokjes met een bolletje aan het eind manisch op los te kunnen slaan.
Vooralsnog vindt die manie een uitweg in rondjes rennen om de eettafel, zo snel als de motoriek toestaat. Daar wordt hard bij geschreeuwd. Een geluid dat het midden houdt tussen de strijdkreet van een hooligan en een indiaan. We zijn erg benieuwd wat hij later wil worden.

Zo nu en dan ren ik joelend met hem mee. Dat doet debiel aan, maar we hebben inmiddels gordijnen. Het is het juk van het ouderschap. Alles wat je kind doet is grappig. Als het kind van een ander als een waanzinnige rondjes om een tafel rent, moet je de neiging onderdrukken een touw op enkelhoogte te spannen.
Hoe cru het ook mag klinken, dat blijft een geruststellende gedachte.

Nog even en er wordt hartstochtelijk getrommeld. En ik zal aansluiten, in een fanfare van klein geluk. En denken aan de kleine Oskar uit ‘Die Blechtrommel’. Het trommelende jochie dat de wereld om hem heen aanschouwt en besluit niet verder te groeien, waarop hij altijd klein blijft. Stilletjes en egoïstisch hoop ik dat het leven de kunst imiteert.

Het gebeurt

2009-11-25T15:13:00.005+01:00

Een jaar geleden verschafte ik enig inzicht in wat zich zoal afspeelt binnen de zoekfunctionaliteit van google. Een glijdende schaal die zich beweegt tussen fraai en verontrustend.
Soms echter ben je gewoon met stomheid geslagen.
Daarom, de absolute nieuwe nummer 1 op het gebied van zoektermen, in de categorie 'zeg wat?!':

Wat is een neger

Ik verzin ze niet, ik deel ze slechts. Ter vermaak. En lering.
De les in deze mag evident zijn:
Qua integratie hebben we nog een lange, lange weg te gaan.

Hier had iets anders moeten staan, meen ik

2009-11-24T13:42:00.010+01:00

Het was me het weekeinde wel, zoals dat heet, het afgelopen weekeinde.
Eerst liep ik nietsvermoedend met driekwart gezin door de Albert Heijn Purmerend. We hebben het hier over een Albert Heijn XL. Daar staat bijvoorbeeld zomaar een piano pardoes in de hal voor de toegangspoortjes, waar soms op gepingeld wordt door winkelend publiek. Meer dan eens betreft het vrouwen van middelbare leeftijd. Ze zitten tussen twee kappersbeurten in en dragen jassen die er zwaar uitzien en bij regen misschien wel een beetje ruiken naar natte hond. Volle zakken ook altijd, waar je op de bodem een oud kokindje vermoedt.
De één speelt fraaier dan de ander, maar altijd hoor je tussen de noten het gemis. Een verlangen naar de laatste keer dat haar toetsen werden betast. Vingers, het leken er altijd meer dan tien, die in vluchtige eendracht een tijdsverstillende symfonie speelden, slechts hoorbaar voor de muze. Die vingers draaien nu een saffie.

Het was druk in de Albert Heijn en ik deed wat ik doorgaans doe in supermarkten. Spelen met Hugo en zijn moeder irriteren door een eigen plan te trekken. Hierbij is het van belang te weten dat ik de winkelwagen duw. Mijn toegevoegde waarde in het geheel is, nu ja, laten we zeggen dat ik niet help.

Ik heb zojuist daadwerkelijk boodschappen gedaan. En zie nu dat ik na de openingszin 199 woorden heb opgebruikt voor bespiegelingen die aan het daadwerkelijke verhaal niets toevoegen. De roestige schrijver die de shredder niet eert.

Herstart. And stick to the facts, please.

In de Albert Heijn XL deed een meisje boodschappen. Dat meisje was Doutzen Kroes. In joggingpak, zoals ongeschreven wetten voorschrijven voor dergelijke mensen in dergelijke situaties. In Purmerend dus, in filiaal 1516. Het gevaar uit te weiden over het waarom ligt op de loer, dus ik volsta met de observatie dat ze ook live heel mooi zingt. En gezegend is met wat op de catwalk vermoedelijk als een vloek klinkt: een kont. Een magnifieke, Oud-Hollandsche – nee, herstel, Oud-Surinaamsche kont. Doutzen got back. Ik mag dit alles opschrijven, daar mijn vrouw mij er zelf op wees. Tegen de voltallige mikado-set uit modeland zou ik willen zeggen: haal ook eens wat lekkers in de Albert Heijn. Het zit beter, het staat beter.

Voor het verhaal was het mooi geweest als er nog een onschuldige ontmoeting had plaatsgevonden. Waarbij Hugo Doutzen gedag zei. Dat is nu eenmaal wat hij doet. Mensen gedag zeggen, met een volharding die je in alle eerlijkheid doorgaans ziet bij mensen met een mentale uitdaging. En dat ik na zijn “Hoi!” de tegenwoordigheid van geest had gehad om te volstaan met: “Hugo... wat had papa nou gezegd over vreemde topmodellen?”
In mijn fantasie is het Paul Schaffer orkest – die van Letterman – nooit ver weg.

Later die avond was ik in Amsterdam. We aten verbrande taco’s en roomsoesjes met chocoladesaus en dronken een prosecco die residu achterliet in het glas. Dat residu dronk ik na verloop van tijd ook op. Een aantal SMS’jes leidde ons naar de Kinkerstraat. Daar zaten mensen zich voor te bereiden op een dancefeest. Het had te maken met een thema, want iedereen was sportief gekleed. Mijn broer zag eruit als Jean-Paul van Poppel. Verder meerdere meisjes in korte broekjes met hoge sokken en hier en daar een haarbandje. Ik moest denken aan meisjes die in de jaren ‘80 LA Gear gympen droegen en in pornofilms speelden. Het is een gedachte die ik niet met de groep deelde.
Er werd gesproken over knuffelen onder invloed van XTC. Er werd verteld dat iemand het voor het eerst zou gaan doen. Het zijn dingen waar ik vandaag de dag niet heel veel mee kan. Een gedachte die ik wel deelde.
We namen afscheid van de feestgangers. Ook van het meisje dat stelselmatig tussen twee mensen in zat en zei: “Hè, lekker zo, met z’n drieën.”

Op de Overtoom besloten we ons geluk te wagen in de 301. In de 301 word je niet alleen vermaakt met muziek, er heeft ook, als vanuit het niets, abstract toneel plaats. Ik heb geen idee hoe ik dat verder moet uitleggen, behalve dat ik na afloop zei: “Ik vond de linker beter”. Vlak voor vertrek dronken we nog een biertje. Het was een obscuur merk waar ik nog nooit van gehoord had. Ik vroeg het barmeisje wat de bedoeling van het biertje was. Ze vertelde dat het ‘Dutch beer’ was en ‘organic’. Daarop vroeg ik: “Oh, no meat?”
Het was mijn beste grap van de avond.

In de nachtbus voelde ik mijn blaas al ter hoogte van Amsterdam-Noord, maar omdat de bus een altruïstische route reed deed ik er twee keer zo lang over om thuis te komen. Buiten vond ik een grote boom waar ik genoegzaam tegenaan kletterde. Mijn gedachten dwaalden af van wildplassen naar buitensex. Vroeger gebeurde dat nog weleens, in plaats van een broodje shoarma. Maar genoeg over vroeger.
Thuis aangekomen deed ik zachtjes mijn schoenen uit en haalde een blaadje van de linkerzool. Het blaadje rook naar poep. Mijn vingers dus ook. De prijs van het wildplassen. Ik reinigde zool en handen en deed het licht uit.

Toen ik aan deze tekst begon had ik er een bepaald gevoel bij. Dat is er totaal niet uitgekomen. Waarom weet ik niet. Maar wat is blijven hangen: om iets te geloven had je er over het algemeen bij moeten zijn.

Een noodzakelijk kwaad

2009-11-20T14:23:00.003+01:00

Ik moest iets schrijven voor werk.
Op vrijdag. Dus waarom niet een keer iets anders proberen?
Niet veel, een vleugje maar.
Omdat het zo leuk zou zijn. Omdat het kan. En omdat er al zo tranentrekkend veel standaardtekst moet worden geschreven.
Vervolgens krijg je feedback. Een noodzakelijk kwaad dat bij het salaris inbegrepen is.
Het is niet toegankelijk genoeg, zegt men.
Wel leuk hoor, en heel jou, maar ja, wellicht toch te moeilijk, dan haakt een bepaalde groep af. Zegt men.
Dat heet natuurlijke selectie, zeg je.
Of opvoeding. Misschien doet het iets met de vocabulaire van een bepaalde groep, of pakken ze een woordenboek, zoals ik zelf ook doe. Zeg je.

De zin waarom het ging: Change. A word that has been used and misused so much it’s on the verge of crossing over to the wasteland of catch phrases, if it hasn’t already.

Natuurlijk ben ik gaan schaven. Net zolang tot het liep, klonk en rook als een standaardtekst.
Een noodzakelijk kwaad dat bij het salaris inbegrepen is.

Gute Nacht, Freunde

2009-11-19T17:10:00.007+01:00

Ik zou meer moeten schrijven.
Dat denk ik vrijwel dagelijks. Een theorie zou kunnen zijn dat dit dusdanig veel tijd vergt dat ik aan schrijven zelf niet toekom. Ware het niet dat die theorie ter plekke wordt ontkracht met elke aanslag op mijn toetsenbord. Een theorie die stand houdt in een ongecontroleerde omgeving, kom daar maar eens om als je zelf de afhankelijke variabele bent. Een gotspe is het.
Fraai woord, overigens, dat gotspe. Iets van andere tijden. Tenminste, ik ga er niet vanuit dat nieuwe generaties de term nog vaak bezigen, laat staan dat bekend is wat er mee wordt bedoeld. Bargoens, kom daar maar eens om.

En nu we het toch over fraaie woorden hebben. Gister nog liet ik ‘schraalhans’ vallen. Van de keukenmeester. Hoor je nog zelden, terwijl we toch maar gewoon vuistdiep in de crisis zitten. Maar nee, we volstaan met zinnen waarin ‘geld, zeg maar, een dingetje is’.
Een tijdmachine. Kom daar maar eens om zonder Willy Vandersteen. Je zou gesprekken kunnen larderen met een vocabulaire zoals dat eigenlijk alleen nog in België gewoon is. En je zou een vliegticket kunnen kopen om een concert van Elvis bij te wonen. Als we toch kunnen kiezen, de Comeback Special op NBC. Zodat je kon zeggen: “Elvis… wat een pak. Wat-een-pak. Een legendarisch pak, Elvis, dat pak van jou. Neem dat van mij aan.”

Een tijdmachine. Er zou weer Sint Maarten worden gelopen zoals vroeger. Straten overspoeld met kleine mensjes met zakken snoep. Zodat je, mocht je op dat moment volwassen zijn, even zou denken: Ze zijn geland, ze zijn geland! Ze zijn heel klein met lampionnetjes! En ze houden niet van mandarijnen! Gewoon snoep geven en glimlachen…
Nu rijd je door Purmerend en tel je rond 19.00 uur de lampionnen op twee handen. En thuis wacht je vrouw. Ze had er naar uitgekeken. Eindelijk weer een buurt waar je geen tijd hebt om te pissen omdat er alweer gezongen wordt voor je deur. Dus het tuinhekje open en lantaarns met kaarsen aan weerzijden van de voordeur.
Maar er komt geen hond, althans, geen roedel. En dus blijf je achter met een bak snaai en een stuiterend kind van 1 ½ dat spekjes naar binnen schuift als ware hij katholiek en de spekjes hosties.

Vroeger is met de dag doder. Als je niet oppast. Als je dat wel doet, doe je er goed aan 's avonds om 23.00 uur over te schakelen naar radio 1. Je kunt nu beter meezingen dan vroeger, en je mag er inmiddels zelf bij roken.
Voor nu:
Gute nacht freunde, es wird zeit für mich zu gehn.
Was ich noch zu sagen hätte, dauert eine zigarette,
und ein letztes glas im stehn.

Gedane beloftes

2009-11-02T14:13:00.007+01:00

Ik dacht aan een gedane belofte. Wat het betekent als je een belofte doet. En of het iets betekent als je een belofte nakomt.
Het leven bestaat bij de gratie van beloftes die niet worden nagekomen. Daar hoeven verder geen consequenties aan gekoppeld te worden, het is meer een algemeen gegeven, iets als bustijden.
Het houdt het spel op de wagen.
Beloftes als smeermiddel, onze zelfverzonnen cliffhangers. Leuk, iets om naar uit te kijken. Het maakt ook niet heel veel uit of je er een doet of een in ontvangst neemt; de illusie dat er iets van komt is achtergebleven bij de eerste relatie die je beëindigde.

De gedane belofte had welbeschouwd niet veel om het lijf. Ik zou een stukje schrijven over een gedane borrel en dat stukje vervolgens plaatsen, hier, op mijn blog. Nu zou je kunnen zeggen dat mijn blog langzaam verwordt tot mortuarium. Een verzameling half vergane teksten, vergeten kadavers waar steeds minder mensen de moeite bij nemen nog langs te komen voor een identificatie. In dat licht bezien heeft dit stukje dus wellicht toch iets van meerwaarde. Een teken van leven, een piekje op de flatline, wie weet leidt het weer tot een ritme.

Over de borrel kan worden gezegd dat het een goede was. Voor iemand die de frequentie waarmee hij borrelt drastisch naar beneden heeft geschroefd geen al te boude uitspraak. Enige onderbouwing is dus op zijn plaats. Iets dat duidt: dit hier wordt niet zomaar gezegd, daar is over nagedacht. Teveel dingen worden gezegd omdat het op het moment wel lollig leek om te zeggen. Daar zitten inderdaad opvallend veel beloftes tussen. Maar waarom de borrel goed was: er werden opvallend weinig oude koeien uit de sloot gehaald. En we hebben het hier over mensen die elkaar geruime tijd niet hadden gezien. Dan ben je dus op een bepaald punt nog niet aanbeland. En aangezien dat punt altijd nog kan worden bereikt, is wat we voor het gemak hoop zullen noemen gerechtvaardigd.
Een cynicus zou erop kunnen wijzen dat er ook een dame aan tafel zat. En dat mannen in een dergelijk geval, als ze maar regelmatig doucht en geen bochel heeft, ergens, onbewust, proberen de leukste te zijn. En daarom in de vluchtigheid verzuimen oude koeien te berde te brengen. Maar dat zou de hoop overschaduwen.
Hoop die op meerdere momenten aanschoof.

Het zit ‘m altijd in kleine dingen. De enige vereiste is dat je er open voor staat. Voor slechte kroegen, bijvoorbeeld. Die na negenen bevolkt worden door vrouwen die wanhoop dragen als een nieuwe legging. Het zit niet, het staat niet, maar iedereen hier heeft er een aan, dus wie maalt er om? Eén deed denken aan de vrouwen uit ‘Goodfellas’. Haar chagrijn bedolven onder een laag make-up. Het scheurt alleen als ze lacht. Zo’n moment doet je plotseling realiseren dat nieuwsgierigheid en nieuwsgierigheid alleen de basis kan zijn van een droeve one night stand. “Zullen we het licht aanlaten? Ik wil je gezicht kunnen zien”.
Die wanhoop weer onverbloemd zien, de verhalen erachter, dat is hoop.
Bij thuiskomst constateren dat je iets meer balans hebt gevonden. Tussen je oude zelf en je nieuwe, die de oude inhaalde terwijl je nog zocht naar de juiste woorden om afscheid te nemen. Ook dat is hoop.
Je badkuip niet meer aanzien voor een wonderbaarlijk groot toilet – briljant, hoe komen ze erop! – ook dat is weldegelijk hoop.
Iemand zichzelf met een twinkeling horen vergelijken met Prinsesje Petronella, vooruit, noem het hoop!

Het gaat te ver om het volpennen van een A4’tje over een dergelijke avond hoop te noemen. Maar hoopvol, waarom ook niet.
Zoals dat ook geldt voor gedane beloftes.
Waarom ook niet.

De lijnen staan open

2009-10-12T16:16:00.006+02:00

Ik heb mijn telefoon laten vallen.
Dat is niet de eerste keer, maar over het algemeen viel hij goed, dus met de kont naar beneden. Nu viel hij op zijn gezicht. Toen ikzelf een goede 14 jaar terug iets van gelijke aard deed glommen er drie tanden op het asfalt, dus het behoeft geen uitleg dat ik zijn aangezicht vreesde.

Nadat ik hem had opgeraapt vielen twee dingen op.

Ik legde de schuld van de schade bij degene die mij gebeld had. Direct en zonder nuance. Voor oorzaak & gevolg geldt: als je opdraait voor het gevolg leg je de oorzaak bij een ander. Er schuilt een vreemd soort troost in onrecht.
De schade vertoonde sterke overeenkomsten met een sadistisch experiment waarbij wetenschappers spinnen onder invloed van een scala aan gezellige drugs een web lieten bouwen. De uitkomst laat zich raden. Dat is sowieso de kern van onderzoeken in de marges van de wetenschap. Dat de uitkomst zich laat raden. En dat je die marges ruim moet zien.

Zo zit ik nu dus met een touch screen telefoon waarvan het screen is verworden tot een Jamba commercial.
Nieuw! Screensavers van spiders on speed! Deze crazy spiders halen hun neus niet op voor de meest freaky lijnen op je mobiel!
SMS CRAZYWEB ON naar 4848!

Kortom, als er bij u weleens vrachtwagens door de straat rijden en daar valt wat van af…u mag me bellen. Zolang 'ie het houdt.

Een Jeroen

2009-10-08T12:26:00.004+02:00

Vanochtend stond een jongen voor de deur van een Utrechtse school.
Iets met Lyceum.
Hij stond zoals je dat doet als je een jongen bent van 15. Een beetje schuchter, een beetje ongemakkelijk, zoekend naar de pose die dat dan weer verdoezelt.
Een houding die ik op de verkeerde momenten nog altijd tot in de puntjes beheers.
Toen fietsten er twee meisjes langs. Ze staken hun hand omhoog, tegelijkertijd, als schoonzwemsters, en riepen: “Hoi, Jeroen!”.
Jeroen liet in de consternatie zijn pose vallen en deed waar velen vergeefs op wachten: hij ontluikte. Ter plekke, en zonder enig besef.

Je moet net die mazzel hebben. Dat je tegen een dergelijk breekbaar briljantje aanloopt. Een arthouse film waar je bij het loket gratis door kunt lopen.
Met de ideale hoofdrolspeler, feilloos gecast door het leven zelf.
Een Jeroen.

Hoop

2009-07-30T14:55:00.009+02:00

Ik slaap al drie dagen in mijn ouderlijk huis.
Onze nieuwe woning is nog niet bewoonbaar.
Daarover misschien in een later stadium meer. Ik ben er nog niet uit wat therapeutischer is. Vooralsnog kies ik voor Zen, de theorette van Lloyd Braun negerend: “Serenity now, insanity later.”

Er ligt hemelsbreed een halve kilometer tussen ons nieuwe huis en de zolder van mijn ouders. Hoeveel volwassen geachte stappen ik mag hebben gemaakt, in 36 jaar is de logistieke vooruitgang verwaarloosbaar te noemen.
Het verlaten van principes doet inmiddels aan als achteloos masturberen.

De straat die beide woningen verbindt is wijd van opzet. Aan weerszijde ervan staan machtige bomen.
Een erehaag voor de thuiskomst van de principeloze.
De wortels van de bomen zijn vertakt in het fundament van mijn alibi.

Een gezin. Wat moet je dan? Oud-Zuid, ja. Maar dan moet ik stoppen met schrijven en beginnen met drugs verhandelen. Dus Purmerend. Terug. Terug, ja. Maar het is wel de best wensbare buurt. Zo ruim opgezet. Zoveel groen. Waar vind je dat nog?

Als ik het nog niet tegen je heb gezegd, heb ik je vermoedelijk nog niet gesproken.

Vanochtend stond ik aan het begin van de erehaag. Ik keek naar de overkant. Daar stond ooit mijn kleuterschool. Ik hoefde mijn ogen niet te sluiten om het schoolpleintje weer voor me te zien. Het was daar dat mijn broers zeiden: “Wij willen ook Jeroen Haak zijn”.
Zoals andere kinderen dat hebben met beroemde voetballers.
Alleen was Jeroen Haak een rotjochie dat het op de een of andere manier voor elkaar kreeg dat hij op het schoolplein werd voortgetrokken op een kar door de andere kleuters. Elke pauze weer.
Lord of the Flies.
Met de mensenkennis van nu durf ik in retrospect te zeggen dat mijn broers niet meer Jeroen Haak willen zijn.

De kleuterschool werd later gesloten om na enkele jaren van leegstand te worden gesloopt. Ik keek nog eens goed naar wat er voor in de plaats was gekomen. Geen woningen, geen wijkcentrum, geen parkeerplaatsen. Er was niets voor in de plaats gekomen. Niets dan een groen grasveld. Middenin een woonwijk. Alsof iemand ergens een oogje had dichtgeknepen. Een blinde vlek op de infrastructuur.

Ik keek naar dat veldje en ik voelde hoop.

Geen keuze

2009-07-03T16:39:00.006+02:00

Nb. Dit is niet echt o.i.d. e.d. Ik heb haar allang gevonden. Dat niemand denkt...

Jij liep op blote voeten. Ik zei daar wat van. Ik ben een voetenman, ik had geen keuze. Je lachte, gebaarde: Volg me als je durft. Stap in mijn voetsporen, kijk of je me bijhouden kan. Ik volgde, want jij was jij.
Ik had geen keuze.

We liepen. Door het gras, de heuvel af. Je versnelde en pakte mijn hand. Ik vroeg waar naartoe, maar jij keek niet om. We renden. De vallei in, langs figuranten van bordkarton. Je stopte en draaide, je voet in de lucht. Kusje.
Ik bukte.
Ik had geen keuze.

Je viel en stond op, je armen gespreid. Dit is van ons. Dit is onze cirkel. Ondoordringbaar. We gaan pas naar buiten als ik het zeg. Dans met me, toe. Tot we versmelten. Wil je versmelten?
Mijn vingers omsloten de jouwe.
Ik had geen keuze.

We dansten. Jij zette je voeten op die van mij. Leid me als je durft. Nu volg ik jou en niet alleen omdat het kan. We draaiden en draaiden. Niet op de muziek maar om elkaar. Ik was je vriend, vader en minnaar.
Ik had geen keuze.

Je vroeg of ik wilde. Voor alles een eerste keer. En beter samen springen dan alleen. Je lachte, beet en keek er vies bij. Hier. Ga met me mee. We hoeven niet ver. We zijn al in de cirkel. Je bracht je vingers naar mijn mond.
Ik gehoorzaamde.
Ik had geen keuze.

We dronken. Maar de smaak zwom niet weg. Jij keek naar mij. Ik, ik zag je lippen. Een beetje bijten, zachtjes, en we versmelten. Voor het eerst, volledig. Een kus. Tot het bitter wegebt, tot niets dan zoet.
Meer.
Ik had geen keuze.

Jij vond een plekje. Een beetje meer, maar niet teveel. Twee kinderen die het begrepen. Uitstel leidt niet tot afstel. Babystapjes. Kijk later om en zie de reuzensprong. Doen we ook straks? De cirkel neem ik mee. Maar nu nog niet. Nog even niet.
Ik knikte.
Ik had geen keuze.

We zweefden. Maar het was te vroeg. Of niet genoeg. Of toeval. Toeval bestaat. Wat is een half uur? Tien jaar. Een half uur is tien jaar. Even maar. Ze missen me vast. Blijf hier, blijf jij hier. Voor je het weet ben ik terug.
Ik wachtte.
Ik had geen keuze.

Je bent kwijt. Al 10 jaar.
Ik zoek je. Dit jaar. Nog 10 jaar.
Ik heb geen keuze.

Ik hoop u dan weer te zien

2009-05-25T15:53:00.002+02:00

Zoals dat ook gaat

2009-05-04T10:43:00.007+02:00

Ik ben druk.
Op meerdere gebieden.
Daardoor zullen mijn postings hier de komende periode wat minder frequent zijn.

For those who like to read (my yada yada's): mea culpa.
Maar zoals dat ook gaat: het is maar tijdelijk.

Zoals dat gaat

2009-04-29T13:55:00.001+02:00

Vandaag hebben mijn meisje en ik handtekeningen gezet.
Eenvoudige krabbels die ervoor zorgen dat we tot in onze dood vast zitten.
Aan elkaar, aan grote mensen schulden en aan ons kroost.

Daarna gingen we naar IKEA.

Say it loud

2009-04-28T16:59:00.002+02:00

Gisteravond bevond ik mij in Carré met mijn meisje.
We waren bij een voorstelling van de Soul Brothers.
Het zijn brothers die ik kan aanraden.
Ze doen wat het publiek graag heeft. Bekende nummers ten gehore brengen zodat – vergeef me de uitdrukking – het dak eraf kan.
Welbeschouwd zijn ze dus een soort Toppers. Alleen kunnen ze beter zingen. En dansen.
En zijn ze zwart.
Daarin zit ‘m de kneep.

Denk van negers wat je wilt, maar ze kunnen inderdaad harder rennen, beter zingen en beter bewegen. De lus van mythische proporties krijgen ze er daardoor min of meer gratis bij.
Of hij er nu hangt of niet.
Mijn meisje zei dat aan de angst voor genoemde kwaliteiten de slavernij ten grondslag heeft gelegen. Ik was het met haar eens.
Die blanken destijds begrepen: geef ze de kans en ze lopen er mee weg.
Zij zwoel en swingend de boel regeren, wij houterig langs de kant, onze buiken inhoudend in de hoop een glimp te kunnen opvangen van wat ooit als maatstaf werd gepercipieerd.

Vrouwen, zwart en blank, zien die kwaliteiten ook.
Dat leidde gisteravond tot een wonderlijk schouwspel.
U mag me corrigeren, maar het heeft er alle schijn van dat vrouwen bij een concert hun gram halen op alle mannen, wereldwijd, van alle tijden.
Gillend, joelend en schreeuwend zwellen ze aan tot een organisme dat het individu overstijgt. Een hartstochtelijk monster dat een onzichtbaar slakkenspoor door de zaal trekt.

Onder het motto: zwoele zang is leuk, maar doe maar stomende seks.

De Soul Brothers toonden zich doorgewinterde brothers.
Zelfs de omvangrijke brother – denk Luther Vandross, Barry White – wond routineus heel vrouwelijk Carré om zijn vinger.
Waarmee eens te meer bewezen werd wat Eddy Murphy al riep in ‘Raw’:
Singers get all the pussy.

Especially if they’re black.

Badwater

2009-04-26T19:45:00.013+02:00

Als kleine kinderen plotseling heel stil worden betekent dat één van de volgende twee dingen: of ze doen iets wat niet mag, of ze zitten te poepen.
Hugo was bij zijn oma.
Daar ging hij in bad.
Later zou zijn oma zeggen dat hij plotseling heel stil werd.

Als kind poep je minimaal één keer in je jonge leven in bad. Als je geluk hebt doe je het wanneer je nog zo jong bent dat je niet begrijpt wat je hebt gedaan.
Kun je dat volgens de boeken wel – het ‘begrijpen’ – dan zit je echt in de shit, zoals dat heet.
Het is geen normaal kind, zullen ze zeggen.
‘Ze’ zijn volwassenen.

Voor je goed en wel doorhebt wat er aan de hand is zit je op een sofa bij een vreemde man.
Hij heeft slap haar en kleine handen.
Telkens wanneer hij iets vraagt kijkt hij je aan met een uitdrukking die je niet kunt thuisbrengen. Je wordt er een beetje ongemakkelijk van.
Pas veel later zul je begrijpen dat het een ‘milde glimlach’ was.
Dan mompelt hij iets over anale fase als je zegt dat je alleen maar wilde kijken of hij bleef drijven.
Het duurt jaren voor je weer kunt persen zonder er zelfbewust van te worden en bijna net zo lang tot je de aandrang kwijt bent die je voelt wanneer iemand mild naar je glimlacht.

De oma van Hugo heeft meerdere kinderen grootgebracht.
Ze begreep dus wat na de stilte kwam.
Toen ze zich omdraaide zat Hugo met een drol in zijn hand. Om hem heen dreven nog meer drollen.
Naar het schijnt reageerde hij opgetogen.
Geen moment had hij begrepen dat zijn nieuwe speelgoed een direct resultaat was van het persen van even daarvoor. Of misschien ook wel, kinderen leggen moeiteloos causale verbanden wanneer het ze iets oplevert.
Maar hij was nog niet zo geconditioneerd dat hij in een stuip schoot toen het water waarin hij zat langzaam van kleur veranderde.

Er zijn foto’s gemaakt van het voorval.
Nadat Hugo het bad was uitgetild. Dat niemand denkt…
Enfin.
Wij kijken naar een dergelijke foto en denken dan dingen die we uiten in korte klanken.
Hugo kijkt ernaar en vraagt zich waarschijnlijk af waarom hij er nu uit moest.
Later als hij groot is zal hij de foto nogmaals onder ogen krijgen.
Hij zal reageren zoals wij.
Dat is begrijpelijk. Maar tegelijkertijd heeft het iets droevigs.
Het is het moment waarop ook hij teveel weet. En zich meer en meer gaat schikken naar geldende conventies. Waarbinnen de rol van onbevangenheid en spontaniteit steeds marginaler wordt.
Kennis doet dat met mensen.

Ergens bij stilstaan, het is vandaag de dag vaak al heel wat.
Ik geloof dan ook dat dit het punt is dat ik hier, enigszins omslachtig wellicht, probeer te maken.
Dat je, en vergeef me de plastische analogie, niet bang moet zijn zo nu en dan eens in je eigen badwater te poepen.
Al is het maar om te kijken of hij blijft drijven.

Niet echt

2009-04-23T12:10:00.001+02:00

Als kind kon ik vliegen in mijn dromen.
Toen ik ouder werd raakte ik dat zo goed als kwijt.
Heel soms echter lukte het plots toch en dat was dan geweldig, want de sensatie was levensecht.
Gisterochtend werd ik wakker en ik meende dat ik ’s nachts weer had gevlogen.
Alleen was het anders. Alsof er ergens iets niet klopte.

Toen realiseerde ik me dat ik had gedroomd dat ik droomde dat ik kon vliegen.
En ik begreep wat anders was: het voelde niet echt.
Alsof ik het gedroomd had.

Samen alleen

2009-04-22T14:02:00.003+02:00

Het is zondagavond, even na achten. Het is dus, op een enkeling na, leeg op straat. Mensen zitten binnen, waar de gedachte aan maandag zappend wordt ontlopen.
Als ik via de achterkant van het benzinestation linksaf de straat wil inrijden die naar huis leidt, zie ik de enkeling.
Het zijn een jongen en meisje. Ze omhelzen elkaar. Of beter gezegd, het meisje omhelst de jongen. Innig.

Ik draai langzaam mijn stuur in en kijk naar de jongen.
Hij maakt een hulpeloze indruk. Ik denk dat hij, als het mogelijk was, zou willen ruilen.
Zodat hij, en niet ik, de hoek om kon rijden. Rustig, maar vastberaden. Om niet meer om te kijken.

Het meisje omklemt de jongen nu nadrukkelijker. Hij oogt bevangen door twijfel. Een drenkeling, die voor het eerst lijkt te beseffen dat heel misschien, redding niet meer gaat komen.
Hij heeft geen idee wat hij met zijn armen moet doen.
Het liefst zou hij ze ten hemel heffen, maar hij brengt ze alleen omhoog om ze te laten rusten op haar rug.
Daar liggen ze dan. Ze doen verder niets. De jongen wil er niet mee wrijven.
Hij wil weten of er nog een uitweg is. Maar het zicht op een constructieve oplossing wordt belemmerd door de gedachte hoe hij daar in vredesnaam terecht is gekomen.

Het meisje gaat hem voorlopig niet loslaten.
Ze klampt zich vast, geborgenheid en genegenheid met geweld opeisend, zonder zich een moment te beseffen dat ze daar helemaal alleen staat.
Hoe harder je ergens aan trekt, hoe verder je ervan geraakt. Het is een les waar de meesten van ons tot in de dood niet aan willen.

Ik rijd weg en kijk in de achteruitkijkspiegel. Het stelletje verdwijnt langzaam uit beeld, als een kale boomstam aan de kant van een polderweg.
Ik kijk nog één keer naar de jongen. Hij staat daar net zo alleen als het meisje.
‘Ik heb hier niet om gevraagd. Ik ben hier te jong voor’, lijkt hij te denken.
Ik denk dat hij gelijk heeft.

Het is dat ik moe ben

2009-04-21T14:45:00.003+02:00

Er zijn van die dagen dat je genoeg meemaakt om over te schrijven.

Zo had hier een blog kunnen staan over het laakbare verschil tussen ijsblokjes en crushed ice in een caipirinha. Over slaapdeprivatie en treinen die veel minder snel gaan dan ze beloven. Over elf mannen die samen Jana Novotna spellen. Over loeren en vervolgens de vermoorde onschuld spelen. Over hoe afstand het verlangen inderdaad sterker maakt. En de seks beter. Over het mooiste mensje ter wereld dat op zijn buik kan slapen. Over dan toch, alsnog. Over grapjes over SOA’s. En zalf. Nogal wat zalf. En over de vraag of ik gel bij me had.

Daarover had ik hier iets kunnen schrijven.

Ware het niet dat ik geen tijd heb.
En godsgruwelijk moe ben.
Voorlopig, althans.

Mijn swingende ex-overbuurmeisje

2009-04-16T13:48:00.008+02:00

Een vriend stuurde een e-mail en vertelde over een meisje dat bij hem werkt.
Ze zou mijn voormalige overbuurvrouw zijn geweest in de tijd dat ik nog in Amsterdam woonde.

Ik dacht aan mijn tijd in Amsterdam. Ik kwam op één overbuurvrouw. Eigenlijk was ze meer een overbuurmeisje.
Overbuurvrouwen hangen de was op het balkon. En kijken misprijzend als je de balkondeur open hebt met muziek aan.
Wat ze niet doen is swingersfeestjes organiseren.
Dat doen overbuurmeisjes, en specifiek: mijn overbuurmeisje.

Mijn toenmalige vriendin en ik stonden op een zaterdagavond in de keuken. Het was al avond.
De keuken bevond zich aan de achterkant, van waaruit we uitkeken op de woningen aan de overkant. Een binnenplaats met tuintjes scheidde de woningblokken.
Onze aandacht werd getrokken door vreemde lichtkleuren, die uit de woonkamer van de woning recht tegenover ons kwamen.
De gordijnen waren dichtgetrokken, maar de opening aan de zijkant bood precies genoeg ruimte voor het licht om te ontsnappen, het schemer in.
Het was diezelfde ruimte die ons een blik verschafte op hetgeen zich bij de lichtbron afspeelde.

We ontwaarden een viertal mensen, naakt.
Ze hielden vreemde objecten vast. Slingers en zwaarden, waarmee ze het luchtruim doorkliefden terwijl ze gracieus om elkaar heen sprongen, als sjamanen in een rituele swingersdans.
Toen we na tien minuten begrepen dat ze voorlopig nog niet uitgespeeld waren, wijdden we ons weer aan het drankje waarvoor we de keuken in waren gekomen.

Dit ging zo enige maanden door.

Op meerdere weekenddagen toonden de overburen zich op het balkon. Samen met de gasten van de dag. Na een aperitiefje begaven ze zich naar binnen, waarna na enige tijd de gordijnen dicht gingen.
Omdat het zicht door de gordijnen beperkt was hebben we een moment getwijfeld.
Misschien speelden ze wel twister.
En was al het overige niet meer dan onze eigen fantasie.

Tot ze zich, tijdens of na hun activiteiten, onverbloemd aan de wereld presenteerden. Die wereld waren wij. En wij zagen onze nog geklede overburen met een naakte man hun keuken inlopen.
We konden ze niet verstaan.
Maar hun lichaamstaal was helder.
Ze waren blij met de naakte man. Wat hij ook gedaan had, hij had dat goed gedaan.
Het was wachten op het moment dat ze hem een bemoedigend tikje tegen de scrotum zouden geven: lekker gewerkt, pik.
De volgende ochtend stond een camera op een statief eenzaam in hun woonkamer. Een onschuldige omstander die nog veel meer te verwerken moet hebben gehad dan wij.

Na enige tijd lieten we het voor wat het was: de gasten, de lichten, de naaktheid.
De gewenning had gewonnen van de sluimerende intrige.
De rekbaarheid en het absorptievermogen van het menselijk referentiekader zijn in dat opzicht even indrukwekkend als zorgelijk te noemen.
Onze swingende overburen waren verworden tot een pauze-act waarmee wij onze gasten, op aanvraag, vermaakten.

Later heb ik er nog enige tijd alleen gewoond. Af en toe zag ik mijn overbuurmeisje op het balkon. Ik moet toegeven dat het mij destijds een goed idee leek om met haar te swingen. Ze kwam over als iemand die over één en ander niet al te moeilijk deed. En niet al te moeilijk telt wanneer je single bent.
Alleen ik had niets om te ruilen. Iets waar in de swingersscéne toch aan getild wordt.

Ik realiseer me nu dat ik haar was vergeten. Mijn ex-overbuurmeisje. Tot de e-mail van die vriend.
Bij navraag bleek dat het om een overbuurmeisje aan de voorkant ging.
Ik heb geen idee wie ze is.
Maar los daarvan denk ik dat ik hoe dan ook de achterkant prefereer.

Humor om te lachen

2009-04-15T14:47:00.005+02:00

We hadden het over Euro Disney.
Toen herinnerde ik me een grap.
Van die keer dat ik in Euro Disney was.
En iemand in een Gepetto-pak tegen het lijf liep.
En hoe ik toen heel hard tegen hem riep:
“Your son is a liar! Your son is a liar!”

De grap ontging alle mensen in het pretpark, Gepetto incluis.
Maar hij staat zonder twijfel in mijn Top 5 Briljantste Grappen Ooit Door Mij Gemaakt.

Het zou briljant zijn

2009-04-14T14:27:00.003+02:00

Een collega vertelde dat ze haar Paasweekeinde had afgesloten met een droom waarin ik prominent voorkwam.
Logischerwijs denk je dan dat iemand ’s nachts vieze dingen met je heeft gedaan terwijl jij daar geen weet van had.
Rohypnol in de schemerzone.
Maar het ging niet over seks.

In haar droom was ik dood.
Laten we het erop houden dat ik daar gematigd enthousiast over was.
Tot ze vertelde over de opkomst. Ze sprak over dranghekken.
Ik zeg het nog maar een keer. Dranghekken.

Het mooiste moest evenwel nog komen.
Ik was, zo bleek, zelf aanwezig.
Stel je het voor. Nog even handjes schudden, een lach, een traan en dan met een welgemeend tabee de kist instappen.

Daar zou de evolutieleer iets mee moeten doen.

Dat deed 'ie anders nooit

2009-04-09T11:08:00.001+02:00

Dinsdag woedde een serieuze brand in een villa naast het kantoor van Radio 538.
Mijn broer werkt bij Radio 538.
Samen met twee collega’s is hij het pand binnengegaan om mensen te redden en zo.
De Gooi- en Eemlander berichtte onder meer:

Beneden werd bedrijfshulpverlener V.B. opgetrommeld. “We zijn met z'n drieën het pand in gegaan. We wisten dat er minstens één bewoner thuis was, want we zagen iemand spullen uit een raam gooien, kleding en zo.”

In een bijna achteloos krantenbericht kom je er dan achter dat in je eigen broer iets schuilt dat je nooit achter hem had gezocht.

Bedrijfshulpverlener.
“Gecertificeerd ook!”, deed hij er een schepje bovenop.

Ik vraag me af of ze daar weten dat zijn familie in ieder geval nooit bij de diploma-uitreiking is geweest.

Wat een neger

2009-04-08T12:16:00.004+02:00

In mijn bus kom ik vaak een neger tegen.
Hij is een oudere neger en heeft waarlijk een fantastische kop.
Het is of James Earl Jones zes strippen afstempelt, in de 107 in Purmerend.

Bij oudere negers heb ik doorgaans de instinctieve neiging te zoeken naar een saxofoon en heroïne parafernalia.
Bij James weet je dat je qua parafernalia een opvoedkundige draai om de oren zou krijgen.

Elke keer als ik hem zie denk ik: als castingbureaus weet zouden hebben van jouw bestaan… het niveau van de Nederlandse film zou in één klap de internationale allure krijgen die het zo node mist.

Een strenge, rechtvaardige oudere neger.
Noem mij één scenario dat er niet bij gebaat is.
Een man wiens autoriteit boven elke twijfel verheven is.
Het donker timbre van zijn stem nagelt je genadeloos aan de grond. Het soort kastijding dat je eigenlijk wel prettig vindt. Wat je bijna doet wensen dat je wees wordt.
Zodat James je stiefvader kon zijn.
Bij alles wat je in je verdere leven bereikt zou je wijzen naar hem. James zou knikken, amper waarneembaar. En trots, trots zou voorgoed anders voelen.

Ik vermoed dat hij het zelf niet beseft.
Wat voor neger hij is.

Soms speel ik met de gedachte hem te polsen of hij iets voelt voor een carrièreswitch.
En hoe geweldig het dan zou zijn als hij me in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maakt dat ik me moet laten nakijken.

De missionarishouding van het leven

2009-04-07T14:10:00.005+02:00

We liepen door de IKEA.
Mijn meisje en ik.
Ik had er een dag vrij voor genomen.
Want je bent er niet in een zucht doorheen.

Binnen viel op dat er in de IKEA nog altijd een bepaald slag mensen komt.
Het slag dat ten koste van alles poogt duidelijk te maken dat ze er dan mag zijn, in de IKEA, maar dat ze het heel erg niet serieus neemt.
Denk dat vooral niet.

Ze gaan wel met van alles naar huis, maar doen dit vanuit de basishouding.
Lacherig tot aan de auto dus.

Die schaamte zit er klaarblijkelijk nog altijd in.
De IKEA is burgerlijk. In de IKEA komt iedereen. Daar moet je verre van blijven.
Natuurlijk kom jij er ook, maar dat telt dan niet echt.
Denk dat vooral niet.

De wens om vooral maar anders te zijn, hoe heet het…uniek, leidt tot de enigszins sullige paradox waarin we allemaal hetzelfde zijn door anders te doen. Of veinzen anders te doen.
Dat telt ook.
Ik ben me daarvan bewust. Wanneer het moment er om vraagt omarm ik dus de burgerlijkheid, als de missionarishouding van het leven.
Je moet de charme herkennen.

Ik zou kunnen denken dat ik daarom anders ben. Omdat anderen zich er niet van bewust zijn.
Maar denk dat vooral niet.

Dag sjaal, dag

2009-04-03T10:40:00.004+02:00

Mijn sjaal is kwijt.
Een groene, van Burberry.
Die had ik niet zomaar. Daar heb ik moeite voor gedaan op eBay.
Het heeft er alle schijn van dat ik hem nooit meer terugzie.

Ik vind dat vrij erg.
Over het waarom heb ik nagedacht. Ik ben eruit.
Het is niet zozeer dat ‘ie overdreven duur was. Of dat ik de gedachte aan mijn sjaal om iemand anders nek amper verdraag.
Dat ik niet weet hoe ik hem exact ben verloren is verreweg het pijnlijkst.

Een sjaal wordt onderdeel van een vaste gewoonte.
Een prettige bijkomstigheid daarvan is dat je er niet bij na hoeft te denken.
Dat deed ik dus ook niet.
Mijn sjaal was er. En ik wist waar.
Hij had een beperkt speelveld.
In mijn hand, om mijn nek, op de stoel van de bus naast me, op de stoel van de trein naast me, vlakbij mijn bureau, op de kapstok thuis.
Meer zag mijn sjaal niet. Nu ja, heel soms liet ik hem lekker in de luwte en verpoosde hij enkele uren in de mouw van mijn jas.
Dat vond hij niet eng. Het voelde geborgen.
Want hij wist dat ik hem altijd weer kwam halen.
Tot nu.
Ik heb hem in de steek gelaten.

De regel wanneer je iets kwijt bent is: Ga na waar je dat iets voor het laatst had.
Ik ben mentaal elke uithoek, tot in de diepste krochten langsgeweest en kwam tot de conclusie dat ik het echt niet meer weet.
Wat nog verontrustender was is dat ik, om dat verdoezelen, de hiaten begon te vullen met oude of gemaakte herinneringen. Het verschil daartussen werd niet meer helder.

Mijn sjaal is spoorloos. Daar gaat geen verandering in komen. Zo realistisch moet ik zijn.
Misschien heeft iemand mijn sjaal wel iets heel ergs aangedaan. Hem in de fik gestoken. Of over hem heen gepist.
Ik zou dat heel erg vinden.
Maar te zijner tijd zou ik dat een plekje kunnen geven. Daar ben ik van overtuigd.
Als hij er niet meer is, dan is dat maar zo.

Ik wil alleen weten wat er met hem gebeurd is.

Nekschot

2009-04-01T11:36:00.006+02:00

De chauffeur sloeg geen acht op het stopsignaal.
De jongen begreep dit rijkelijk laat. Hij deed wat alle mensen doen wanneer de bus hun halte niet erkend.
In paniek raken.

In zijn schreeuw proefde je de diepgewortelde irrationele angst die in ons allen schuilt. Voor een moment geloof je dat het, wanneer de bus doorrijdt, nooit meer goed komt.
De volgende halte is minimaal twee dagen rijden. Als je eindelijk kunt uitstappen vind je jezelf gedesoriënteerd terug in een vlak en dor niemandsland. Zonder rantsoen. Het gevaar slaat je smalend gade.

Eén gemiste halte, en je hersenkronkels strekken zich uit tot een verwrongen Route 66.
Zonder begin. Zonder eind.

De wanhoopskreet van de jongen deed de chauffeur bij zijn positieven komen.
Hij reageerde direct en instinctief.
Ik schoot naar voren maar had het geluk dat een ijzeren balk mij scheidde van het open middengedeelte. Mijn tas echter had geen schijn van kans en werd genadeloos gelanceerd. Zes meter verder raakte hij de grond. De klap maakte dat hij mijn flesje water uitspuugde.
Ik had het alleen gehoord.

De jongen stapte uit, mij achterlatend als ‘die jongen’.
Die het enige echte slachtoffer was van het bruuske remmen. En nu als een lul de halve bus door moest om zijn spullen bij elkaar te rapen.
Nu ben ik inmiddels op het punt waarop ik er alleen om geef wanneer ik mezelf een lul vind.
Evenwel.

Ik liep naar voren en pakte mijn tas.
‘Mijn water, waar is mijn water?’, leek ik hardop te denken.
“Je water ligt hier”, zei de buschauffeur.
Ik liep nog verder naar voren en vond mijn flesje water bij de ingang van de bus.
De buschauffeur verontschuldigde zich.
Ik antwoordde dat mijn flesje water nu tenminste goed geschud was.
De nonchalance was niet gespeeld, wat gezien het moment als een overwinning voelde.

Toen ik terugliep dacht ik na over buschauffeurs. In de krant staat vrijwel dagelijks dat ze op een rochel of een klap worden getrakteerd indien ze zo onbeschoft zijn om een geldig vervoersbewijs te vragen.
Bij die rationale zou ik minimaal voor een nekschot hebben mogen gaan.
Die behoefte voelde ik nergens.
Dat zou normaal moeten zijn.

De rest van de reis mijmerde ik over nekschoten.

Een half woord

2009-03-31T10:51:00.002+02:00

De vocabulaire van Hugo is uitgebreid met ‘die!’ en ‘tè!’.
Vanaf het moment dat hij wakker is tot het moment dat hij niet wil gaan slapen, spreekt hij die woorden, terwijl hij met zijn vingertje wijst.
Take your pic en hij wijst het aan en zegt er iets over.
Sterker nog, hij heeft er een stroom aan gedachten bij.

Het is het grootste mysterie van de hersenen.
Zonder taal kunnen gedachten welbeschouwd niet ontstaan.
Maar hoewel ik doorgaans geen idee heb wat hij probeert duidelijk te maken, hoef ik maar in zijn ogen te kijken om te begrijpen dat hij exact weet wat hij bedoelt.

Het komt nooit meer goed

2009-03-30T11:04:00.001+02:00

De verstandhouding tussen de ochtend en mijzelf is die van een gearrangeerd huwelijk. Elke keer als ik wakker word, denk ik: Kut, ze is er nog.

Ooit loste ik het op met behulp van een toefje softdrugs. Ik blies de laatste joint uit om een uur of 3 ’s nachts – leve de nachtfilm op de BBC, om me tegen half 2 ’s middags weer te melden. Als ik me er echt toe zette nog wel wat later ook. Tot ik op een dag om 17.30 uur naar de gehaktbal op mijn bord staarde. En besefte dat het mijn ontbijt was.
Je bio-ritme aanpassen is één ding, jezelf in een andere tijdzone plaatsen mag overdreven genoemd worden.

Vanochtend werd ik wakker en ik dacht: Schoolziek. Dat zou fijn zijn. Niet heel ziek, maar een beetje. Genoeg om niet te hoeven werken.
En dan onder een dekentje op de bank de hele dag film kijken. Net zolang tot mijn ogen zouden branden. Zodat ik, wanneer iemand vraagt hoe het met me gaat, zou kunnen zeggen: Mwoah, op zich een ietsje beter misschien. Mijn ogen branden wel.

Maar ik zit niet meer op school. Ik ben 35.

Soms vraag ik me af of het nog eens verandert. Dat ik bij het ontwaken de ochtend omarm. Zoals je dat ook weleens hebt met ochtendseks. Heel fris ruikt het niet, maar je bent toch maar mooi aan het neuken.
Alleen herinner ik me dan een gesprek met mijn vader. Hij vertrouwde mij toe dat er in al die jaren dat hij werkte geen ochtend voorbij ging zonder de wekker gevoegelijk de schurft toe te wensen.

Nu leek ik al erg op mijn vader…

Vermist: babyduiven

2009-03-27T10:57:00.004+01:00

Politieseries kenmerken zich door de standaardformule waarmee afleveringen worden opgebouwd en afgewikkeld.
Noem het een rijmschema.

Alleen het briljante ‘The Wire’ onttrekt zich hieraan. Maar dat, hoewel niet onbelangrijk, terzijde.

Zo heel af en toe echter weet de scriptschrijver je een fraai briljantje toe te stoppen.
Gisteravond speelden duiven een rol in de plot.
Gewoon, je standaard duiven.

Het ontlokte een bijzonder wezenlijke vraag bij de hoofdrolspeler.
Hij vroeg zich af waar de babyduiven zijn. Hij had ze nog nooit gezien, babyduiven.
Verdomd, dacht ik, ik ook niet. En ik wil goddomme nu weten hoe dat komt.
Wie voedt ze op? Waar gaan ze naar school? Wie helpt ze met oversteken?

Iemand houdt ergens alle babyduiven vast. En laat ze pas los als ze rond en wel klaar zijn om ons te bestoken bij de FEBO.
Als in een verhaal van Roald Dahl.

Ik zal geen rust kennen voor ik weet wie het is.

Vertrouw nooit op wat je hoort

2009-03-26T16:50:00.010+01:00

Een man en vrouw stappen in.
Het is een halte waar doorgaans voorbij gereden wordt.
Ik lees een boek, en registreer daarom niet hoe ze eruit zien als ze in het gangpad passeren.
Terwijl de bus zich opricht om de route te vervolgen, houden ze halt, direct achter mij.
Ik poog weer af te dwalen op de pagina, maar de realiteit houdt me bij de les.
Er zijn conversaties waarbij je geen keuze hebt dan mee te luisteren.
Het is een auditieve vorm van ramptoerisme.

“Zal ik naast je zitten?”, vraagt de man.
“Ja hoor. Kijk maar. Kijk maar wat je doet”, antwoordt de vrouw.
“Hij gaat snel, hè, op die busbaan?”
“Ja, hij kwam inderdaad snel.”
“Ja. Wat hebben we daar nou gestaan? Vijf minuten?”
“Ik denk het.”
“Ja, vijf minuten hoor, max. Valt me niet tegen hoor. Nee, valt me echt niet tegen. En dat inclusief lopen. Hè, toch?”

De vrouw antwoordt niet meer, maar je proeft aan alles dat de tijd dat dit voor de man een beletsel vormde lang achter hem ligt. Die tijd kan zelfs nooit bestaan hebben.
Genoeg gesprekken bestaan bij de gratie van de illusie dat iemand luistert.
Soms volstaat fysieke nabijheid.

De bus glijdt verder langs het kanaal. Aan de overkant staan huizen, waarachter de weilanden zich uitstrekken tot aan de horizon, waar nieuwe huizen opdoemen.
Die huizen staan er zolang ik me kan herinneren. Een dorpje waar de tijd geen vat op lijkt te hebben gehad. Zondags worden dikgesneden plakken suikerkoek op de keukentafel gezet.
Vroeger vroeg ik me af wie er in woonden. Nu vooral hoe lang ze er nog staan.
Voor nostalgie is geen ruimte in de ambities van planologen.

De zon zakt tot vlak boven de horizon en gloeit felrood. Alsof hij zich verzet tegen het naderende doven, omdat hij elke avond vergeet dat hij morgen weer op mag.
Het vergezicht is de man achter mij niet ontgaan. Hij reageert alsof het zijn eerste keer is.

“Moet je kijken zeg. Zie je die zon? Wat is ‘ie rood, hè? Ongelooflijk zeg. Goh. Hij is echt rood, die zon. Zie je het? Hoe rood ‘ie is?”
De vrouw speelt mee.
“Ja, ik ziet het. Een rode zon. Ja. Ja.”
“Zo rood is ‘ie normaal niet hoor, volgens mij. Althans, niet dat ik me kan herinneren.”
“Nee. Nee. Normaal niet, nee.”
“Geweldig echt. Volgens mij is ‘ie alweer wat gezakt hoor, hé. Zie je dat?”
“Ja, gezakt, ja. Ja.”

Ik ben mijn boek vergeten en luister gefascineerd naar de man en vrouw. Nog altijd weet ik niet hoe ze eruit zien, maar ik durf niet om te kijken.
De comfortabele stilte is aan hen niet besteed. In plaats daarvan vinden ze geruststelling in het bevestigende antwoord. Gesprekken op de automatische piloot. Als flauwe tocht door een kier. Straks, thuis, zullen ze zich er niets van herinneren.

De bus draait de bebouwde kom in en laat het laatste restje zon achter ons liggen. De man blijft onverstoorbaar zijn observaties delen met de vrouw. Ik vraag me af hoe lang ze al samen zijn.

“Kijk, mensen aan het werk aan hun huis.”
“Ja.”
“Het kan nu nog hè. Zo vlak voor de herfst. Het kan zomaar over zijn over een week. Je moet er nu van profiteren.”
“Ja, je moet er nu van profiteren, ja.”

“Kijk, de sporthal. Je kunt zien dat de vakantie weer voorbij is. Hij is weer open, hè.”
“Ja, vakantie.”

De bus maakt een scherpe bocht langs de sporthal en rijdt een straat in met aan de rechterkant voornamelijk aanleunwoningen. Aan het eind van de straat ligt een brug, die overgang biedt naar het aanliggende winkelplein.

De man anticipeert op zijn volgende observatie.

“Kijk, koopavond. Hoop mensen hoor.”
“Ja, misschien vanwege het mooie weer.”
“Ja, ik weet het niet.”

De bus rijdt langs het winkelplein. Ik kijk ernaar. En zie, op een enkeling na, niemand.

Ondanks dat ik de man en vrouw vluchtig heb gezien, schat ik dat de ze nog zeker een kwart eeuw voor de boeg hebben.
Een goede 20 minuten heb ik naar ze geluisterd.
Ik weeg het af. 20 minuten. 25 jaar.
En ik denk: Wat erg. Wat oprecht erg.

Dan, voor een moment, meen ik een oplossing te ontwaren.
Een schifting, die hun koers voorgoed zou veranderen.

Nog even en ze zouden thuis zijn.
Direct nadat zij haar jas heeft opgehangen zou hij haar klem moeten zetten op de trap. Om haar daar, ter plekke, te ontdoen van haar onderkleding. Haar verfomfraaide, witte kont is al wat hij nog zou zien.
Zijn hand hangt al in de lucht, en hij laat deze hard en vlak landen. Keer, op keer, op keer. Tot haar beide billen branden, vuurrood. Terwijl hij zijn rits opendoet met één hand, pakt hij haar met de andere vanachter bij het haar. Hard, maar teder genoeg.
Hij zou zeggen: “Ik kijk naar jouw zon. Jouw prachtige, rode zon. De enige zon, waar ik in wil oplossen. Aanschouw mijn sabel, die ik hier hef. Mijn sabel, waarmee ik jouw zon weersta."

Dan zou hij haar nog één keer slaan, echt hard, waarna hij zijn sabel vol in haar zon steekt.
Na afloop zou hij haar blussen. Als in de film. Maar nu zou het liefde, en niets dan dat zijn.

Het gros van ons vergeet dat wat vast zit, vaak nog los kan.
Het is slechts zaak uit je rol stappen. De hoogste vorm van het rollenspel.

Als de bus mijn halte nadert sta ik op. Het stopsignaal licht op boven de buschauffeur. Ik draai me om en kijk naar de man en vrouw. Even is er twijfel, maar dan zie ik de naakte waarheid.
Achter mij hebben al die tijd een moeder en zoon gezeten.

Ik had veel eerder op stop moeten drukken.
Heel veel eerder.

Er zijn grenzen

2009-03-25T12:14:00.005+01:00

Buiten Utrecht CS is een gebied waar sinds enige tijd fietsen verboden zijn. We spreken hier over borden en bewakers.
Je mag er dus niet alleen niet fietsen, je mag zelfs niet met je fiets aan de hand lopen. Ik sluit niet uit dat op de gedachte aan een fiets een sanctie staat.

Niemand weet precies waarom. Niemand wil precies weten waarom.

Wat men wil, is kunnen doorsteken. Met de fiets aan de hand.
De enige andere optie is namelijk omlopen. Wat indruist tegen de logistieke realiteitszin. Want je bent je er continu van bewust. Dat je omloopt.
Het leidt onherroepelijk tot burgerlijke ongehoorzaamheid.
Vandaar die bewakers. Waarvan overigens niet duidelijk is of ze beveiligingsbeambten zijn of politie. Hun wit-oranje reflecterende jassen zeggen politie. Maar het riekt naar camouflage.

Gistermiddag stak een meisje met haar fiets aan de hand het gewraakte gebied over. De bewaker liep of haar af. Hij zei norse dingen. Het meisje beloofde beterschap en liep verder. Daarop werd hij een heel serieuze bewaker.

Hij liep achter haar aan en maande haar tot stoppen. Het meisje was bijna bij de doorgang en negeerde hem logischerwijs. Daarop nam hij een ferme stap, een sprong bijna, en pakte haar bagagedrager vast. Dat deed hij echt.
Om zich vervolgens met een schouderduw voor haar te wurmen, zodat hij haar pad kon blokkeren. Je zou, gezien de context en het vergrijp, kunnen zeggen dat hij hard optrad.

Je werk serieus nemen is een eigenschap die te prijzen valt. Menselijkheid is dat ook.
Toen ik me bij de trapingang naar het CS omdraaide stond de bewaker nog altijd vermanend voor het meisje. Een volwassen man. En ik dacht: hij gaat haar terugsturen.

Er is er altijd wel eentje die het voor de rest verpest.

Papa weg

2009-03-24T11:28:00.005+01:00

Als ik thuis naar het toilet ga is dat voor Hugo het sein als een bezetene achter me aan te kruipen.
Terwijl ik dan sta te kletteren hoor ik hem dichterbij komen.

Zijn handjes klappen in rap tempo op de vloer en hij hijgt en grinnikt.
Als een bezetene.
Meestal ben ik nog niet helemaal klaar als hij zich al aan mijn broekspijpen omhoog trekt. Dan kijkt hij om mijn been heen om te zien hoe het water wegloopt als ik doortrek. Hij vindt doortrekken bijzonder interessant. Eigenlijk vindt hij alles bijzonder interessant.

Omdat het lastig is een en ander af te ronden met een klein mannetje dat aan je benen trekt, doe ik de deur naar het toilet weleens dicht.
Vervolgens hoor ik hoe Hugo halt houdt voor de deur. Een fractie later komt het besef.
Papa is weg. Zojuist was hij hier nog. Maar nu is hij weg. En misschien blijft hij wel weg.

Vanuit het toilet hoor ik dan hoe hij begint te huilen. Want hij wil zijn papa terug.
Het zijn momenten waarop ik onnoemelijk gelukkig ben.

Oorsmeer

2009-03-23T16:59:00.004+01:00

Ik was er vroeger bij dan vorig jaar.
Eigenlijk was ik er vroeger bij dan alle jaren ervoor.
Normaal wacht ik altijd net te lang, en dan zit er eentje dicht. Of met een beetje pech, allebei.
Vorig jaar was dat het rechteroor. Potdicht.

Mijn meisje: “Hoi, ik bel even voor mijn vriend. Zijn oren moeten worden uitgespoten.”
Ik: “Ik hoor nog maar 30% ofzo!”
Mijn meisje: “Hij hoort nog maar 30%. Vandaar ook dat ik bel.”
Doktersassistente: “Sorry, dat gaat vandaag niet lukken. We zitten helemaal vol.”
Mijn meisje: “Ze zitten vol… Morgen?”
Ik: “Nee. Nee. Niet morgen. Vandaag!”
Mijn meisje: “Is er echt geen mogelijkheid, mevrouw?”
Doktersassistente: “Heeft ‘ie pijn, aan zijn oor?”
Mijn meisje: “Doet het pijn?”
Ik: “Ja. Pijn. Zeg dat maar, ja.”
Mijn meisje: “Ja, hij zegt dat het pijn doet.”
Doktersassistente: “Ok. Laat hem dan maar om 10.10 uur langskomen.”

Dokter: “Zo, zegt u het maar.”
Ik: “Mijn oren moeten worden uitgespoten.”
Dokter: “Dat zegt u wel heel stellig.”
Ik: “Ik hoor nog maar 30%. 20-30%.”
Dokter: “We gaan maar eens even kijken.”
Ik: “Ja.”
Dokter: “Zo, die zitten echt vol!”
Ik: “Dat zei ik al ja. Uitspuiten dus.”
Dokter: “Ja, maar dat doe ik niet zelf. Dat doet een assistente.”
Ik: Ok. Dan loop ik wel even naar een assistente.”
Dokter: “Nou, ik denk niet dat ze tijd hebben.”
Ik: “Maar het duurt maar vijf minuten.”
Dokter: “Ik kan niets beloven. Anders zul je even een afspraak moeten maken.”

Ik: “Hoi. Mijn oren zitten dicht. U gaat ze uitspuiten, heb ik begrepen.”
Doktersassistente: “Dat gaat vandaag niet meer lukken, mijnheer. Morgen kan ik u inplannen.”
Ik: “Morgen? Maar ik ben hier toch gekomen om mijn oren te laten uitspuiten?! U had mijn vriendin vanochtend nog aan de telefoon. Toen zei u dat ik langs kon komen.”
Doktersassistente: “Ja, omdat u zei dat u pijn had.”
Ik: “Maar dat heb ik ook! Pijn. En nu moeten ze uitgespoten worden! Ik hoor niets meer! 20%, hooguit!”
Doktersassistente: “Sorry, morgen kunt u de eerste zijn.”
Ik: “Maar waarom ben ik hier dan gekomen…? Zodat jullie konden constateren dat ze inderdaad dicht zitten?? Het kost u vijf minuten! Vijf!”
Doktersassistente: “Mijnheer, we zitten vol. Tien minuten per patiënt.”
Ik: “Die tien minuten hadden we wel beter kunnen besteden, denkt u niet?!”
Doktersassistente: “Mijnheer, u hoeft niet tegen mij te gaan schreeuwen.”
Ik: “Oh! Deed ik dat? Ik kon dat zelf niet horen namelijk!”

Daarom was ik er dus vroeger bij, dit jaar.

De assistente vroeg of ik bij de vrouw hoorde die voor mij stond. Ik knikte van nee. Of ik me dan nog even uit de ruimte wilde verwijderen. In verband met de privacy.
Het is zo Hollands. Een ‘stukje privacy’.
Wanneer het aankomt op ziektes en salarissen moet je tot geweld bereid zijn wil je het uit iemand krijgen. Terwijl het alles ontzettend zou ‘opengooien’. Ooit versierde ik een meisje door te vertellen dat ik twee serieuze longontstekingen had gehad en gordelroos.
Ter illustratie.

Toen ik aan de beurt was en op het punt stond te zeggen dat ik voor mijn oren kwam, stak een andere assistente haar hoofd om de hoek. Of ik degene was die zijn oren kwam laten uitspuiten. Dat was ik.
Terwijl ze me een ruimte in begeleidde vertelde ze dat ik me helemaal niet hoefde aan te melden voor een dergelijke ingreep.
Het huisartsenprotocol en ik dwalen voorgoed in andere werelden.

De assistente ging voortvarend aan de slag.
Ik zette het bakje onder mijn oor tegen mijn wang en zij liet het apparaat in mijn gehoorgang sputteren.
Het zat goed vast.
Meermaals vroeg ze of ik dacht dat mijn oor al leeg was. Telkens antwoordde ik dat ik vermoedde van niet.
“Ok, dan kijk ik nog even. Want als het niet nodig is wil ik je daar niet langer pesten”.
Dat zei ze wel drie keer. Dat ze me niet onnodig wilde pesten daar.
Ik vond haar schattig.
Toen mijn oren helemaal leeg waren schudde ik haar de hand en pakte mijn tas.
“Tot volgend jaar dan maar weer, hè”, zei ze, niet wetende dat ik dan verhuisd ben.

“Ja, absoluut! Tot dan!”

I want my MTV

2009-03-20T11:22:00.006+01:00

Iets zorgde voor een associatie met lang geleden.
Wat dat iets was weet ik niet meer.
Associaties moet je binnenlaten. Meer niet. Geen waarom, geen waarvandaan.
God weet wat je allemaal tegenkomt.

Maar iets maakte dat ik dacht aan 1986. Toen een vriendje ons uitnodigde om na school bij hem thuis video te komen kijken. Hij had drie kwartier MTV opgenomen.
Op VHS.

En wij keken ernaar. Naar Ray Cokes, Marcel Vanthilt en Christiane – Oh, Christiane – Backer. En we zagen muziekvideo’s en een show die nog lang favoriet zou blijven.
Remote Control. Voor wie het niet kent, twee woorden: Snack Break!!

De volgende dag vertelde je erover. Ik heb gisteren drie kwartier MTV gekeken. Maus heeft het op video.
Men vond je stoer. Zonder een zweem van ironie.

In Amsterdam hangen posters in de stad. De boodschap: je kunt porno kijken in de tram. Op je mobiele telefoon.
Er gebeurde niets met me, behalve een melancholisch besef.

Er is geen verwondering meer.
Het is hoogste prijs van vooruitgang.

Ongemakkelijke romantiek

2009-03-19T09:44:00.004+01:00

Een televisierecensent schreef over de film Hope Floats in een wegwerpkrantje. Er stond dat het een wat ‘ongemakkelijke romantische komedie’ was.

Ik heb Hope Floats zelf niet gezien. Het gaat over een jonge vrouw die terugkeert naar haar geboortedorpje, ergens in Texas. Daar doet ze, in de zucht naar een nieuwe start, welles-nietes met de ruwe bolster, blanke pit van Highschool. Hij is nooit weggegaan.
Het einde laat zich raden. Het wordt neuken achterin de pick-up na een brutale opmerking en schoorvoetende dans tijdens de jaarlijkse pompoenenoogstfestiviteiten, waarna de aftiteling nog vooraf wordt gegaan door romantisch geschommel op de veranda onder het genot van zelfgemaakte limoenenlimonade.
Met ijs.

Een hartverwarmend tafereel, maar de echte intrige ontspruit uit de bijna achteloze opmerking van de recensent.

Ik probeer het me voor te stellen.
Wat dat is, een ongemakkelijke romantische komedie.
Ik denk dat hij schreef vanuit het perspectief van ons, de kijker.
Maar waar schuurt het?

Moet worden gedacht aan plaatsvervangende schaamte? Zodat je na een half uur niet meer kijkt omdat je wilt, maar omdat je moet, min of meer?
Is het een kwestie van persoonlijke hygiëne? Waarbij je op goed moment merkt dat je jezelf “In vredesnaam niet daar…” hoort mompelen?

Ik kom er niet uit.
En ik zit er al vijf minuten over na te denken. Wat lang is, in deze.
Als ik een gooi moest doen: de combinatie van romantiek en ongemak, het klinkt als momenten die eenieder bekend voorkomen. Alleen hebben we onszelf aangeleerd er niet op te letten. Of over te vallen. Zolang het maar bij momenten blijft. Momenten kun je bedekken. Of rationaliseren.
Ja, je kunt het altijd nog rationaliseren.
Wij hebben dat liefde genoemd.

Ik denk alleen niet dat dat is wat bedoeld werd.

De McGyver in mij

2009-03-18T09:54:00.003+01:00

Er komt een bioscoopversie van McGyver.
Ik ben een groot fan van McGyver. Twee recente gebeurtenissen echter nopen mij deze bewering bij te stellen.
Ik ben een adept.
Wanneer het er om spant, wanneer benauwde situaties vragen om onorthodoxe oplossingen, dan pull ik een McGyver.

Het begon met een niersteen. Die zat vast. En goed ook.
Water, springen, bidden. Het waren vruchteloze regendansen op een uitgedroogde akker.
Tot ik, vlak voor de paniek echt wilde huishouden, een helder moment had.
In het kort: Ik masturbeerde hem eruit. (In het lang: hier).
Een speciaal verrichte handeling in de moeilijkste categorie. De padvinder in mij glom van trots toen het verworven insigne werd opgespeld.

Enige weken later bekeek ik mijn neus. Op de neusvleugel dissoneerde een wit stukje huid.
Een relikwie dat het gevolg was van stelselmatig ‘poetsen’ (= het masseren van het puntje van de neus met duim en wijsvinger. De poetser is zich van de daad doorgaans niet bewust).
Dat witte stukje moest weg.

Ik begreep direct hoe.

Met een vlam verhitte ik een naald, waarna ik met vaste hand het witte stukje huid op meerdere plaatsen doorboorde.
De huid is nu bijna genezen. Het witte stukje is niet meer dan een herinnering.

Nu is het slechts een kwestie van wachten.
Op een nieuw avontuur.

90210 is een postcode in Purmerend

2009-03-16T11:38:00.002+01:00

Zaterdagavond ging ik uit op de Koemarkt in Purmerend.
Dat doe ik anders nooit.

Onderweg naar een kroeg kwamen we een grote groep jongeren tegen.
Eén of een aantal van hen had ruzie met één of een aantal anderen.
Ze keken er heel serieus bij.
De jongen voorop zat in de ‘hou me tegen’ modus. Erachter smeekte een meisje een andere jongen rustig te blijven.
En die groep, die groeide maar. Ik heb nog nooit zo snel zoveel kinderen uit het niets zien verschijnen.

Ik keek ernaar en realiseerde me dat ze acteerden, zonder zich daar een moment van bewust te zijn. Omdat kinderen denken dat het heel volwassen is, grote emoties uiten. Ze zien moeilijke situaties niet als iets om te vermijden, ze streven het na.
90210’tje spelen.

De ontbrekende schakel tussen kinderen en volwassenen laat zich vangen in één woord: relativeringsvermogen.

Schijn bedriegt

2009-03-15T21:03:00.007+01:00

Schijn 1
Ik schat dat ze de 60 al gepasseerd waren, de man en vrouw die vanmiddag in de vierzitter naast mij waren gaan zitten.

Hij had een alleszins respectabele baard en droeg robuuste wandelschoenen. Als kind zou je hem "tuinkabouter" noemen.

Zij had vlassig peenhaar met daaronder grote ogen, die als twee zaklampjes vanuit haar gerimpelde gelaat naar buiten leken te schijnen. Ze deed me denken aan een vrouw van Anton Heyboer, maar dan zonder de allure.

Het was pas toen ik zag dat hij de gehele reis haar hand vasthield en met zijn duim zachtjes over haar vingers wreef, als de onbedoelde penseelstrepen van een romantisch stilleven, dat ik begreep dat ik was verrast door hun stille uiting van genegenheid.

Schijn 2
Achter de kassa bij de AH to go op het Centraal Station stond een klein meisje.
Daarbij doel ik alleen op haar lengte. Ze was een mooi meisje, en niet alleen omdat ze klein was.
Terwijl ik een plaats opschoof in de rij observeerde ik haar.

Ze zou Braziliaanse kunnen zijn, alleen ontbrak op het eerste oog het temperament. Ze had een verlegen uitstraling, schuchter bijna.

Ik was aan de beurt maar haperde even met mijn bestelling, ik zag de rode Gauloises niet, waarna ik net voor het ongemakkelijk werd ‘…een Marlboro’ er uit perste.
Het meisje pakte zonder iets te zeggen een pakje Marlboro en legde het voor me neer. Ik gaf haar € 5, zij gaf € 0,50 terug en we zeiden alsjeblieft en dankjewel.

Toen ik wegliep realiseerde ik me dat ze het pakje sigaretten nooit gescand had.
Terwijl haar vingers weer in de kassa frummelden, begreep ik dat ik luisterde naar het geluid van de fooi van € 4,50 die ze zichzelf toeëigende.

Around the world in one second

2009-03-13T18:37:00.003+01:00

Alles wat een mens kan overkomen gebeurt op dit moment.
Ergens ter wereld.
Met iemand.
Alles. In welgeteld een seconde.
Het is precies genoeg tijd om te voelen hoe onwerkelijk dat is.

Lorem ipsum

2009-03-12T17:00:00.003+01:00

Wie copy doet, kent 'lorem ipsum'.
Vandaag heb ik zoveel copy gedaan, dat ik moet volstaan met:

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec nisl. Maecenas dignissim sapien in metus posuere sagittis. Nam risus magna, suscipit eu, feugiat ut, sollicitudin ac, quam. Curabitur ornare dui non est. Donec quis eros.

Mea culpa.

Vijf vandaag

2009-03-11T15:37:00.004+01:00

Op 1.
Hugo is één jaar oud geworden vandaag.
We hebben geen cadeautje voor hem gekocht, want hij begrijpt niet dat hij jarig is, noch wat een cadeautje is.
Toen ik vanochtend voor hem zong onderstreepte zijn blik die stelling.
Hij had wel een cadeautje voor ons.
Een waarlijk goedgevulde luier.
De volwassen geur onderstreepte dat hij inderdaad ouder wordt.

Op 2.
Liverpool. Wat een publiek. Wat een team. Wat een instelling.
En vooral: wat een tempo.
Je moet wedstrijden uit de eredivisie versneld afspelen wil je het kunnen bijbenen.

Op 3.
Rafael van der Vaart stond klaar om in te vallen voor het laatste half uur van de wedstrijd die al gespeeld was. Hij schudde de benen even los, sprong wat omhoog en nam nog een slokje water. Naast hem stond Juande Ramos, coach van Real Madrid. Goeie Spaanse kop. Volle bos haar en daaronder de geknepen blik die beleving veinsde.
Ramos vulde het oor van Van der Vaart met een onophoudelijke stroom aanwijzingen.
Van der Vaart nam nog een slokje water, knikte afwezig en staarde in de verte. Hij zit al weken op de bank. Hij wilde niet knijpen. Of in de zone spelen. Hij wilde de wei in. Lekker ballen, in zijn eigen zone.
Het was een onbedoeld hoogtepunt van de wedstrijd, daar aan de zijlijn.
Een schouwspel dat eens te meer duidelijk maakte hoe gering de invloed van een trainer kan zijn.

Op 4.
Ik kan niet meer poolen. Echt niet, denk ik.
Het vreet aan me.

Op 5.
Soms denk ik: je bent nu op het verste punt in je leven. En nu. En nu.
En dan vraag ik me weleens af hoeveel ik nu, per saldo, eigenlijk ben opgeschoten.

Gelukkig kan ik nu altijd zeggen dat ik dat toen dacht.

Onderscheid

2009-03-10T17:12:00.001+01:00

Zo heel af en toe reis ik eersteklas in de trein.
Dat is volgens mijn abonnement niet toegestaan.
Maar soms is het druk, of de conducteur is al voorbij en dan denk ik: vooruit, ga maar even lekker zitten. Laaf je aan het leer van de stoelen.
Dat zit dan lekker.

Toch betrap ik me er elke keer op dat ik me afvraag of de mensen het doorhebben. Dat ze zien, maar vooral denken: die hoort hier niet. Dat is een tweedeklasser.
Daar ben ik me dan de hele reis bewust van. Dat ik eersteklas reis en dat dat helemaal niet mag. En die mensen, die denken er waarschijnlijk niets van. Misschien is het zelfs zo dat zij net zo stiekem eersteklas reizen als ik. Dat zou mooi zijn. Maar ik acht het niet waarschijnlijk.

Het prijsverschil tussen een eerste- en tweedeklas kaartje is niet bijzonder groot. Toch is dat hoe het verschil in perceptie voelt.
Onderscheid wordt niet menselijker omdat er voor betaald is.

Ik ben best een eikel

2009-03-08T12:57:00.005+01:00

Ik zat al enige tijd achter een t-shirt aan op eBay.
Dat is per definitie een risico, maar ik moet zeggen: de foto van het shirt was echt fraai. Dusdanig dat ik bereid was alle miskopen uit het verleden tijdelijk te vergeten.

Het shirt was er in meerdere maten en kleuren en werd, zo bleek, te allen tijde opnieuw aangeboden. Of het nu verkocht was of niet. We spreken hier dus niet over een origineel t-shirt. Maar geloof me wanneer ik zeg: die foto was echt heel erg goed gelukt.

De verkoper bood geen ‘Buy it now’-optie aan. Ik moest dus bieden. Het openingsbod was € 6,99. Dat is inderdaad geen geld voor een shirt wat er zo uitziet.
Ik zette mijn maximumbod op € 10 en ging er vanuit alleen nog een mailtje te krijgen waarin stond dat ik de trotse winnaar was en of ik kon betalen.

Dat mailtje kreeg ik niet. Althans, nog niet.
Ik ontving bericht dat ik was overboden.
“Ik ben overboden op een t-shirt!”, brieste ik tegen mijn meisje (voorheen ‘eega’. Maar ze maakte laatst een grapje waarin ze me ‘van katoen ging geven’. Dus vandaar).

Ik vertelde haar dat de onverlaat, die mij overboden had, toch wel een speciaal soort eikel was. Dat je elkaar natuurlijk mag overbieden, maar nooit op zo iets onbenulligs als een t-shirt.
Want dat t-shirt, dat wordt een dag later toch weer opnieuw aangeboden. En nu waren we alleen maar de prijs aan het opdrijven. Voor een godverdomd t-shirt.
Gegeven, een fraaie. Maar dan nog.

Ik nam een beslissing. Waarvan de uitkomst bij voorbaat vast lag. Maar ik weigerde het te zien. Ik had het al eens eerder gedaan. Bovendien vroeg hij erom.

Dus ik bood € 11,50. En jawel, hij moest nu al iets meer betalen. Ik voelde me goed. Dus ik bood € 12,50. En hihi, ja hoor, de prijs was nog wat verder opgedreven.
Nog een beetje dan? Nog een beetje dan. € 13,50 ingevuld…bevestigen. En ik was de hoogste bieder...
Hij had zijn maximum op € 13 gezet.
€ 13. Wat een ontzettend kutbedrag, dacht ik.
Maar als hij ziet dat hij is overboden, waagt hij nog een poging. Ik ben er zeker van.
Ik heb hem nu waar ik hem hebben wil.

De volgende ochtend opende ik mijn mail. Ik had hem helemaal nergens. Ik had het t-shirt gewonnen. Voor € 13,50.
Ik was hem.

En hij is weer gevuld

2009-03-07T17:26:00.004+01:00

Vanochtend pakte Hugo zijn surrogaatapparaat dat hem moet doen vergeten dat er echte telefoons en afstandbedieningen bestaan. Dat het ding in het geheel niet helpt, zal geen verbazing wekken.

Maar waar het om ging: hij hief het apparaat omhoog en hield hem tegen zijn oor.
Toen begon hij te praten. Alsof hij iemand aan de telefoon had.
Ik keek naar hem, maar hij keek niet terug. Hij keek alsof hij iemand aan de telefoon had.
De telefoonblik. Net voor zijn eerste verjaardag.

Voor wie niet bekend is met de dynamiek achter het jonge ouderschap: de kinderhand krijgt u er bij de geboorte gratis bij.

Anders was alles anders geweest

2009-03-06T11:25:00.002+01:00

We reden door de polder.
Het was donker en het regende. Af en toe gloorde in de verte licht.
Telkens hetzelfde licht, kunstlicht.
Het maakte dat het gras waarop het scheen een onnatuurlijke kleur kreeg.
Op het gras renden jongens achter een bal. Ze waren een jaar of dertien dus hun spel vertoonde al coherentie. Ik volgde hun verrichtingen voor zolang dat mogelijk was.

Er kwam een diepe bal die door de linksback moest worden onderschept. Hij maaide jammerlijk in het luchtledige zodat de bal zijn bestemming leek te bereiken. De rechtsbuiten rende achter hem langs en kon de bal nog net binnenhouden. De controle van het leer duurde echter een fractie te lang, wat de linksback in staat stelde zijn fout goed te maken. Hij stond nu recht tegenover de rechtsbuiten. Die dreigde, en dreigde, en zette toen een passeerbeweging in.

We reden te hard om nog te kunnen zien of hij er langs kwam. Maar van binnen laaide een nostalgisch vlammetje. Ik wilde weer jong zijn. Dat wil ik normaliter nooit. Het is een tijd waarin ik dommer en armer was. Maar nu miste ik het spel.

Op dinsdagavond via een slecht verlicht paadje naar het bijveld. Er lag amper gras. En het miezerde, want het was dinsdag. Het soort regen waardoor je binnen tien minuten volledig en egaal doorweekt was. De toendra waarop we trainden veranderde in een modderpoel en voor anderhalf uur speelden we als biggen. Je rende je de pleuris omdat je erin geloofde. Je juichte als een gearriveerde ster wanneer je de verzwaarde bal via onderkant lat binnenschoot. En op de lat zat dan een ronde afdruk van de modder. Jouw afdruk.

Na afloop veeg je met je mouw langs je neus en snot vermengt zich met zand. Terwijl het stoom als wierook boven je hoofd danst komt de trainer je tegemoet.
Of je zondag mee kan doen met de C1.
Je stamelt van ‘ja, natuurlijk’ en van binnen gloei je. Trots en zenuwen verdringen zich in je maag. Wanneer je twaalf jaar oud bent is die emotie exact hetzelfde als wanneer een profspeler wordt geselecteerd voor Oranje.

En op zondagochtend sta je in je trainingsjasje te blauwbekken langs de lijn. In de tweede helft krijgt de beste speler van de C1 ruzie met de trainer. Dus jasje uit en het veld in.
Je staat op een positie die je niet gewend bent en ook na het eerste balcontact blijft die knoop in je maag. Het lijkt of je vooral heen en weer rent en wanneer de wedstrijd is verloren vind je jezelf terug in de kleedkamer. Je kijkt om je heen naar je tijdelijke teamgenoten en langzaam komt het besef.
Ik heb meegedaan met de C1.

En ik heb geen bal geraakt.

Kent u mijn vader?

2009-03-05T14:28:00.004+01:00

(Onderstaand verhaal is een vingeroefening. Indien u er een mening over heeft, u mag deze ventileren)

De jongen keek de kamer rond. De muur was opgesierd met een poster, waarop een tekening stond, met daaronder een telefoonnummer.
Hij vroeg zich af of er vandaag gebeld was.
De man tegenover hem keek hem strak aan, maar zei niets.
Net zoals in de auto even daarvoor, toen hij had gevraagd of de sirene aan mocht.
Ondanks de stilte voelde de jongen zich op zijn gemak.
Het was voor het eerst vandaag.

“Kent u mijn vader, meneer?”, vroeg hij tenslotte.
De man wreef over zijn handpalm.
“Ik geloof niet dat ik het genoegen heb gehad, jongen.”
“De ijzerwinkel in de Breestraat, die is van hem. Hij was er nog mee op televisie. Toen het zo vroor. Volgens mij heeft hij wel honderd schaatsen verkocht. Het was echt druk, dat kon ik zien.
Mama heeft toen de televisie uitgezet.
Mijn vader woont niet meer bij ons, wist u dat? Ik weet het nog precies, dat hij wegging.
Gek hè, want vaak vergeet ik dingen. Dan wordt mama boos.
Probeer me nou eens te ontzien, zegt ze dan.
Als ik uit school kom heeft ze vaak hoofdpijn. Dan ga ik opruimen. En als ik klaar ben zing ik voor haar.
“Wie heeft hier het allermooiste huisje in de buurt? Mama, dat zijn wij! Mama, dat zijn wij!”
De jongen glimlachte alsof een mooie herinnering aan hem voorbijtrok.
“Heeft uw moeder wel eens hoofdpijn, meneer?”
De man negeerde zijn vraag.
“Je vertelde dat je vader niet meer bij jou en je moeder woont?”

Met een enthousiasme dat ongepast leek vertelde de jongen verder.
“Ik was zes toen hij wegging. Maar weet u, hij ging helemaal niet ver. Eén huis verder, bij de buurvrouw. Terwijl ons huis veel mooier was. Mama begreep er ook niets van.
Ik heb toen gezegd dat hij terug moest komen. Dat hij geen last meer van mij zou hebben. Maar een paar maanden later verhuisde hij. Met haar. Mama zei toen dat ik hem niet meer mocht zien.

Stiekem ging ik toch. Naar de winkel. Ik zette mijn fiets op de brug en liep het laatste stukje.
Mijn vader wilde liever geen verkeer voor de winkel.
Toen ik voor de deur stond liep hij naar me toe. Ik zwaaide, maar hij zwaaide niet terug. Hij keek over me heen, alsof achter mij iets gebeurde. Maar daar gebeurde niets. Toen ik weer de winkel inkeek zag ik het bordje.
‘Gesloten’, stond er nu.
Mijn vader liep terug naar de toonbank, waar zij ook stond.
Weet u wat ze deed?
Ze lachte. En mijn vader sloeg een arm om haar heen en ze liepen naar achter.
Hij had me vast niet gezien, toch?”

De man leek even zijn woorden te wegen.
“En vanmiddag?”, vroeg hij de jongen, “Wat gebeurde er vanmiddag?”
“De winkel was open. Zij was er nog steeds. Net als tien jaar geleden.”
“En toen?”
“Ik vroeg haar of mijn vader er was. Maar ze zei niets. Ze stond daar maar.
En ze lachte. Ze lachte weer.”
De man boog iets naar voren.
“Maar nu niet meer hè…”
De jongen staarde seconden lang voor zich uit alvorens hij sprak.
“Meneer, kunnen we niet even stoppen? Ik ben moe. Echt heel erg moe.”
De man zuchtte, bijna onhoorbaar.
“Het is genoeg voor nu, jongen. Je blijft hier een nachtje slapen, goed?”

De jongen legde zich neer op de oncomfortabele bank die zijn bed zou zijn en neuriede het liedje dat hij altijd voor zijn moeder zong.
Terwijl de voetstappen van de man verder weg klonken besefte hij dat hij iets was vergeten.

“Meneer?! Weet u of mijn vader al heeft gebeld?”

Het kon

2009-03-03T21:40:00.004+01:00

Het deksel van het treintoilet was naar beneden gedaan, maar de veegheid ervan beklijfde niet.
Voor een fractie, dan.

De toiletrand lonkte verleidelijk naar de lagune van pis er vlak onder. De dans werd schuchter beantwoord. Een achtjarige ballerina in duet met haar spiegelbeeld.

Een toilet verder herbergde teveel risico’s.
De trein was ter hoogte van de burelen van Het Parool. Uitslingeren op het moment dat de deuren zouden openen leek mij niet de gewenste handeling.
Ophouden kweekt karakter.
Maar wat is de meerwaarde van karakter tijdens iets banaals als naar huis gaan.
Het heeft iets onnodigs. Alsof je je in een smoking hijst voor een vrijdagmiddagborrel.

Nu aan de plichtmatige situatieanalyse was voldaan kon ik me kwijten aan mijn taak.
Tijdens de met zorg uitgevoerde dans stuitte ik op een les die wat in de vergetelheid was geraakt.
Dat je veel, erg veel zelfs, doet om een doodeenvoudige reden.

Om te kijken of het kan.

Am Winterberg

2009-02-27T21:17:00.004+01:00

Dit weekend ga ik skiën.
Voor het eerst.
Mijn rijbewijs heb ik ook pas sinds een jaar.
Ik heb mezelf nooit als laatbloeier gezien. Nu vraag ik me af of het niet een concept is dat moet doortrekken.
In het minste geval verschaft het me het alibi dat het beste nog moet komen.
Ik ben het type glas half vol, hoewel, ik geloof dat ik zo word bijgeschonken.

Wat verwacht ik van laatbloeien op een piste, vraag ik me af.
Een betere vraag is wellicht: wat hoop ik?
Eigenlijk zoals ik het altijd in gedachten heb gezien.
Een bataljon ingepakte kleuters, die als Michelin Midgets laten zien dat ze dondersgoed weten dat het slechts om één ding draait: kraakbeen.
En ik daar achteraan. Met mijn mantra.
Pizza. Fries. Pizza. Fries. Fries. Pizza.

In het minste geval houd ik er een verhaal aan over.

Ondertussen, om half acht

2009-02-27T12:08:00.002+01:00

De straat waarin ik woon is sterk vergrijsd.
Van oudere mensen kun je veel zeggen. Dat ze tijd om handen hebben, bijvoorbeeld.
Dit heeft er al toe geleid dat onze groene papierbak spoorloos is verdwenen.
Wanneer ik ’s avonds thuis kom na een kleine anderhalf uur forensen, is de bak niet het eerste waar ik aan denk.
Kortom, die staat soms drie dagen leeg te wachten tot ‘ie weer terug de tuin in mag.
Ik stoor me daar niet aan. Oudere mensen wel, vermoed ik.
Zij ‘kijken er de hele dag tegenaan’. Omdat ze daar de tijd voor hebben.

Het volgende scenario zal dicht tegen de realiteit aanschurken:
“Gé, die bak staat er weer… Als ‘ie er om 12.00 uur nog staat haal ik ‘m weg! Ik zal me goddomme m’n leven lang het schompes hebben gewerkt om tegen een bak aan te kunnen kijken!”

Gisteravond stuitte ik op een ander tijdverdrijf.
Ik was bijna thuis. Terwijl ik langs het huis liep van de woning drie deuren verderop, viel mijn oog op de televisie aldaar.
Qua beestje bij de naam: snokharde porno. Op die televisie. Een actrice wiens gezicht niet in beeld was werd vakkundig ‘ge-double teamed’.
Ik keek van de porno naar de bewoner. Hij was grijs. En zat erbij alsof het zo in de programmering stond.
Na Lingo.
Zonder mij op te merken nam hij nog een nootje.

Wachten op de trein

2009-02-26T13:03:00.002+01:00

Ik zag een duif.
Hij zag eruit zoals de meeste duiven.
Viezig en vadsig.
Terwijl hij voor me rondhupte zag ik dat zijn linkerpootje gehavend was.
Het was niet meer dan een stompje.
Alsof hij met vuurwerk had gespeeld.

Toen hij wegvloog vroeg ik me af:
Zou hij het weten? Dat hij een duif is?

Holland

2009-02-24T21:47:00.001+01:00

De afstand en donkerte maakten dat het wat moeilijk kijken was, naar de abri.
Het was een poster van Diesel. Ik probeerde te ontwaren of de jongen in de Dieselbroek een grote tattoo op zijn rug had, of dat het olie was. Wat het dieselolie zou maken.
Wat vrij flauw is.

Ik zat dus te kijken met een moeilijk gezicht. Dan kan het lijken of je boos kijkt. Op het spectrum van de gezichtsuitdrukking ontlopen beide elkaar weinig.
Toen ik had geconstateerd dat het geen tattoo noch olie betrof pasten mijn ogen zich weer aan. Dat vergrootte mijn gezichtsveld, waarin zich al die tijd een negerin had schuil gehouden, zo bleek.
Haar blik zei: wat zit jij nou te kijken. En ik dacht: nee, jij dan.

Daarop rolde de knikker.
Het moeilijke kijken naar de abri had zij persoonlijk opgevat.
Een eerlijke vergissing. Van beide kanten.
Maar ik schakelde, heel even, vol door naar de paranoia.
Ik had een capuchonvest aan. En ben vrij kaal. En ik keek moeilijk.
Kortom, ik sloot niet uit dat mij enige nationalistische overtuiging werd toegedicht.
Vroeger had ik dat vervelend gevonden.
Nu liet ik het los zodra de bus de halte verliet.

Toen ik uitstapte zag ik mensen in hun huizen. Ze zaten te dicht op hun grote televisie (1 m. breed = 5 m. afstand) en keken RTL Boulevard. Ik haat RTL Boulevard.
In de steeg hing een zweem van spruitjes.

Een lucht

2009-02-21T12:09:00.005+01:00

Ik had shoarma gegeten. Met een vleugje sambal.
En bier gedronken. Meer dan twee, maar geen drie.
Die scheet, die had ik dus niet moeten laten.
Maar je zit te lezen en glijdt in je comfort zone.
En dan vergeet je dat je helemaal niet thuis bent.
Je zit in de bus.
En dat die vol is, allicht.

De schade opnemend: slechts het gangpad scheidde mij en het meisje naast me.
Het zou te weinig kunnen zijn.
Gezien de verwekkers van de scheet zou hij in no time kunnen uitgroeien tot entiteit. En je voelde aan alles dat rekening gehouden moest worden met een categorie 3.

Even meende ik opgelucht adem te kunnen halen. Tot ik me realiseerde dat ik me midden in het oog bevond. Met een schijnbare willekeur draaide hij, als uit het niets, in mijn richting. Om mijn neusvleugels vol in de flank te raken.
Nu is het zo dat wat van uzelve is, niet stinkt.
Maar dat het een vuige was, allicht.

Ik liet de scheet even bezinken om een solide strategie te kunnen bepalen. Met enig geluk zou hij zich slechts aan zijn maker vastklampen. Als een bibberend, meurend koala-beertje.
Het duurde enkele seconden voor ik het door had, maar toen was het daar. Onmiskenbaar.
Een weeïge shaglucht.
Shag? Shag. Alweer.
Mijn scheet stonk naar een oudere man die zojuist had uitgeklokt voor de ploegendienst.
Ik begon me stilaan zorgen te maken.
Als deze lucht werkelijk uit mij kwam, dan was de enige hulp die mij nog restte de eerste hulp.
Alleen, wat vertel je bij binnenkomst?
Wat ook verontrustte: hij was niet wég te slaan. Een pelgrim die na vele omzwervingen had besloten hier en nu een nederzetting te stichten.

Toen stopte de bus.
Het meisje naast me stapte uit. Tot mijn opluchting maakte ze niet de indruk ergens onder gebukt te gaan.
De bus reed verder en hield halt bij het CS.
Ik stond op en wachtte bij het gangpad tot de stroom van medepassagiers door de trechter naar buiten schuifelde.
De lucht, die even daarvoor leek weg te ebben, zwelde nog een laatste keer aan.
Ik keek op en besefte dat ik oog in oog met de bron stond.
Naast het meisje had al die tijd een man gezeten. Ik had geen notie van hem genomen.
Hij was een oudere man. Met een baard en verf op zijn broek. Het is niet zeker dat hij in ploegendienst werkt. Maar hij was het die ik al die tijd had geroken...

De moraal? Ik kan geen scheten laten die naar shag ruiken.
De opluchting was groter dan de teleurstelling na die constatering.
Maar ik zal niet ontkennen dat het erom hing.

Doodzonde

2009-02-20T09:37:00.004+01:00

Gisteren stond ergens: 'gefnuikte'.
Van 'fnuikend'.
Ik had het denk ik een paar jaar niet meer gehoord.
Toen kwam het besef.
Stel je toch eens voor dat het een werkwoord zou zijn.

Je zou kunnen fnuiken.

Passanten

2009-02-17T22:03:00.007+01:00

De ochtend geeuwt nog wat als ik de hoek omsla.
In de verte loopt een man mijn richting op. Over een halve minuut passeren we elkaar aan weerskanten van de straat, die verder verlaten is.
Passeren is eigenlijk een te groot woord. Het bestaat bij de gratie van tastbaarheid.
Een willekeurige ontmoeting in het persoonlijke luchtruim. Een schending mag ook.
Het hoogst haalbare is de herinnering. Je hoeft ze maar te tellen om de waarheid daarvan te onderkennen.

Ik ben de man al vergeten nadat ik hem heb gezien.
Dan begint hij te schreeuwen. Hij heeft iemand herkend. Ik hoef niet om te kijken om te zien wie het is. Een andere man fietst langs me en houdt halt vlak voor de man.
Ze praten geanimeerd. Tenminste, als stemverheffing daaronder valt. Heel even denk ik dat ze ruzie maken. Maar het hoort bij hun omgangsvorm. Turkse mannen in het koffiehuis die het met elkaar eens zijn.

Het volume houdt onverminderd aan. De brede straat wordt bevolkt door drie mensen, maar heeft de allure van een beginnende markt.
De mannen nemen afscheid en even denk ik dat het alsnog misgaat tussen ze. Geenszins. Ze zien elkaar later, straks, daar. In dat opzicht verschillen ze niet van anderen. Ze menen het alleen heel hard te moeten zeggen.

Ik herinner me het loopje van de eerste man. Ik schat dat hij pas op de plaats maakt. Op de trede net boven de bedelstaf. Misschien schuilt daarin de reden voor zijn luide verschijning. Om nu te compenseren dat hij straks niet wordt gehoord.
Ik ben er zeker van dat ik me hem dan niet meer herinner.
Maar voor even ben ik hem gepasseerd.

Das Auto

2009-02-16T13:49:00.002+01:00

Er staat al enige tijd een loopwagentje te trappelen om in gebruik te worden genomen.
Een oranje, van Volkswagen.
Geen minne, dus.
Dit weekend was Hugo zover.
Wat inhield dat hij op het wagentje zat zonder te lopen.

De claxon maakt het geluid van een rubber eendje. Het is een geluid wat Hugo niet genoeg kan horen. Omdat hij te klein is help ik hem met toeteren. Na elke sessie kijkt hij of we vuur hebben ontdekt, waarna hij met vlakke hand driftig op de claxon begint te slaan om het geluid te herhalen.
Het uitblijven van effect heeft geen invloed op zijn enthousiasme.
Falen is een doctrine voor volwassenen.

Wanneer hij is uitgespeeld probeert hij af te stappen. Dit lukt net niet. Welbeschouwd kan hij zich nu laten vallen of ervoor kiezen te blijven zitten. Hij doet geen van beide.
In plaats daarvan zoekt hij waar ik ben. Wanneer hij me ziet steekt hij zijn handje uit om steun te zoeken. Leunend op mij gooit hij met enige moeite zijn speelgoedbeentje naar de andere kant.
Als hij er af is vindt hij na een goede vier seconden dat hij er op weer op wil.

Hij is de tofste action figure die ik tot nu toe heb gehad.

Vanwege Valentijn

2009-02-14T17:29:00.010+01:00

Op de deurmat lag een Valentijnskaart.
Handgeschreven en stiekem in de bus gegooid.
Ambachtelijk.
Dochterlief was verheugd en paradeerde er even mee.
Ik bekeek de enveloppe.

"Voor T.
Vanwege Valentijn"

Vanwege.
Dit is een jongen die een potje kan breken.

Hopjesvla

2009-02-13T13:34:00.003+01:00

Zojuist hoorde ik misschien wel het mooiste liefdesliedje ooit geschreven.
‘God only knows’ van The Beach Boys.
Het vederlichte refrein tilde me nauwelijks zichtbaar op en begeleidde me richting toilet.
Onderweg gebeurde iets vreemds.

Ik bedacht: Weet je wat ik nu zou willen? Naakt rondlopen. Niet hier. Thuis. Met mijn lus in de hand. Begeleid door dit nummer. En als het enigszins meezit nog neuken ook. Heel vuig misschien zelfs. Want door de achtergrondmuziek zou je je altijd kunnen beroepen op het bedrijven van de liefde.

Ik vroeg me af of ik mezelf hiermee in een niemandsland plaatste.
Een lullig eilandje, dat vaart onder de vlag van alles wat maatschappelijk onaanvaardbaar is.
Door de wens die ik, hoe kort ook, weldegelijk had.

Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk klikt iedereen wel eens drie keer met zijn hielen tegen elkaar in de hoop dat hij thuis zijn ogen weer opent. Om zich daar over te geven aan, nu ja, dingen.
Misschien wel iets met hopjesvla.

Alleen schrijft niet iedereen dat op.

Tonny

2009-02-12T11:39:00.003+01:00

Twee keer in één week was hij daar.
Tonny Eyk.
Eerst in het stadion. In de rust van AZ – Roda JC.
We maakten grappen over een Oreo koekje. Of daar nu wel of niet iets mee gebeurd was en dat je ‘m, echt, gewoon kon eten. Toe maar. Anders neem ik ‘m. Neem dan.
We hadden het ergens over. We moesten lachen. Om onszelf en om de ander. Vanwege de herkenning van onszelf.
Hoe dan ook.
We staan daar en door het stadion galmt een deuntje. Niet de gebruikelijke soundtrack, zoveel is duidelijk. Maar ik herken het niet. Vriend V. wel.
Zijn enthousiasme maakt dat hij wat stamelt, maar het betreft volgens hem zonder enige twijfel de finishtune van Radio Tour de France. Ik zeg van niet, omdat ik het dan allicht herkend had. Hij zegt van wel.
Kortom, een minutenlang intermezzo volgt waarin we de compositie proberen te grijpen.
“Tèdètètèdèdè tututu tèdètètèdèdè!”
“Tutudututuududududududuuu…”
“Tèdètètèdèdè!”
Tipje-tong werk, maar uiteindelijk even vruchtbaar als het najagen van je schaduw.
Toen we waren uitgeraasd volgde de bijna tweestemmige vraag.
“Van wie is die?”
In koor: “Tonny Eyk. De held.”
Tonny.
Drie dagen later liet hij weer van zich spreken. In de rol waarin ik hem heb leren kennen.
De muzikale nestor van ‘Klassewerk’. Een oud fragment op DWDD kleurde de wereld voor even in sepia, het nieuwe zwart-wit.
Een kneusig jongetje deed iets met een klarinet en Tonny begeleidde hem op de piano. In mijn herinnering speelden die kinderen minutenlang. Stukken van Schubert en Mahler.
De realiteit bleek ietwat marginaler. Maar Tonny gaf geen krimp.
Hij verschoof op zijn kruk, glimlachte en sprak pedagogisch:
“Ik geef…een 8!”
Daar knikte hij dan bij. Bij ‘een 8!’. De goedkeuring van de meester. De klas op de tribune erachter juichen en stampvoeten.
Tonny gaf altijd een 8. Heel soms een 8 ½. Zodat het niet opviel.
Tonny. Je geloofde hem.
Moest je hem beschrijven aan een vreemde, je zou kunnen volstaan met: aimabel.
Probeer maar. Je zegt “aimabel”, je ziet Tonny.
Zo kan ik nog even doorgaan.
Maar ik heb besloten te eindigen met een kleine ode.

Oh Tonny, speel een liedje voor mij alleen.
Oh Tonny, want voor mij ben je nummer één.

Naschrift:
1. Nader onderzoek leerde dat Tonny helemaal niet de man is achter de finishtune van Radio Tour de France. Wel van de openingstune van Studio Sport natuurlijk. Het deed een beetje pijn. Dus negeer ik het. Alle toonaangevende tunes zijn van Tonny. Vanaf toen. Vanaf nu.

2. Het Oreo koekje belandde uiteindelijk in de mond van een jochie dat op de rij voor ons zit. We voeren hem doorgaans suikerzakjes. Zelf koopt hij veel chips. Echt heel veel.
Het is een goede eter, maar het vermoeden bestaat dat hij op andere vlakken tekort schiet.
Toch weet ik nu al welk cijfer hij van Tonny krijgt.

Het wassende water

2009-02-09T11:48:00.006+01:00

Hugo staat met zijn pyjama nog aan in de badkamer. Hij maakt enthousiaste pasjes op de plaats. Want Hugo gaat douchen. En Hugo vindt douchen fantastisch.

Eega ontdoet hem van zijn pyjama, terwijl ik het condens van de douchecabine veeg. Daar staat hij. In zijn luier en in zijn blote bassie. Ik ben blij dat ik weer ‘blote bassie’ kan zeggen. Het is toch een goede 30 jaar geleden.
De associatie met Cupido schiet altijd direct naar boven als ik hem zo zie. Een klein kolerelijertje in een luier. Alleen de vleugels en pijl en boog ontbreken.

Ik schuif de deuren van de douchecabine opzij en zie een naakt mannetje twijfelen of hij naar binnen moet stappen. Ik steek mijn handen uit om hem te begeleiden. Terwijl ik dat doe praat ik als een jonge ouder. Retorisch en in tweevoud, dus.
“Wie staat daar lekker in zijn blote niksie! Wie staat daar lekker in zijn blote niksie!”

Ik ben ook blij dat ik ‘blote niksie’ kan zeggen. Vanwege ‘niksie’. Het vaderschap kan heel wel de doodsteek voor mijn carrière betekenen.

Hugo staat onder de douche terwijl ik zijn handjes vasthoud. Ik zet hem vol onder de straal. Een soort waterboarding voor baby’s. Gemeen wellicht, maar er is een gerede kans dat we in de buurt van water gaan wonen. Zie het dus als een vorm van in het diepe gooien.

Hugo slaat evenwel direct terug. Het kletterende water inspireert hem tot de zuiverste vorm van kleedkamerhumor.
Ik kijk naar beneden en zie vol trots hoe hij mijn voet onderpist.

Rookverbod

2009-02-04T13:50:00.008+01:00

Een korte blik door de bus leerde: reken qua persoonlijke ruimte nergens op.
Vijf haltes genoot mijn tas het bijrijdersschap. Daarna moest hij zich ophouden tussen mijn benen. Als een teleurgesteld hondje.
Dat wrong.

Ik koesterde een gezonde haat voor de vrouw naast me. Dat is het geruststellende van openbaar vervoer. Je kunt iemand haten zonder reden. Van iemand houden ook. Tot je uitstapt, dan is het weg.
Wegwerpemoties.
Kijk er niet vreemd van op als Japanners het verpakt hebben. Naast de gedragen slipjes. Al voor een paar Yen.

Ik las het Parool. Een middagkrant, dus het nieuws van de dag ervoor. Voldongen feiten zijn rustgevender dan feiten.
De krant is in tabloidformaat, maar bij het omslaan van een pagina… Dat wrong dus ook.
De vrouw meende dat ik haar aankeek wanneer ik links las. Vanuit mijn ooghoeken kon ik haar zien loeren.
Jeuk.

Voor we de IJ-tunnel inreden pakte ze iets uit haar tas. Ik wilde niet kijken. Wat ook niet nodig bleek, want niet veel later kon ik ruiken wat ze in haar handen had. Shag.
Van shag kun je veel vinden, behalve dat het door vrouwen gerookt moet worden. Shag over de longen, is doorgaans shag onder de oksels. Daarnaast moet je rekening houden met een negatief effect op de PH-waarde.

Ik vroeg me af of ik het met haar zou kunnen doen. Nu en dan waag ik me daaraan. Een fantasie loslaten op een vrouw die buiten de conventies van goede smaak valt. Voor de lakmoesproef.
Houd je lusten dichtbij, maar je fetisj dichterbij.

Ik kon het niet.
Want ze rookt shag. En ze was boven de 50. En ze had moe haar. En een jas met een bontkraag. En iets met haar zuurgraad. En ze rookt shag.
De lakmoesproef.
Ik moet daar mee minderen.

Pril geluk

2009-02-03T09:59:00.003+01:00

Zondagmiddag kreeg Hugo zijn eerste kus van een meisje.
Ze heet Fee en is iets meer dan een jaar ouder. Ofwel, amper uit de cradle en direct al een snatcher. Het is wachten op de baby Breezer.

Fee is familie van Hugo. Ze is het dochtertje van mijn nicht en daarmee het achternichtje van Hugo, als ik me niet vergis. Mochten ze ooit zelf gezonde kindjes willen verwekken, dan doen ze er dus verstandig aan het bij die kus te laten. Tegelijkertijd, in een vissersdorp niet ver hier vandaan zijn de lijntjes korter.
De oudere aanwezige neefjes en nichtjes bleken dit credo aanhangig.

Fee en Hugo deelden een teddybeer en het overige grut waande zich op het schoolplein.
“Fee, weet je met wie jij gaat trouwen? Met Hugo! Met Hugo!”
Hugo kan, op een enkel woord na, nog niet praten.
Dit weerhield de meute er niet van hem met retoriek om de oren te slaan.
“Je bent smoorverliefd op Fee, hè, Hugo! Smoorverliefd!”
Hugo kwijlde wat, draaide zich om en sloeg twee blokken tegen elkaar.

Later zaten ze weer bij elkaar. Niet in de box maar op de grond.
Hugo stak zijn armpjes uit om Fee te omhelzen. Omdat zij iets anders zag greep hij mis.
Als volwassene kan dat een aanslag zijn op je eigenwaarde. Hugo had het al een plekje gegeven voordat hij zich opnieuw op de teddybeer stortte.

Fee en Hugo. Hugo en Fee. Twee heel kleine mensjes die elkaar hun mooiste kant toonden. Simpelweg omdat ze geen andere kant kennen.
Het wordt tijd dat ik het onder ogen zie.
Ik ben de softste gast geworden die ik ken.

Het went nooit, winnen

2009-02-02T14:50:00.004+01:00

Historische momenten bieden de zekerheid dat je later altijd nog exact weet waar je was en wat je deed. In dat licht bezien belde ik een goede vriend, die we hier V. noemen.
Voor het kader hoeft u slechts dit van hem te weten: V. is die hard AZ-supporter. En: hij is fatalistischer dan een aambei in het zicht van een klodder Sperti.

Sparta – AZ was vijf minuten oud. Ik vroeg hem waar hij was en wat hij aan het doen was. Hij deed wat binnen zijn mogelijkheden lag. Op de bank zitten met de TV aan en kalmte veinzen.
Ik wees hem op het potentiële gat van negen punten.
Dit was voor V. het sein in zijn mangat te springen en zich in te dekken met zandzakken zwanger van veilige clichés.

Goden verzoeken… zwaar programma aan het eind… we moeten nog uit tegen… en tegen… en dan nog thuis tegen… wat zijn nou negen punten… drie wedstrijden, gast, drie wedstrijden…
Mocht er al de notie zijn van eventuele euforie, of de gedachte aan een notie, deze werd ter plekke en zonder verdoving gecastreerd.

Uiteindelijk kwam het, aldus V., hierop neer:
“Ik heb even zitten rekenen. Als we vijftien punten los zijn, dan word je in ieder geval vierde. Vijftien punten.”
Je kunt veel van V. zeggen, maar niet dat hij niet trouw is aan zijn neuroses.
Vreemd genoeg vraag ik me nu pas af hoe hij als kind was.

PIEF PAF POUW

2009-01-30T14:36:00.005+01:00

We staan in de keuken. Mijn broer en ik. In ons ouderlijk huis, waar we al zeker 16 jaar niet meer wonen. In mijn hand houd ik een UZI. Waar die UZI vandaan kwam begrijp ik als in de trein zit. Ik heb de dag ervoor drie recensies gelezen van ‘Gomorra’ en bij al die recensies was een foto afgebeeld van twee jongens op het strand. Ze stonden daar in hun onderbroek. Eén houdt een mitrailleur vast, de ander een UZI. Wanneer je dezelfde avond in je onderbroek in bed ligt, is de stap naar een UZI dus niet bizar groot.

We vinden dat we met de UZI gaan schieten. In de tuin, met de UZI op repetitive. Uiteraard, zeg ik ten overvloede. Om die gedachte is men ooit naar de tekentafel gegaan.
Ik zeg dat we iets moeten hebben om op te mikken. Mijn broer loopt de tuin in en presenteert een voetbal. Een oranje, met zwarte groeven. Van plastic en een beetje lek. De nostalgie is in deze droom wel aan mijn onderbewustzijn besteed. Ik ben trots op mijn onderbewustzijn, later die ochtend in de trein.

De bal is tussen de houten spijlen van het tuinhek bevestigd. Ik klik het schuifje van safety naar repetitive, omklem de UZI met pistoolgrip en richt op de bal. Die pistoolgrip slaat nergens op, maar eerlijk is eerlijk, het is het enige incoherente aan de droomsequentie. Nog meer kudos voor mijn onderbewustzijn.
Ik knijp één oog dicht en haal de trekker over. Elke kogel treft doel, de kickback is onder controle.
UZI’s zijn cool.

Van de bal is niets over. Letterlijk. In de hele tuin is geen oranje stukje plastic te vinden. Waar mijn broer op gaat schieten krijg ik niet meer mee.
Mijn reactie wanneer ik wakker word is nostalgischer dan de droom.
"Nog een keer! Nog een keer!"

Bent u daar?

2009-01-30T12:57:00.004+01:00

Nu ik weer wat regelmatiger stukjes tekst plaats alhier, heeft het er de schijn van dat een en ander ook gelezen wordt. Toch verdenk ik Google Analytics ervan schrijver dezes mee te tellen. Wat qua gemiddelde tijd gespendeerd op deze blog dan toch voor een enigszins vertekend beeld zorgt.

Anders gezegd: indien mijn paranoia misplaatst is, zou het betekenen dat anderen dan ikzelf hier soms zomaar een goede 20 minuten rondstruinen. Ik draai er niet om heen: dat zou ik fijn vinden. Want hoewel ik het type ben dat om zijn eigen grappen lacht, uiteindelijk hoop je toch op iets dat je met enige fantasie ‘een publiek’ mag noemen.

Kortom, als u het aandurft, mag u best een keer iets van u laten horen. Daar zijn geen consequenties aan verbonden, of contributie, of een jaarlijks paintball uitje. Een eenvoudig ‘hoi’ zou al volstaan. Zie mij als de bejaarde die een week teert op dat minuutje aanspraak.

Ik dank u bij voorbaat. Een handvol van u, als Google Analytics niet bedriegt. En als u niets wilt laten horen, ik zal het u niet kwalijk nemen. Sterker nog, ik schud u virtueel de hand en draai dat plaatje van Erik Mesie.
Ik heb stiekem met je gedanst. Ik hoop dat je het leuk vond.

Op 180°, klaarblijkelijk

2009-01-29T11:41:00.008+01:00

De trein rijdt langzaam Amsterdam CS binnen. Het merendeel van de reizigers houdt zich op bij de linkerdeur. Volgens mij staan ze verkeerd. Ik wacht een moment alvorens ik mijn definitieve keuze maak.

Achter de groep links verschijnt een meisje. In een oogopslag meen ik haar te herkennen. Om haar beter te kunnen zien moet ik om de persoon voor me heenkijken. We hebben kort oogcontact, het meisje en ik. Wat moet ze ook wanneer iemand zo omslachtig naar haar kijkt.
Het oogcontact verheldert twee dingen.

1. Ze doet me denken aan een Nederlands pornosterretje dat een keer bij Spuiten & Slikken aan tafel zat. 2. Ze is het niet. Dit meisje is mooier. Bovendien had dat pornosterretje een onaangename stem.
De oogopslag van het pornosterretje dat het pornosterretje niet is, is dezelfde als die van eega. Het is een constatering die voelt als een legitiem excuus voor het kijken naar een vreemd meisje. De treindeuren openen aan mijn kant. Ik vraag me af of ik een keer een Nederlandse pornofilm moet huren.

’s Nachts droom ik van seks met eega. Een goed teken. We doen het meerdere keren. Op manieren die normaal voorkomen. Dat wil zeggen: we doen het niet ineens zoals we het anders nooit doen. Ook een goed teken, denk ik.
Tussen de seks door frituren we vies voedsel.
In alle eerlijkheid, het kan ook tijdens zijn geweest.

Hugo, ad interim

2009-01-28T14:18:00.002+01:00

dvvxvvs rg.--------------'?

Natte koffie

2009-01-27T15:33:00.004+01:00

De golf zwelt aan en bekommert zich geen moment om mijn twijfel. Hoewel ik meespring redt het bekertje met koffie in mijn hand het niet. Ik kijk verderop naar rechts. Daar kunnen mensen staan.
“Een zandbank!”, roep ik.
De groep volgt me, al weet ik de volgende ochtend niet meer uit wie de groep bestaat.
De bodem onder mijn voeten geeft wat rust. Ik kijk naar het strand. We zijn behoorlijk afgedreven. Ik realiseer me dat het een straffe terugtocht wordt.
Komt tijd komt terugtocht, denk ik nog als er een bus aan komt rijden. Het water is weggetrokken. Ik kijk achterom en zie hoe de zandweg links afslaat waar de bus doorrijdt. De Kalverstraat, maar dan in Beiroet.
“Als we hard rennen halen we de tram!”
We rennen, met z’n vijven volgens mij, en halen de tram die in de richting rijdt waar eerst het strand lag. Ik weet niet zeker of we ook zijn uitgestapt.

Wie in zijn dromen leeft hoeft niet te treuren om verloren dagen.
Neemt u dat van mij aan. Ik ben de sleepwalkert.

Zaterdagmorgen

2009-01-26T15:31:00.012+01:00

Tegen het raam klinkt een droge ‘pok’. Mijn eerste gedachte: kutkinderen.
Hoeveel kinderen je zelf ook hebt, het begrip voor andermans kroost wordt er niet mee vergroot.

Voor een tweede gedachte blijkt geen tijd. Eega slaakt een ijselijke kreet en huppeldanst paniekerig voor het raam. Het duurt even voor ik kan ontcijferen wat ze in gebaar en geluid probeert duidelijk te maken. Ik snel naar het raam en zie een koolmeesje. Hij heeft verloren. Ik denk niet dat dit koolmeesje genoeg heeft aan acht tellen. Eega is de nuance kwijt en smeekt me samen met dochterlief hem uit zijn lijden te verlossen.

Tot mijn eigen verbazing overdenk ik de methode in plaats van de juistheid van het verzoek. Het gezinshoofd wint het van de dierenvriend.
Het nekje omdraaien valt af. Te kil. Te Balkan. Een ferme voetbeweging zal het moeten doen. Ik pak een plastic zak en trek mijn schoenen aan. Voor ik de veters kan strikken slaakt eega weer een gilletje.
“Oe! Oe! Hij beweegt weer! Hij beweegt weer!”
Ik ben opgeluchter dan zij. Zo’n genadeklap nestelt zich als fantoompijn aan je voetzool. Je kunt geen sigaret meer uittrappen zonder dat koolmeesje te voelen.

Ik kijk weer naar buiten. Hij lijkt bevangen door adrenaline. Moest ik een natte vinger-diagnose doen, ik zou zeggen dat hij dicht tegen een overdosis aanzit. In vogeltjeswereld.
Hoewel ik uit de functie van beul ben ontheven, zit mijn taak er nog niet op. Eega en dochterlief hebben de hysterie nu klemvast en ontwaren in de straat een nieuw gevaar. Verkeer. Nu wonen wij in de meest autoluwe straat van Purmerend. Mocht het aankomen op de meeste keren blind oversteken zonder geraakt te worden, wij zouden ook landelijk hoge ogen gooien.

Ik vraag me af of koolmeesjes in je vingers pikken als je ze optilt. De kans bestaat dat hij in de verwarring van het moment een complot vermoedt. En denkt dat in alle windhoeken zo’n doorzichtige muur is geplaatst. Waar hij nu in westelijke richting op harde wijze kennis heeft gemaakt met het einde van de wereld. Vergeet niet, wij dachten vroeger dat de aarde plat was.

Snelle les: koolmeesjes zijn geen complotdenkers. Het vogeltje laat zich probleemloos naar de rand van onze voortuin begeleiden. Iets anders: koolmeesjes wegen geen drol. Ze zeggen dat wanneer je sterft het lichaam drie gram in gewicht verliest. Het gewicht van je ziel. Een aantal van ons komt terug als koolmeesje, zoveel weet ik nu.

Ik ga terug naar binnen. In de woonkamer waart weer iets van rust. Ik wijs op het spreiden van de vleugeltjes van het koolmeesje tijdens de oversteek in mijn handen naar de voortuin. Ze hebben het gezien.
Een kwartier later kijken we hoe het ons koolmeesje vergaat. Hij heeft niet op ons gewacht.
In Het Parool krijgt Boukhari een 9 van Henk Spaan.

Dan heb je een verhaal

2009-01-21T17:11:00.010+01:00

Soms vraagt het leven om een beetje toeval. Of in het verlengde daarvan, geluk. Dat iets je pad kruist dat je eraan herinnert wat de essentie is. Dat dit pad dan je urinebuis is, goed, dat is het soort toeval dat je ook pech kunt noemen. Maar wanneer er iets duidelijk gemaakt moet worden, dan ook maar meteen pijnlijk duidelijk. Ambiguïteit is een zachte heelmeester.

Ik had mezelf voorgenomen geen omwegen te gebruiken, maar als je er dan weer op stuit… Je hebt direct de neiging door te schieten. Want je hebt een verhaal. Als een zwangere uier met vijf tepels tart ze je vingers. Ze wil gekoesterd worden. Gekneed. Gemolken.
Uiteindelijk gaat het altijd om het verhaal. We zijn de optelsom van onze anekdotes. Een beetje hoop, een beetje liefde en een verhaal. Meer moet je niet willen. Ik wens slechts het verhaal weer wat vaker te vinden, en soms, waar nodig, te herkennen.

Het kwam een enkele keer voor in het begin. Er konden rustig twee, drie maanden tussen zitten. Midden in de nacht werd ik wakker. Met pijn. Het soort dat al je aandacht vraagt. Toen mij in een later stadium werd gevraagd de pijn te omschrijven, meen ik te hebben gezegd: Alsof een geest mij in mijn slaap in de kont heeft genomen.
Het was daarbinnen niet pluis.
Een weeïge pijn. In een gebied vanaf zo’n twee tot drie centimeter boven de anus en dan hemelsbreed een goede zeven centimeter recht omhoog. Scheuten die je wereldbeeld razendsnel vernauwen. En alles terugbrengen tot één vraag. Staan of zitten? Het laatste, leerde de ervaring. Zodat na een kwartier zitten de pijn weer wegebde. Even onverklaarbaar als het was gekomen.

In de maanden die volgden werd de frequentie geleidelijk opgevoerd. De pijn begon te buurten. Ook de liesstreek moest er nu aan geloven. Concreet betekende dit tot vervelens toe naar het toilet moeten. Tenslotte de hamstring. Daar woedde iets dat sterk neigde naar uitstraling. Wanneer je ‘uitstraling’ kunt gebruiken in een zin, weet je: het moment waarop ik er geen grap meer over kan maken nadert.
“Prostaatpijnen denk ik, dokter”.
“Hoe oud was je ook weer?”
“35.”
“Nou, dan ben je nog wat te jong hoor.”
“Tussen de 35 en 50 stond er.”
“Ja, maar je bent daar echt nog te jong voor.”

Grenzen zijn een eigenaardig fenomeen. Zolang je er tussen zit is er niets aan de hand. Zit je er precies op, dan is het alsof er ergens iemand in verlegenheid wordt gebracht.
“We hebben een probleem.”
“Een vijfendertiger?”
“Een vijfendertiger.”
“Gewoon ontkennen.”
“Maar wat nou als…”
“Gewoon ontkennen.”

Evenwel had ik begrip voor de dokter. Alle medische kennis is op internet gebundeld in een virtuele piñata. Geef er een klap tegen en de verontrustende diagnoses liggen voor het oprapen.
“Het kunnen ook nierstenen zijn”, opperde de dokter. Ik wist niet wat ik liever had. Prostaatpijnen of nierstenen. Langs welke schaal leg je twee kwaden om de minste te bepalen? De dokter stelde voor mijn urine en bloedwaarden te onderzoeken. Het was schieten met hagel, maar hoe dan ook, een plan.
Ik plaste een buisje vol. Een bescheiden maatje. Mijn gedachten gingen terug naar de schooldokter. Nooit vergeet ik de broer van een klasgenootje. Een kelk van wel een halve liter vol, leverde hij klotsend en schuimend af. Het was toen dat ik begreep wat wordt bedoeld met excessief gedrag.

Met een verwijsbriefje en checklist meldde ik me bij de prikpoli. Ruim 20 mensen keken me aan. Ik knikte autistisch, zij knikten autistisch terug. Ze zagen er moe uit. Sommigen ook een beetje viezig. Ik kon me voorstellen dat ze geprikt moesten worden. Terwijl ik wat bladerde in een glimmend magazine waarvan de redactieformule kon worden samengevat in vier woorden – doe maar veel foto’s – realiseerde ik me dat ik de jongste was. Het lijkt erop dat ik dat altijd ben wanneer het om serieus fysiek ongemak gaat. Ooit lag ik tien dagen in het ziekenhuis met een zware longontsteking. Mijn drie kamergenoten hadden minimaal een halve eeuw langer op hun kerfstok. Ze hadden longemfyseem en andere aandoeningen waarvan ik de naam niet meer weet. Iets chronisch, zoveel was duidelijk. De eerste dagen van mijn opname waren zij fysiek niet de mindere. Waar ik na verloop van tijd echter weer wat was opgeknapt, bleven zij onverminderd schuifelen richting de dood. Veel contact hebben we dan ook niet gehad. Wat er in de praktijk op neer kwam dat ik 21 Jump Street keek en zij niet.

Ruim een week later belde de dokter. Ze hadden niets kunnen vinden. In beide kweekjes. Gek hoe je daar op dat moment heel trots op bent. Misschien had het er mee te maken dat we nu officieel niets gemeen hadden, de mensen in de wachtkamer van de prikpoli en ik.
“En nu?”, vroeg ik.
“Nou, we hebben dus niets kunnen vinden”, zei de dokter.
“Maar daarmee zijn we per saldo geen stap verder, qua oorzaak.”
“Ik houd het toch op nierstenen. Probeer je urine op te vangen wanneer je weer last hebt en breng het dan even langs.”
Nadat ik had opgehangen overdacht ik de implicaties.
“Is dat je plasbuisje of ben je gewoon blij me te zien?” Daar zou het de komende tijd dus op neer komen. Ik koos voor de menselijke uitweg. Geen prostaatpijnen: goed. Het overige gewoon negeren.

De pleister bleef drie weken zitten. Toen werkte het kwaad zich vanuit de luwte naar boven. Zonder te kloppen. Ik druppelde uit en kneep nog één keer samen voor het laatste restje. Auw. Auw? Aan het begin van mijn urinebuis zat iets vast. Het voelde als glas. Ik kneep nog eens. Niets, behalve de bevestiging van het gelijk van de dokter.
Wellicht schiet ‘ie terug! IJdele hoop. En lichte paniek. Drink! Drink tot je niet meer kan! En dan wachten. Tot je op knappen staat. Een enkeltje Tropicana voor je niersteen!
Bijna religieus wijdde ik me aan mijn plan. Tweeëneenhalf uur later stond ik voor het toilet. De broek lager dan normaal. Ik had de ruimte nodig. Ik plaatste mijn linkerhand tegen de muur en omsloot met rechts het directe slachtoffer. Even wachten nog. Bouw de druk op.
Ik zette de sluis op een kier. Urine hield zich op vlak achter de niersteen. Ik sloot mijn ogen, prevelde iets gaf het sein aan de brugwachter.
Ik kletterde. Met kracht. Met macht. Mijn eikel was de douchekop in een duur hotel. Ik keek naar beneden. Kraakheldere pis. Wellicht zou ik de steen straks kunnen zien. Na een goede 40 seconden was het meer leeggestroomd. Ik begeleidde het laatste beekje naar buiten.

Godverdomme… Nog steeds?

Koortsachtige gedachten begeleidden de symfonie van paniek. Als het niet intern kan worden opgelost, dan…
Ooit, één keer. Ze had een wattenstaafje gebruikt. Maar hier zouden ze misschien wel een heel klein grijparmpje voor gebruiken. Zoals je die in het groot op de kermis hebt. En zeg nou eerlijk, hoe vaak grijp je daar raak?
Waar het vandaan kwam, tot op de dag van vandaag durf ik het niet te zeggen. Maar het moment was zó helder, zó logisch ook. Ik dacht aan Bangladesh. En New Orleans. Modderstromen raasden in gedachten voorbij. Nietsontziend, alles op hun weg verslindend. Een kracht waar mens noch materie tegen bestand was. Kracht. Substantie. Dat is wat je nodig hebt!
Ik wist wat me te doen stond.

Ik plaatste mijn rechterhand tegen de muur en omsloot met links het directe slachtoffer. Ik keek naar boven. Door het raam keek een lichtblauwe hemel vol belofte terug.
Hij was nu hard genoeg. Omdat het moet, sprak ik mezelf toe en ik gaf er, zoals dat in de volksmond heet, een slinger aan.
Voor het verhaal zeg ik hier graag dat je niet veel later de tik tegen het porselein kon horen…

Sledgehammer

2009-01-20T17:34:00.012+01:00

Een jongen passeerde vlot door het gangpad. In het voorbijgaan maakte hij geluid. Ik was er niet zeker van, maar het had er veel van weg dat hij zong. Hij ging op het balkon staan, terwijl de doorzichtige klapdeur achter hem langzaam haar oorspronkelijke positie innam. Een perpetuum mobile met houdbaarheidsdatum.

De jongen maakte nog altijd geluid. Het leidde geen twijfel, hij zong. Sledgehammer van Peter Gabriël. Hij deed het met overgave. De minder geoefende luisteraar zou kunnen beweren dat het lang niet onaardig was. Een beetje goed, zelfs.
Hij deed wat alle enthousiaste amateurs doen. De stem van de artiest mimieken.
“You could have a big dipper!”
Het was iets voor negenen. Ik had nog geen koffie geroken, maar de eerste lach was binnen. Om me heen gebeurde niets.
“I've kicked the habit… Shed my skin!”

Mijn medeforenzen deelden de onzichtbaarheid. Misschien werd een omslag gevreesd. Dat het zingen slechts de opmaat was naar een bloederig pandemonium. De angst voor ellende is diepgeworteld. Zelfs wanneer iemand vermakelijk de schaamte voorbij is kiest men ervoor vooral niet te kijken, laat staan reageren. Het stemde me niet droevig. Ook ik kijk vooral naar mezelf. Evenals de jongen op het balkon. Die begon, ik lieg niet, gewoon overnieuw. Sledgehammer. Op repeat. De trein naderde het station. Het balkon werd drukker bevolkt. De jongen mompelde de tekst nu. In duet met schaamte die weer naast hem was komen staan.

De deuren openden met een zucht. Een bevrijding, zo bleek. Schaamte bleef achter op het balkon en nadat de jongen genoeg afstand had genomen van ons, zijn stille publiek, deed hij weer wat hij niet laten kon.
“I'm your sledgehammer… Let there be no doubt about it.”
Ik keek hem na. Met zijn grote rugtas en lompe tred. Hij leek me niet overdreven populair. Maar voor even wilde ik hem zijn.

Aan Hugo

2009-01-16T17:13:00.004+01:00

Lieve Hugo,

Het is te lang geleden sinds de laatste keer dat ik je schreef. Nu kan ik zeggen dat dit grotendeels door jou komt, maar echt tellen doet dat niet. Het erkennen van schuld wordt eenvoudiger naarmate je ouder wordt. Tegelijkertijd, er niets mee doen ook.

Je bent al weer bijna één jaar oud. Het zal grotendeels aan jou voorbijgaan. In die zin dat jij je er later niets van zult herinneren. Gezien de beklemmende aandacht en onzinnige cadeaus op deze dag, kun je spreken van een geslaagd debuut van het defensiemechanisme van de hersenen.
Het is misschien vreemd om te zeggen, maar jouw nakende verjaardag stemt me een beetje droevig. Voor je er was vertrouwde iemand me toe dat het pas echt leuk zou worden wanneer je twee jaar oud bent. Ik knikte. Zo werkt dat. Als je ergens niet over mee kunt praten, dan knik je. Je kunt het een leven lang volhouden. Als je dood bent zullen ze zeggen: hij was een prettig mens om mee te praten. Iemand die echt luisterde, kom daar nog maar eens om.

Inmiddels kan ik erover mee praten. Ik kan kort zijn: er is niets van waar. Voor mij ben je nu perfect. Dat impliceert wel dat ik je het liefst exact zo zou houden. Dat geluk vooral in kleine dingen zit, daar is geen woord teveel mee gezegd.
Ik heb er over nagedacht hoe ik je groei kon belemmeren. Je leefwereld zo klein mogelijk houden klonk op papier als een onderbouwde oplossing. Mind over matter. Hoe minder stimuli de hersenen bereikt, hoe minder impulsen het lichaam zou krijgen om mee te groeien. Een woonkamer, wat blokken en een bal. En ik die alleen nog maar jouw taal spreek, zodat jij nooit die van mij kunt leren. Een status quo die ertoe leidt dat jouw hersentjes en lijfje spoedig zouden concluderen: “Jongens, leg het werk maar neer. Ik geloof dat we er zo zijn.” En in geval van nood de bankschroefmethode. ’s Nachts wanneer je slaapt, ik bij het hoofdeind en je moeder bij het voeteneind. En dan in enkele intervalseries kort maar krachtig naar elkaar toe duwen.

Dat laatste heb ik maar niet aan je moeder verteld. Toen ik onlangs voorstelde om je heel even in de draagmand van de kat te stoppen voor een Kodakmoment was ze licht ontdaan. Het zou heel wel kunnen dat humor niet de fundering is van onze relatie.

Naast het feit dat je voor mij helemaal af bent is de belangrijkste reden dat ik je klein wil houden natuurlijk evident. De op één na slechtste raadgever. Angst. De slechtste raadgever is spijt. Want die komt altijd achteraf. Was spijt een consigliere geweest, het zou al vlot zwemmen met de vissen.
Maar angst dus. Mijn rol nu is helder. Evenals die van jou. Waar jij echter groeit, moet ik dat ook doen. En er komt een moment dat jij evenveel weet als ik. Of op zijn minst denkt dat dit zo is. Hoe dan ook, het resultaat zal hetzelfde zijn. Je zult niet meer grijnzend je armpjes uitsteken om te verwelkomen als ik thuis kom. Een meningsverschil zal ik niet meer kunnen oplossen door je op bed te laten stuiteren tot je stikt van het lachen. Dan zijn we allebei mensen. En ben ik niet langer ‘papa’, maar je vader. Die het, ach, best goed bedoelt maar ook niet beter weet.

Zoals ik ook niet meer weet hoe het was om zelf een mensje te zijn, zoals jij nu nog bent. Tenminste, je krijgt nu echt menselijke trekjes. Door je lengte kom je ook met de minder fraaie varianten daarvan weg. In dat opzicht ben ik jaloers op je, ik voel me niet te groot om dat toe te geven. Het is verdomd makkelijk scoren namelijk. Wat je ook doet, slechts twee dingen vallen je ten deel: de lach en de vertedering. Ik moet het je nageven, je werkt het soms fraai uit.

Voor het slapen gaan kijken we altijd nog even of je nog goed onder de dekens ligt. Je wilt nog wel eens rechtop gaan zitten. Vermoedelijk omdat het kan. Dan begint het aandacht trekken, net zolang tot je door krijgt dat die aandacht niet gaat komen. Aan de andere kant van de babyfoon dachten wij altijd dat je in slaap was gevallen. Dat bleek zo te zijn. Alleen, ter plekke. Zittend slapen, aan het voeteneind. Met je hoofdje en je armpjes naar voren. Als een kleine dakloze. Zo noemen mama en ik je nu ook. Mama ging bij je kijken en fluisterde opgewonden: “Kom snel kijken naar onze kleine dakloze!”.
Het is zonder twijfel het mooiste wat ik ooit heb aanschouwd. Onbezoedeld levensgeluk in een onhandig hoopje. Mocht iemand vragen wat de essentie van geluk is, ik hoef slechts te wijzen.
Daarnaast denk ik: je snapt het nu al. En helpt mij het weer te begrijpen.

Ik zit hier en ik ben moe. Ik ga hier slapen.
Ik zie een poes. Die wil ik pakken. Dus tijger ik. Ik grijp mis. Ik grinnik als een bezetene. Ik tijger verder. Weer mis. Altijd mis. Maar een niet te evenaren lol. Mijn wereld.

Die poes is ook verantwoordelijk voor je eerste woordje. Geen papa, geen mama. Slechts één klank. Een engel die zijn vinger langs de rand van een glas strijkt.

“Aai.”

Pas enkele dagen erna begreep ik de importantie. Een werkwoordsvervoeging.

Blijf altijd klein, lief apie.

Liefs,
Papa

Ik ruik aan haar poepgaatje

2008-11-13T11:33:00.007+01:00

Ik heb een blog. Daar schrijf ik al geruime tijd niets meer voor. Dat is jammer, of onnodig, maar niet waar het nu om gaat. Als eigenaar van een blog heb je toegang tot statistieken. Die vertellen alleraardigste dingen. Dat zoektermen een onbedoelde blik gunnen in de onderbuik van je medemens, bijvoorbeeld. Laten we voorzichtig stellen dat het daar rommelt.

De onbedreigde koploper in de ranglijst van zoektermen is “dwergsex”. Verrassend? Je bent geneigd te denken van wel. Onaangenaam? Och. Een fetisj verdient dezelfde behandeling als een verdachte. Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Neemt niet weg dat er een respectabel aantal mensen is dat in de bedstee stapt en heimelijk denkt dat ‘het best wat kleiner mag’. Ik weet niet precies wat hier over te zeggen. Blijf scherp op de signalen, denk ik.

Ik kan hier een kleine 400 zoektermen publiceren. Dat doe ik nu niet. Het heeft niets te maken met iemand in bescherming nemen. Iemand is iedereen. In de schaamte van de fantasie herkent men elkander. Zou Jung hebben voorzien dat het collectieve bewustzijn zich heeft laten vangen in iets banaals als de zoekfunctionaliteit van Google?
Niet iedere vooruitgang is evolutie.

Je hoeft geen 400 drollen te aanschouwen om te kunnen concluderen dat het stront betreft. Eén volstaat. Aan deze analogie kleeft de mooiste zoekopdracht van allemaal.

“Ik ruik aan haar poepgaatje.”

Poepgaatje. Niet aars, niet sterretje. Poepgaatje. Dan weet je, dat moet een Belg zijn. Nader onderzoek leerde dat het poepgaatje zijn oorsprong vond in een toetsenbord in Lochristi. Ik had nog nooit van Lochristi gehoord, maar het ligt in België dus. Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer ik het taalgebruik van Belgen waardeer. Ze lijken de taal beter te begrijpen. Een Belg bindt de kat niet op het spek. Die zet de kat bij de melk. Dan ben ik direct thuis.

Zo ook met poepgaatje. Het is wat het is. Een gaatje waar poep uitkomt. Dat er ook verkeer in tegengestelde richting plaats heeft, doet daar niets aan af. Het is de zucht naar iets anders, maar betreft ook hier geen evolutie. Evolutie bracht ons het neuken. De mens kwam met kontneuken. Het is leuk, maar heeft met overleven verder weinig van doen.

Ik ruik aan haar poepgaatje. De eenvoud ervan maakt het tot een instant klassieker. Het is een statement. Alsof het heeft plaatsgevonden. En er naarstig wordt gezocht naar iets dat de herinnering levend kan houden. Een bevestiging. De hoop op een webcam wellicht. Misschien zelfs een verwijt. Mag je wanneer je de moeite neemt aan iemands poepgat te ruiken immers niet verwachten dat diegene het vastleggen van de daad faciliteert? Al was het maar omdat je het dan niet over hoeft te doen wanneer het tegenviel. Of erger, mis ging.

Ik veroorloof me hier de vrijheid te denken dat het niet bij ruiken blijft, namelijk. Wanneer zij haar poepertje in de lucht steekt, zegt ze impliciet: Ben ik al aan de beurt? (Uit: M’n eigen vrouw – Jiskefet). Dan kun je niet volstaan met ruiken en daarna een duim opsteken. In de film True Romance zit een dialoog over cunnilingis die ik hier graag aanhaal.

FLOYD
Hold on a second, Big D. You sayin' you eat pussy?

BIG D
Nigger, I eat everything. I eat pussy. I eat the butt. I eat every motherfuckin' thang.

DREXL
Preach on, Big D.

En zo is het. Wie zich inhoudt verzekert zich van de kortste weg naar teleurstelling. Het – of jij, zo je wilt – dient er in te gaan als het gebed in een ouderling. Maar daarin schuilt, oh paradox, ook het gevaar. Niets ondermijnt techniek meer dan enthousiasme. Het mag lijken of je je in één en hetzelfde gebied bevindt, likken aan haar poepgaatje is wel degelijk anders dan wat je je daar vlak boven kunt veroorloven. Vergelijk het met een voetmassage. De broze grens tussen genot en kietelen. Met kietelen is niets mis. Het is een beproefd onderdeel van het voorspel. Wanneer je je vol overgave op haar poepgaatje stort echter, ga je niet voor de lach.

Ik denk aan de Belg uit Lochristi. En of hij veel lacht. Als ik eerlijk ben, ik vrees van niet. Ik vrees dat hij niets liever wil dan ruiken aan een poepgaatje. Van haar. Of haar. Of haar. Ze hoeft niet eens bloedmooi te zijn. Gewoon mooi is genoeg. Want mooie meisjes poepen niet. Maar hij heeft haar niet, laat staan haar poepgaatje. Hij heeft internet. En een toetsenbord. En straks, wanneer hij weer zoekt, ook deze blog.

Misschien troost de gedachte hem dat hij niet alleen is. En weet hij dat er vanavond aan vele tafels, terwijl men de dag doorneemt, wordt gedacht: “Ik ruik aan haar poepgaatje. Althans, na het eten.”

Vraag maar aan Jung.

Lekker rood schijthuis

2008-05-20T12:08:00.006+02:00

De aanhouder wint. Dat zegt de vriendelijk klinkende dame van Nightwriters als ik vertel dat ik niet voor het eerst een verhaal heb ingestuurd. De keren dat ik niet werd uitgekozen, volgde steevast verontwaardiging. Hebben ze het wel gelezen dan?
Nu vindt logischerwijs het omgekeerde proces plaats. Er moet een luchtje aan zitten. Vast te weinig inzendingen. Heel even wens ik weer jong te zijn.

“En, jongen?”
“Eerste, mam!”
Dat is voor moeder genoeg. Niet voor vader.
“Van de hoeveel?”, vraagt hij kortaf.
“Twee!”.
Zijn gezichtsuitdrukking achter de opengeslagen krant onthult zich pas jaren later.

Creatie is het kind van narcisme en onzekerheid. Vandaag lijkt zij het meest op ouder nummer 2. Ik ben niet bang voor de tekst. Die is goed, ik durf te beweren mooi. Maar of die ook het podium krijgt dat het verdient?
Presenteren kan ik. Ontspannen, met een vleugje haha. Dusdanig dat er op wordt gerekend. “Ik voel me een soort nar.”, vertrouwde ik mijn baas onlangs toe na een presentatie. “Daarvoor ben je ook meegenomen.”, bevestigde hij.
Presenteren is niet hetzelfde als voordragen. De begrafenis van mijn oma recentelijk, maakte dit ontegenzeggelijk duidelijk. Mijn afscheid klonk op papier een stuk fraaier dan uit mijn mond. Te snel, te monotoon. Zoals ik ooit presenteerde.
Eega raadt aan te oefenen. Hardop. Tijdens de lunch, voor alle collega’s. Ik pieker er niet over en lieg dat dat helemaal niet zo’n slecht idee is. ’s Avonds zit ik met broer S. moed in te drinken in onze oude stamkroeg. Ik heb nog altijd niet hardop geoefend maar struikel over een argument dat te mooi is om te laten liggen.
“Het is hetzelfde als met penalties.”, zeg ik. “Op de training schiet je ze blind in het kruis, maar als je in een vol stadion de gang naar de stip maakt...totáál andere koek.”
Geen grasspriet tussen te krijgen. Ik ben voldaan met mezelf en switch van bier naar wodka. Vriendin van broer S. arriveert, alsmede broer V. We moeten gaan. Ik ga nog één keer naar het toilet. Een Chinese jongen legt aan op de pooltafel. Ik wacht. Op het toilet besluit ik tijdens het plassen alsnog hardop te oefenen. “Lieve Hugo. Hoera een Hugo. ... Lieve Hugo. Hoera een Hugo. Dat vond papa wel...” Dat wordt helemaal niks, zeg ik zachter, maar nog altijd hardop.

We komen aan in het Comedy Theater in de Nes. Mijn ‘5 minutes of fame’ blijken bijna de laatste ‘5 minutes’ van het programma, zo krijg ik te horen van de Nightwriters dame, die ook in levende lijve vriendelijk is. Het is niet uitgesloten dat dit mij teveel tijd verschaft om meer moed in te drinken. Eega arriveert ook met haar verjaardagsgezelschap. Men vraagt of ik zenuwachtig ben. Ik vertel dat ik de week ervoor nog tijdens een pitch een dansje heb gedaan voor zes mij onbekende mensen van Mars. Ik deed de ‘Bounty’, zelfbedacht.
Het voelt sterk of ik hier ook mezelf mee overtuig. Eega herkent mijn bravoure en drukt me op het hart wat water te drinken. Ik luister altijd wanneer ze dit zegt en vervoeg me naar het toilet om aan de kraan te lurken. Het helpt. Ik voel me goed. Nog heel even wachten.

Tijdens de pauze is er de gelegenheid een verhaal van zes woorden in te dienen. Ik spoor enkele vriendinnen van het verjaardagsgezelschap aan mee te doen. Hun lach verraadt onwil. Ik zeg dat ik er heel veel ken en dat ze die best mogen gebruiken. Ze pareren voorspelbaar en ik besluit er gehoor aan te geven. Bij het podium schrijf ik drie keer zes woorden op gele post-it blaadjes. De pauze is afgelopen en Kluun noemt degenen op die hun six word story mogen voordragen. Eén van mijn drie pogingen is uitgekozen. “Knap hoor”, hoor ik vanachter een krant.

Mijn zes woorden: Ze lijkt erg op ons moeder.

Ik ben er uitermate content mee. Ik zie een opgroeiende tweeling met borderline personality en oedipus complex die na het dodelijk ‘ongeluk’ van hun vader uiteindelijk ook hun moeder ombrengen wanneer die een nieuwe relatie krijgt. Want ze zien in dat dit effectiever is dan de rest van hun leven elke nieuwe relatie van hun moeder om te brengen. Bovendien zou dit hun moeder veel verdriet doen. Ik denk aan Jeremy Irons en zijn sublieme dubbelrol in ‘Dead Ringers’ en zie mijn tweeling samen één vrouw ontmoeten, waarna de meest extraverte van de twee opmerkt dat “ze erg op ons moeder lijkt”.

Nou ja, om maar een dwarsstraat te noemen.

Ik loop mijn dwarsstraat in. Het is er, op een voorbij waaiende tumbleweed na, kil en verlaten. Mijn zes woorden leveren geen enkele reactie op. Letterlijk.
Dit kan twee dingen betekenen, realiseer ik me. Of het is een voorbode, of het fungeert straks als ijsbreker. Hoop liegt niet voor het eerst.
Ik mag op. Zonder geveinsde overtuiging stap ik naar voren, het podium op. Het zes woorden verhaal fungeert inderdaad als ijsbreker – “ja, daar ben ik wederom”. De voorbode wacht rustig op zijn beurt.
Kluun voert de druk wat op door net voor ik wil beginnen iedereen te gaan laten staan. Wie straks gaapt mag gaan zitten, zo is ongeveer de strekking. Leon Verdonschot tipt me de microfoon wat meer naar me toe te buigen. Nu mag ik echt.
Direct in het verhaal duiken lijkt me geen goed idee. Ik kies voor de introductie die ik zo’n twee uur daarvoor heb bedacht. Over moed indrinken in een kroegje in de Pijp. Vlakbij het standbeeld van André Hazes. Dat hij ooit zong over een brief voor zijn moeder (welbeschouwd had zijn zoontje dat, maar ik wil het mezelf niet onnodig moeilijker maken) en dat ik hier een brief voor mijn zoontje heb. Op moment van bedenken kwam daar nog een grap achteraan.
“Die overigens thuis bij de oppas is. Dat u niet denkt...enfin.” Doe ik niet. Ik begin voor te dragen. Niet te snel, niet te snel, schiet door mijn hoofd. Dat gaat. Op zich. Het tweede ingrediënt voor een smaakvolle voordracht, intonatie, wordt geneutraliseerd door mijn zenuwen. De eerste mensen gaan zitten. Mijn stem klinkt verder weg. Ik draag niet voor, ik lees niet voor, ik lees wat er op het papier staat.
Naderhand zal ik me niet kunnen herinneren of er geklapt is. Kluun doet een rondje reacties. Waarom de meneer rechts in het witte overhemd ging zitten. Hij was de eerste.
Hij vertelt dat hij het best een mooie brief vond, maar geen verhaal. Ik zeg niets terug. De volgende dag begrijp ik dat ik er, al had ik het gewild, ook niets zinnigs op had kunnen zeggen. Kluun zegt dat het stuk hem wél aansprak, maar dat hij wellicht bevooroordeeld is omdat hij ook net vader is geworden. Hij vraagt Manon Uphoff naar haar mening. Manon neemt geen gevangenen. De voordracht was zo monotoon dat er maar weinig heeft beklijfd. Mijn ego schiet in de automatische piloot en biedt een vileine karakterologie aan. Ik kies in meerdere opzichten voor de leercurve. Leon Verdonschot en de dame achter de bar geven een blik van medelijden en begrip, denk ik. Ik heb zojuist in vijf minuten geleerd dat schrijven en voordragen niet dezelfde ambachten zijn.

Eega is de volgende ochtend boos op me. Ik heb ruzie met haar gemaakt omdat ze het dichtst bij was. Daarnaast hebben we voor het eerst in maanden met elkaar gedronken, maar heeft dit niet tot sex geleid, omdat zij dronk en ik dronken was. Ik bied excuses aan die me bekend voorkomen. Uit niets leren moet ooit een les kunnen worden getrokken.
We doen goede goedmaaksex en halen samen Hugo op bij de oppas. Hij wordt wakker en rekt zich op z’n kleine-mensjes uit. We zetten onze volwassene-praat-met-baby stemmen op. Ik realiseer me hoe rap de schaamte hiervoor verdwijnt. Hugo lacht. Als een oud mannetje zonder gebit die net een vieze mop heeft verteld. Zijn haartjes zijn nog altijd rossig in het zonlicht en ik denk aan de anekdote die me een paar weken terug werd verteld. Over de ras-Jordanese die haar nog veel rossigere kleinkind omhoog hield en sappig uitkraaide: “Lekker rood schijthuis!”
Ik grinnik en kijk naar Hugo. Dat voordragen kom allemaal nog wel, ooit. Kwestie van vlieguren. Voorlopig kijk ik uit naar voorlezen. Aan mijn eigen lekkere rode schijthuis.

Hoera een Hugo

2008-03-18T17:46:00.005+01:00

Lieve Hugo,

“Hoera een Hugo.”

Dat vond papa wel een droog grapje om voor het raam te hangen. Niet iedereen die langs komt merkt het op. Laat dat de eerste les zijn die ik je meegeef, mooi jochie. Dat er nogal wat is dat niet door anderen wordt opgemerkt. En dat je deze mensen heel waarschijnlijk niet tot je beste vrienden zult rekenen. Zeker wanneer het een onopgemerkt grapje betreft.

Je bent nu een week in ons leven en ik durf je zonder schroom te bekennen dat alles waar is. Meer dan dat zelfs. Want ook de komende periode omarm ik zonder vragen. Die periode waarin je het begrip slaap een twijfelachtige lading gaat geven. Waarin je feitelijk niets meer bent dan een pruttelend, poepend, huilend en slapend hoopje. Maar wat een magnifiek hoopje.
Wees gerust, lieve Hugo, ik ga hier niet zitten dwepen. Hoewel ik je wel moet bekennen dat ik zaterdagavond op een verjaardag veel over de bevalling heb gesproken. En daarbij termen als ‘ontsluiting’, ‘stuwing’ en ‘speen-tepel verwarring’ bezigde zonder er bij na te denken. Dat van die laatste term is niet helemaal waar. Daar moest ik om lachen. Zo kinderachtig is je vader ook wel, laten we dat maar meteen de tweede les noemen. Neemt niet weg dat mocht ik er zijn geweest als iemand anders, ik mezelf zeer waarschijnlijk gemeden had. Laat ik je daarom hier en nu de belofte doen dat ik mijn trots alleen op gepaste momenten, en met waardigheid, zal tonen.

De eerste dag deed je je oogjes nog niet open omdat je hoofdje klem had gezeten. Weet je dat ik dat op dat moment geruststellend vond? Ergens dacht ik namelijk dat je alles direct zou zien. Al mijn angsten, twijfels en neuroses. Dat komt door die verdomde babyfluisteraar van de televisie. Na twee keer te hebben gekeken was ik er van overtuigd dat alle baby’s zijn uitgerust met het zesde zintuig. En dat wij volwassenen slechts de mazzel hebben dat jullie je nog niet in woorden kunnen uitdrukken. Inmiddels heb je me al meerdere keren aangekeken. Nog steeds vraag ik me af wat je allemaal ziet, maar omdat mijn liefde voor jou vele malen groter is dan mijn tekortkomingen heb ik het een geruststellend plekje kunnen geven.

Je wil elke avond tussen ons in slapen. Aangezien wij een wat buigzame discipline hanteren gebeurt het vaak dat ik ’s nachts wakker wordt en tegen een heel klein hoofdje aan kijk met een nog kleiner vuistje ernaast. Vaak pruttel je dan wat met je mondje en soms frons je er ook bij. Dan ben je het vertederendste klootzakje dat ik ooit heb gezien. Gelukkig werkt dit niet overdrachtelijk. Ik vind veel andere kinderen nog altijd met grote regelmaat irritant. Ik kan je niet vertellen hoe geruststellend dat is.

Voor je werd geboren heb ik me heel kort afgevraagd of ik het jou mocht aandoen. Daarmee bedoel ik: jou op deze wereld zetten. Die zo grenzeloos kortzichtig lijkt dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat wij mensen bovenaan de voedselketen staan. Tot ik je zag. En direct weer onderkende wat het enige antidotum is. Iemand op deze wereld zetten die het wel begrijpt. Dat klinkt moeilijker dan het is. Ik kan niet wachten tot ik met je kan praten.

Veel liefs, papa.

Jij, van de motorkap

2008-02-22T10:11:00.006+01:00

Achttien jaar geleden, bijna exact zelfs nu ik erover nadenk, fietste ik met jou achterop. Ik fietste hard. Boerenjongens hard. De zenuwen van een zestienjarige jongen die het misschien wel voor het eerst zou gaan doen vonden een uitweg in de pedalen. Of jij even nerveus was weet ik niet. Je was twee jaar jonger, maar zoals alle meisjes op die leeftijd was je twee jaar verder en daarmee was de stand dus gelijk. Dat de kans bestond dat jij mij zou ontmaagden – en niet andersom – zal je echter ongetwijfeld een psychologisch voordeel hebben gegeven.

Je droeg een uitermate groene houtje-touwtje jas. Als ik je daar wel eens aan herinner moet je altijd hard lachen. Je vindt het een verschrikkelijke jas. Ik niet. Ik vind ‘m fantastisch. Dat de jas die avond improvisorisch dienst deed als laken draagt wellicht bij aan de warme herinnering nu. Ik sluit dat niet uit.

Hoe de avond precies verliep weet ik niet meer. Althans, de aanloop er naartoe. Ik denk dat we de tijd hebben gedood. Met gesprekken die je als zestien- en veertienjarigen voert. Ik kan me er niet direct een voorstelling meer bij maken. Tegelijkertijd vermoed ik dat het niet eens heel veel verschilt met de gesprekken die je als dertigennogwatjarigen hebt. De inhoud zal zich begripvol hebben opgehouden in de schaduw van de anticipatie. Heimelijk wachten tot we je vriendin naar de bus moesten brengen. Daarna hetzelfde volslagen onlogische rondje ‘om’ als de week ervoor. Moed verzamelen dient niet lichtzinnig te worden opgevat.

Tijdens het rondje vertelde ik je over de hoeren die er ooit, vroeger, schenen te hebben gezeten. Speciaal voor de boeren, die na een knuistig stukje handjeklap op een kraakheldere dinsdagochtend slechts twee dingen wilden. Jonge jenever en een blozende kut. Of ze er echt hebben gezeten durf ik niet te zeggen. Het is wel zoals het mij ooit verteld is. En de overlevering, welke ook, is heilig. Niet voor niets zegt men ‘Zo wil de overlevering’. Het was hoe dan ook een verhaal waarmee je aan kunt komen in die situatie. Volgens mij moest je er om lachen. Het zou mij ook niet verbazen als het een effectief aphrodisiac is, denken aan hoeren. Als piepkleine porno op het geestesoog.

Inrit vrijlaten. Het stond op het bordje waar je voor ging staan. Met je armen gespreid sprak je met de stem van het kind dat je was. ‘Je mag er niet in!’. Logischerwijs leidde het tot de eerste kus. Strikt genomen gebeurde dit de week ervoor, maar omdat het beter in het verhaal past en jouw herinneringen hier en daar vluchtiger zijn gebleken, is het een vrijheid die ik me veroorloof.

Op dit exacte moment – ik lieg niet – schiet mij te binnen dat ook de tweede kus daar plaatsvond. Het kan natuurlijk de waarheid zijn die zich schikt naar de anekdote, maar wat geeft het. We zoenden, en liepen toen door naar een steegje enkele meters verderop. Het lag naast het snookercentrum en leidde naar een soort open garage. Ik zou er veel voor over hebben me het merk auto te herinneren. Dat ik kon zeggen: ‘Het was een Ford Taunus.’ Of een Datsun. Ik hoop dat het een Volvo 240 Station was.

Laat ik kort zijn over ons consumeren. Het was typische tienersex. Hierbij aangetekend dat ik de tijdsgeest in acht neem. Er kwamen geen ‘treinen’, ‘sandwiches’ en ‘gehusselde salades’ aan te pas. Ik herinner me drie dingen helder. De verbazing, ik weet even geen beter woord, op het moment dat ik iets minder jongen werd. Warme bosbessentaart. Daarna, het blije besef. Geneukt. Ik had geneukt. Want zo is het natuurlijk ook op die leeftijd. Miljoenen jongens hebben even zovele meisjes gevingerd in steegjes over de hele wereld. Maar het aantal orgasmes zal ongetwijfeld op één zo’n vinger te tellen zijn. De volgende dag verslag aan de achterban. ‘En?’. ‘Gevingerd’. Dat telde net zo zwaar. Het laatste dat ik nooit zal vergeten is de vraag die ik je na afloop stelde. ‘Voelde je het?’, daarmee doelend op mijn orgasme. Ik weet niet of je dat nog weet. Het was ter bevestiging, denk ik. Vastleggen dat het echt gebeurd was.

Ik was verliefder. Het mooiste meisje van de andere school, van alle scholen eigenlijk. Het was alleen verboden. En daarmee kansloos. Niet veel later waren ‘we’ dan ook voorbij. Langzaam maar zeker verdween je uit beeld. Ik heb nog een meisje versierd dat me aan je deed denken.

In de zeventien daaropvolgende jaren heb ik je ongeveer vijf keer gezien. Voor mij hadden al die keren iets speciaals. Ik denk niet dat het was omdat je mijn eerste was. Ik denk dat een verliefdheid die gedwongen wordt te verdwijnen nooit helemaal weggaat. Het wordt een sluimering. Een schijndood. De laatste van die vijf keer veranderde er iets. Je zag mij anders. Er miste iets. Haar en babyvet. Mannen worden inderdaad beter ouder.

Nu lig je naast me. In ons bed. In je ogen zie ik wat iedereen uiteindelijk hoopt te zien. Liefde zonder houdbaarheidsdatum. Geruststelling is een basale menselijke behoefte. Aan de muur hangt een foto waarop je dat meisje van toen bent. Soms kijk ik stiekem een paar keer heen en weer. Naar jou, naar haar, naar jou. Jullie zijn niet altijd dezelfde. Hetzelfde geldt vast ook voor mij. Vreemd hoe herinneringen even tastbaar als vluchtig kunnen zijn. Herinneringen die we nu hebben ingeruild voor het meest tastbare denkbaar. Een kind. Ons kind. Voelbaar, zichtbaar en als het goed is binnen twee weken aan de andere kant van je buik. Dan ligt er zomaar een klein ventje tussen ons in. Met een geweldige naam. Zo logisch dat niemand ‘m nog heeft geraden.

Jij, van de motorkap. Ooit zag ik je voor het eerst door het raam aan de overkant van de school. Een moment dat nu, achttien jaar later, onvergetelijker is dan ik zelfs maar had kunnen verzinnen. Toeval bestaat. En is een ronduit briljante uitvinding.

Ouwe rukker

2007-12-20T10:03:00.001+01:00

Het kan niet anders of iedereen heeft het door. Mijn ogen verraden het. Verraden mijn lichaam.

Mijn god, heb je ooit plichtmatiger staan dansen? Ik kijk om me heen. We bewegen hetzelfde. Niemand uitgezonderd. Been voor, been achter, tapje tegen de heup, goedkeurend knikken, Mona Lisa smile. De muziek is een cabaretier, wij het publiek dat lacht omdat het hoort. Ik vraag me af of ik de enige ben. Die nadenkt over waar hij nu, op dit exacte moment, mee bezig is. Het lijkt van niet. Maar een therapeut leerde mij ooit dat je nooit alleen bent wanneer het op gedachten aankomt die op het oog minder gangbaar lijken. Het zou dus zomaar kunnen dat 300 anderen hier doodgewoon hetzelfde denken. Dat ze ook maar blijven doorgaan met wat ze doen. Puur omdat nu, op dit exacte moment, gaan stilstaan ook geen optie is. Als je stopt ben je af. Wilt u zo vriendelijk zijn om langs de kant te gaan staan? Dank u.

Waarom? Waarom heb ik me weer over laten halen?

Nou, simpel. Omdat je iemand nodig hebt, weet je nog? Om minimaal mee te neuken. Omdat drank, coke en porno met de gordijnen dicht een pleister is die niet meer plakt. Trekken aan een dood paard. Het kan gezellig zijn, maar het geeft zo’n rotzooi, hè.

Ik wil een wodka. Geen coke. Nog niet. Misschien helemaal niet. Dat zou goed zijn. Kijk maar gewoon.

Ik wurm me tussen hen die aan de bar hangen. Sorry, sorry, dank je, ja, dat is ‘m.
Niet cool kijken nu. Doet iedereen al. Lach. Je herinnert je iets grappigs. Binnenpretjes zijn uitnodigend, regel 1 als je alleen staat. Ik denk aan niets en lach. Het is een goede lach, want ik voel haar kijken. Links, aan het einde van de bar. Samenzweerderig. Ik blijf terugkijken en na een seconde of tien knik ik uitdagend: “Wat had je dan?”
Ze slaat haar ogen neer, neemt een slokje van haar drankje en draait zich om. Haar glimlach verdwijnt in de wachtende menigte. Koortsachtig probeer ik haar te volgen maar ik ben haar direct kwijt. Ik vloek in mezelf en wil snel bestellen. Op hetzelfde moment voel ik een hand op mijn rug. Een glimlach, een wenk. Ik lach. Het is een goede lach. Een echte lach.

Daarom heb ik me weer over laten halen.

Ik sluit de toiletdeur en we beginnen te zoenen. Geile, rustige, lange zoenen. Natuurlijk smaakt ze zoet. Ik pak haar hand en leg deze tegen mijn kruis. Ze schudt nee. Nee? Voordat ik iets kan zeggen legt ze haar vinger op mijn mond en draait ze zich om. Als ze haar rokje omhoog doet ruik ik haar. Ondanks de omgeving kan ik haar ruiken. Als ze zich heel lichtjes naar voren buigt kijk ik naar beneden. Ze heeft geen string aan, maar een klein broekje. Een klein camouflage broekje. “Kom je landje veroveren?”. Dat zegt ze echt. Ik krijg een brok in mijn broek en maak deze los terwijl zij haar legerdingetje naar beneden schuift. Ze is prachtig nat. Met drie vingers verken ik haar fruithapje, waarna ik ze in mijn mond steek. “Sorry, maar dit gaat niet lang duren…”, zeg ik als in één rustige beweging volledig bij haar binnendring. Haar warmte... Ik ken haar warmte! Het is dezelfde warmte als de allereerste keer, ik ben er zeker van!

“Zeg het maar…
Hallo! Zeg het maar…”

Een barmeisje kijkt me verveeld aan. Links, aan het einde van de bar staan allemaal mensen die ik niet ken. “Een wodka met ijs… graag.”

Ik sluit de toiletdeur en zet het glas op de grond. Ik neem een snuif, plichtmatig, en nog één. Misschien moet ik zo maar eens op huis aan.

Holland Casino. Een mooie gelegenheid om out te gaan

2007-12-05T18:36:00.001+01:00

Illusies hebben de vervelende eigenschap dat je ze in stand dient te houden. Anders vervolg je de reis onherroepelijk met desillusie als je stugge bijrijder. En kun je het inpakpapier voorgoed bij het grof vuil doen.

Sommige ontmaagdingen laten lang op zich wachten. Waar moderne schoolmeisjes van dertien grinnikend hun poepertje op het schavot leggen, en tienjarige jochies blowen op routine, daar doe ik er rustig tot mijn vierendertigste over om me te laten verleiden door Vrouwe Fortuna.

Ik was er nog niet eerder geweest. Wel had ik twee tastbare associaties. De eerste met dank aan een vriend. Die bevond zich tijdens de afscheidswedstrijd van Dennis Bergkamp in Londen in het stadion, vlakbij de cornervlag. Ergens in de tweede helft diende er een corner te worden genomen. Die taak nam Glenn Helder op zich. Oud-ploeggenoot van Bergkamp bij Arsenal. Maar vooral oud-gokverslaafde. Glenn legde de bal goed, nam een aanloop en hoorde toen één stem, achter zich in het publiek.

“Hol-land Ca-si-no! Hol-land Ca-si-no!”

Voetbalhumor. Je moet er van houden. Ik kon een luier aan.

Mijn tweede associatie is gevormd door commercials. Met boter en suiker ben ik er ingegaan. Ongekend naïef voor iemand die zelf werkzaam is in de reclamebranche. Nou is mijn naïviteit bewust gekozen, ik bedoel, ik wil vaak dat dingen waar zijn. Eén van de laatste relikwieën uit mijn jeugd die ik warm houd, voed, koester. Toch, ik had beter kúnnen en moéten weten.

"Het is zo’n bevolkingsgroep die volledig onder de radar leeft. Wat met het oog op witwassen natuurlijk een gouden greep is."

De binnenkomst is als een slechte blind date. Als dit is waar Vrouwe Fortuna haar gasten ontvangt, dan hoef ik haar slaapkamer niet te zien. Als dit is wie Vrouwe Fortuna ontvangt, dan bedank ik vriendelijk voor de eer. Maar je bent op date, een dubbele welteverstaan, dus aanpassen is het devies. We hebben het toch gezellig?

We geven onze jassen af bij de garderobe. De vrouw die ze aanneemt is exemplarisch voor het publiek. Kamper glamour. Ik kijk naar mijn schoenen. Vieze, versleten All Stars. Ik vind dat ik niet naar binnen zou moeten mogen. Vroeger hoorde je weleens van mensen die naar het casino waren geweest. Dat betekende te allen tijde je dansschoenen aan. Daarboven de bijpassende pantalon. Nou krijg je mij tussen zes planken nog niet in een pantalon, maar toch…ik voel me bepaald niet onderdeel van de oplossing. Goed, het zij zo. Ik draag geen min overhemd en heb een ronduit geweldige haardag, zo verraadde de spiegel zojuist.

Bij binnenkomst worden we gefêteerd met twee vouchers, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. De ene voucher geeft recht op een gratis drankje, alhoewel ik vermoed dat mijn standaard drankje daar niet onder valt. De ander biedt, hoe kan het ook anders, spelplezier. Wat exact is me niet duidelijk maar het is een eenmalige kans in of op de ‘Money Maker’, of iets daaromtrent. Georganiseerd plezier. Daar is zelden iets goeds uit voortgekomen.

We zijn er klaar voor, lijkt mij, en lopen de trap op naar boven. Geen moment heb ik de neiging iets als “Vegas, baby!” te roepen en dat heeft niets te maken met het feit dat we thans niet in Vegas zijn, maar in het voormalige Lido aan het Max Euwe Plein. TV maakt mensen vijf kilo zwaarder…en casino’s vijf keer sfeervoller.
In de commercials zit er een overzichtelijk aantal mensen aan een speeltafel. Zo af en toe hebben ze schalks contact met elkaar. De verlichting is warm.
Het contrast met de realiteit doet pijn aan de ogen. Het is een rokerig hol. Niet zoals in de film. Waarin de tot knieschoten gedoemde hoofdpersoon zich inkoopt in een potje poker met strictly high rollers. Dat wil wel. Maar hier…de ruimte is groot. Wat natuurlijk normaal is, maar het gemis aan gezelligheid en persoonlijkheid druipt als troosteloze drap van de muren. Lauwe verlichting. Aan de speeltafels zit iedereen in zijn eigen cocon. Ontelbaar veel Aziaten. Hier zitten ze dus. Het is zo’n bevolkingsgroep die volledig onder de radar leeft. Wat met het oog op witwassen natuurlijk een gouden greep is.

Ik heb er direct één op de korrel. Grote hoeveelheid muntjes, nul spelplezier. Hij zet grof in. En toont geen enkele emotie, waar het rouletteballetje zich ook nestelt. Stoïcijnse kutchinees. Trek dan op zijn minst nog een zijden pak aan.

Ik heb te weinig geld bij me om me in een avond een propere gokverslaving aan te meten. Daarmee heb ik mezelf volledig afhankelijk gemaakt van mijn omgeving, die, enfin…
Soms is het beter deelnemer dan toeschouwer te zijn. Soms is het om het even. In een casino dompel je jezelf als deelnemer in een bubbelbad van adrenaline. Van kietelende belletjes tot een woest kolkende deining, al naar gelang de hoogte van je inzet. Als toeschouwer zou je de spetters moeten kunnen voelen. Ik voel niets. De entourage heeft me impotent gemaakt.

"De spanning wordt vakkundig opgebouwd met een ‘rien ne va plus’ rondje om de kerk."

Als rechtgeaarde groentjes besluiten we ons welkomstdrankje te gelde te maken. Een ouderwets je-moet-wat drankje. Het kind danwel de Nederlander in mij vraagt nog eens waar nou ook alweer dat andere bonnetje toe diende. Ook ik ben niet bestand tegen de verleiding van de kansredenatie. Natuurlijk is de kans één op een miljoen. Maar de kans dat ik het ben is nog altijd een kwestie van wel of niet, dus fifty-fifty. Ik lees het kaartje nog eens. Het ademt geen belachelijk grote prijs. Sterker nog, ik zet mijn geld op kermisvertier. Met bijbehorende prijzenpot. “Volgens mij is het gewoon zo’n glazen windhok waarin je mag grabbelen ofzo”, zeg ik. Ik kan me aanmelden bij de marketing-afdeling. Want nog geen minuut later bevind ik me op het dorpsplein. Casino braderie. Alle dorpelingen hebben zich verzameld. Ze vergapen zich aan een afgesloten douchecabine. Ik bestel drie bier en een seven up en ontwaar in de cabine een neger. Een neger met een lasbril. Hij lijkt er klaar voor te zijn.

De spreekstalmeester heeft zijn opbouwpraatje afgerond en geeft het sein. Daar gaat ‘ie dan. Kijk ‘m eens graaien. Jongens, jongens. Het ene vijfje na het andere weet hij te bemachtigen. Zijn dreadlocks wapperen fier mee in de tornado van spelplezier. “Het 50 euro biljet!”, kirt de spreekstalmeester. “Gaat het hem lukken? Kom op, kom op! Hiejahahaha, hij heeft ‘m hoor, dames en heren!”
Ik kan niet meer. Althans, dat dacht ik. Want de uitsmijter komt van Cor Camping naast me. Die heeft de lachers op zijn hand met de opmerking dat ze het geld beter hadden kunnen vervangen door bananen. Lang leve de privatisering. Zo krijgt ieder casino het publiek dat het klaarblijkelijk verdient.

Zit er nog rek in de desillusie? Vast wel. Als je maar wilt, niet waar? Weinig geld bij je hebben is één ding, niets uitgeven een ander. Volgende halte: Het Rad van Fortuin. Het werkt in ieder geval volgens hetzelfde principe. Wij vragen, zij draaien. De spanning wordt vakkundig opgebouwd met een ‘rien ne va plus’ rondje om de kerk. Niemand maakt er gebruik van. Mijn meisje gokt beter dan ik. Dat irriteert, maar ik steun haar wel. Wanneer ze niets wint, blijkt de raddraaier een andere mening toegedaan. De hele tafel ziet het, behalve hij. Ik heb een eerlijk vriendinnetje. Ze geeft hem de kans toch te mogen meedelen in de fooienpot vanavond. “Gewoon pakken, joh. Ja toch, altijd pakken hoor!”, tipt het lelijke meisje naast ons in plat Amsterdams. Ik vind mijn meisje stoer.

We zijn het er allen over eens dat ons avondje casino eindigt bij het Rad. Het was niks en meer dan dit gaat het ook niet worden. De laatste keer dat mijn gevoel een dergelijk koude douche kreeg van mijn zintuigen was bij de herhalingen van Miami Vice, zo’n 15 jaar later. Script, decors, acteerwerk…het had de tand des tijds niet doorstaan. Weg magie. Een pijnlijke ontmanteling van jeugdheld Sonny Crockett. De enige remedie was domweg niet meer kijken. Een les die mij vanavond nogmaals pijnlijk is duidelijk gemaakt.

Het is de laatste keer geweest dat ik ooit nog een Holland Casino betreedt. En de laatste keer dat ik mijn goede illusies te grabbel gooi.

Soundcheck van een kikkervisje

2007-09-28T11:48:00.002+02:00

Ze ziet er goed uit als ze aan komt lopen. Echt goed. Ik betrap me erop dat het me toch gerust stelt. Want áls je dit dan samen gaat doen met iemand, dan is het wel zo prettig dat diegene er goed uit ziet. Zwanger? Ja. Maar ook gewoon een lekker wijf. Noem me oppervlakkig. Doe ik zelf ook.

“Heb je een nieuw jurkje?”, vraag ik.“Ja, vanmiddag gekocht. Wel een beetje op de groei. Ik had eerst een maatje kleiner aan maar dat zat hierboven best wel strak al. En als het daar straks ook gaat groeien…”

Mooi. Grote tieten hebben is één ding. Maar het betekent nog niet dat anderen daar ook teveel van mee mogen genieten. Het zijn wel mijn tieten.

We melden ons bij de Kraamafdeling en ik voel me direct de ‘man’. De oenige sul die er een beetje achteraan hobbelt. Totaal geen grip op de situatie. Nul ervaring om op terug te vallen. Anders dan bij winkelen kan ik hier niet opperen buiten een sigaret te gaan roken met de andere stakkers. Hobbel-hobbel-hobbel…ah, de wachtruimte. Ik kijk de hoek om en zie een ander stel zitten. Ze lijken me niet direct bevangen door de gelukzaligheid van het kleine wonder dat ze ten deel is gevallen. Tegelijkertijd, hoe ziet dat er precies uit? Walgelijk, dunkt me. Het soort jeuk dat je niet kunt krabben.

Nog voor we willen gaan zitten worden we al verwelkomd.

“Hoi. Mevrouw Schipper? Ah. Jullie zijn voor het eerst hè?”

Dat zijn we. We stellen ons voor – ik ben haar naam meteen vergeten, maar zij die van ons ook blijkt later, dus dat scheelt – en mogen direct mee komen.

Ze is een grote vrouw. Gezegend met een rode complexie. Het type huid dat nooit echt bruin wordt, maar wel rood. Niet gevlekt zoals bij corpulente Engelsen. Gewoon, egaal rood. Ze gebaart ons plaats te nemen in haar kantoor.

Na enkele vragen heeft ze ons totaalplaatje. Nog steeds onwennig overweeg ik mijn eigen spanning te breken door de lolbroek uit te hangen.

“Ja, met de vader is lichamelijk ook alles goed hoor, haha.”

Gelukkig heb ik de tegenwoordigheid van geest dit achterwege te laten. Niet alleen heeft ze dit ongetwijfeld al ontelbare keren gehoord, het is ook oprecht niet grappig. Daarnaast bespaar ik mezelf een obligaat glimlachje van de aanwezige vrouwen. Dat is in elke situatie onbetaalbaar.

De bevallingsmevrouw is goed in haar werk. Duidelijk, rustig en blij voor ons, maar niet overdreven. Ik begin haar steeds sympathieker te vinden en ontwikkel in recordtempo een rotsvast vertrouwen in haar. Ongetwijfeld deels surrogaat voor het gebrek aan vertrouwen in mezelf. Dat zal allemaal best. Neemt niet weg dat ik er heilig van overtuigd ben dat ze in haar eentje een jeugdherberg bestierde in een vorige carrière.

Ondanks het feit dat ik in de situatie ‘groei’ blijf ik de rest van het gesprek de drang voelen Adje rem uit te hangen. Het verstand wint evenwel en ik vraag me af ik dit niet ook eens moet vasthouden in andere situaties. Lijkt mij alleszins niet.

We zijn klaar in de jeugdherberg. Een deur verder zit de verloskundige op ons te wachten. Zo werkt dat dus. Het zou mij niets verbazen als er al een team van professionals in de startblokken staat terwijl je zaadcellen nog wat vertwijfeld watertrappelen in die onbekende subtropische wildwaterbaan.

Ook de verloskundig is een lieve vrouw. Wel met ogen die me aan Marty Feldman doen denken, maar daar ben ik na een minuut of twee onopvallend staren overheen. Bovendien gaat ze voor het verlossende woord zorgen. Nou ja, de verlossende hartslag dan. Want als het goed is gaan we zo luisteren. En hoewel het uitblijven van menstruaties en het verschijnen van een tummy gelijk Madonna in “Lucky Star” (dit is inderdaad gestolen uit “Pulp Fiction”) toch echt in maar één richting wijzen…toch..toch is het nog niet ‘echt’. Eerst horen, dan geloven.

Terwijl Marty allerlei verloskundige dingen met haar bespreekt staar ik naar mijn meisje. Ik weet zeker dat ik op dat specifieke moment een stukje verliefder op haar word. Ze straalt iets uit waar ik in eerste instantie mijn vinger niet op kan leggen. Voor je ook maar durft te beginnen over die 'natuurlijke gloed’, niet doen. Dat is het niet. Degene die dat bedacht heeft moeten ze sowieso opsluiten. Nee, het is de rust die ze uitstraalt. In combinatie met het feit dat ze er, verdomme, gewoon lekker uitziet. Gods wegen zijn helemaal niet ondoorgrondelijk.

Als het moment daar is zie ik dat ze een beetje nerveus is als ze gaat liggen. Beide dames hebben ons gewaarschuwd dat het zeer waarschijnlijk nog te pril is om iets te kunnen horen. Maar dat negeert zij natuurlijk net zo goed als ik. Wij gaan iets horen vandaag. Ik zit niet naast haar om haar hand vast te houden. Het is geen bewuste keuze, de situatie ‘ontspon’ zich nu eenmaal zo. Het is me ook veel te ‘Hallmark’. Bovendien vermoed ik dat Marty haar werk liever doet zonder te worden afgeleid door mijn ongetwijfeld stompzinnige gelaatsuitdrukking.

Het apparaat gaat aan en het is alsof we in een onderzeeër zitten. En met een sonar op zoek zijn naar andere onderzeeërs. Ik merk dat ik ook op die manier begin te luisteren. Zoals ik al zei: stompzinnig.

Geruis, geruis en dan…een hartslag! Toch?! Nee. Althans, wel een hartslag. Maar die kennen we al.De sonar blijft onverminderd zoeken in onbekende wateren maar op een gegeven moment wordt het wel duidelijk: er zal vandaag geen nieuw leven worden ontdekt…

Pas als het apparaat wordt uitgezet kijken we elkaar aan. Een beetje schaapachtig in een soort van wederzijdse verontschuldiging.

Als we weer naar de lift lopen treedt de cognitieve dissonantie vertrouwd in werking.

“Ach, het is ook pas negen weken. En ze zeiden het allebei, hè. Pas na elf tot twaalf weken hoor je normaal iets.”“Ja, is ook zo schat. Maar ja, het had wel die echte bevestiging geweest. Nu blijft het…”

Ze heeft natuurlijk gelijk. Hier hebben we, hoewel niet overdreven uitgesproken, wel naar toe geleefd. Bij gebrek aan een betere vergelijking: het is toch een beetje alsof je naar porno zonder money shot hebt zitten kijken.

“Maar hé”, zeg ik, “twee weken is veel hoor in zo’n kort leventje.”“Nee, is ook zo. In principe groeit het een centimeter per week.”“Nou, daar ga je, dat is dus in principe een groei van 100% voor zo’n ventje in dit stadium!”, probeer ik in een poging de situatie op wetenschappelijke wijze dragelijker te maken. Dat werkt. Voor ons allebei.

Als we weer buiten staan blijkt de zon zowaar nog steeds te schijnen.

“Je ziet er echt goed uit, schatje. Je moet vaker zwart dragen”, zeg ik haar.“Wel hè. En zwart gaat weer helemaal de kleur worden deze winter”, zegt ze opgewekt. Ik geloof haar op haar woord.

Onderweg naar huis denk ik weer aan het uitblijven van dat ene geluid waar we op hoopten. Ik maak me geen zorgen. Toch hoop ik niet dat het een voorbode is. Dat het een ‘stil’ kind wordt. Want dan heeft ‘ie de eerste beuk natuurlijk direct te pakken…

Van Nistelrooy spuugt naar analisten

2007-09-13T16:17:00.001+02:00

Clarence Seedorf was 30 jaar oud toen hij werd geboren. Ruud van Nistelrooy is op zijn éénendertigste nog altijd elf. Zelden kwam dit mooier tot uiting dan gisteravond. Die goal, natuurlijk, magistraal. Maar het zat ‘m in het juichen. Nog voor de bal het net raakte draaide Ruud zich al om. Toen kwam het. Die blik in de ogen. Die lach. En vooral, die vuist. Dit was niet het juichen van een spits die op het hoogste podium wéér het verschil maakte. Hier juichte het gouden pikkie uit Groep 8 die zojuist de finale van het schoolvoetbaltoernooi had beslist.

Na afloop onder de douche dezelfde taferelen als altijd. Zijn vriendjes zingen. ‘Campeones, campeones...Ruudjúh, Ruudjúh, Ruudjúh!'. En Ruudje? Ruudje plukt wat aan zijn ontluikende schaamhaar en ziet het allemaal grinnikend aan. Zometeen lekker een patatje en een cola.

Glunderend neemt Ruudje plaats op zijn kruk in het hoekje van de kantine. De blonde poes achter de bar geeft hem een aai over z'n natte bol. "Die patatjes krijg je van mij, schat." Ruudje vindt het allemaal best. Als ze vraagt wanneer die leuke vader van hem weer eens komt kijken schuift Ruudje gnuivend een patatje naar binnen.

Ruud van Nistelrooy is de zuiverste vorm van voetbalromantiek. Hij verdient het vereeuwigd te worden. Als stripheld. Goudhaantje wint de Cup, dat werk. De eerste exemplaren mogen vervolgens direct naar de analisten. Die zo vol zijn van hun eigen zuur, dat ze het niet eens doorhebben als schoonheid ze vol in de bek spuugt.

Meer voetbabbel? Je leest het op tweekeergeelisrood.

Aan het lijntje

2007-09-11T11:41:00.001+02:00

Drol.

Dacht de hond terwijl

zijn baasje, niet voldaan

maar tevreden, zijn poep

in een zakje schepte.

Club met ballen

2007-09-05T15:22:00.001+02:00

Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen. Het seizoen is nog maar koud begonnen en de achterban mort. Alweer. Of eigenlijk, nog steeds. Over de redenen hoeft niet lang te worden uitgeweid. Beleidsbepalers lijken meer oog te hebben voor de score op de beurs dan de score op het veld. Toch vragen diezelfde beleidsbepalers de supporters vooral in de trein te blijven zitten voor de reis die nog in het verschiet ligt. Gelet op waar die reis heengaat, zullen de supporters zich in een mono-rail wanen.

Zoals zij zich ook in een sponsortent in het Amsterdamse Bos zullen wanen, mochten ze zich vijf minuten tussen bestuur en ‘belanghebbenden' begeven. Amstelveense Football Club Ajax. Een Voorzitter uit de advocatuur, een Algemeen Directeur met een cricketverleden. Dat laatste werkte alleen in De Wondersloffen van Sjakie. De meeste trainingsuren hebben ze ongetwijfeld gestoken in het verfijnen van hun lach. De lach van een manager. Een manager uit het bedrijfsleven.

Jammer alleen dat het steeds minder roemruchte Ajax geen bedrijf is maar een voetbalclub. Nou mag in het voetbal de waan van de dag gelden, dat is nog altijd niet de waan van de beurs. Dat is dus niet kijken naar de koers van het aandeel. Dat is kijken naar de koers van het team, en het aandeel van je belangrijkste speler daarin. Ajax wordt geleid door ballen. Met meer affiniteit voor een bitterbal dan een voetbal. Het is voor de supporters te hopen dat de falende verantwoordelijken een belangrijk stukje Amsterdamse humor meekrijgen: zelfspot.

Zodat ze zich realiseren dat er buiten het veld maar één bal thuishoort. Een broodje bal.

Meer voetbabbel? Je leest het op tweekeergeelisrood.

Dood vogeltje

2007-08-09T17:31:00.001+02:00

Mijn slaap hangt slap

tegen de touwen maar is

allesbehalve verslagen.

Ze streelt, zoent, knijpt.

Zachtjes, maar te hard voor

het bewustzijn.

Te vroeg, te licht, te laat.

De foetus zoekt zijn houding

maar is futloos. Eenzijdige

lust of gedeelde wens?

Een ochtendlul maakt

nog geen ochtendmens…

Loveland. Just say no

2007-08-08T16:41:00.001+02:00

House. Wie wil er serieus iets over schrijven? Je hoopt oprecht dat niemand het ook maar overweegt. Tot je volledig onverwacht in een hinderlaag loopt. En er domweg niets anders op zit. Wanneer je ‘m zonder spuug en waarschuwing ontvangt ga je immers niet in een hoekje zitten bloeden. Dan dient er snoeihard te worden teruggeslagen.

Loveland. Voor het schamele bedrag van € 51,- was je er bij, zaterdag 4 augustus 2007 in het Sloterpark. Hiervoor dienden sommigen slechts anderhalf uur in de rij te staan. Eens kijken. Deze mensen arriveerden om 15.00 uur. Het festival duurde tot 23.00 uur. Normaliter zou je dus zo’n 8 uur hebben om te Lovelanden. Vond de organisatie vermoedelijk toch wat gortig. Doe maar anderhalf uur wachten dus. Een voorrecht waar je dus slechts een goede € 9,50 voor betaalt, zo leert een snelle rekensom. Maar hé, dan heb je tenminste ruim de tijd om je drugs te verstoppen. Natuurlijk werd er niet echt gefouilleerd, maar de anticipatie…de spanning… Onbetaalbaar.

Eenmaal binnen weet je, die ellende van net, ben ik sneller vergeten dan je mdma-poeder kunt zeggen. Wel eerst even bonnen kopen. Het is warm, dus goed drinken is het devies. Voor € 10,- heb je één ‘plaatje’, met negen bonnen. Altijd prettig, een oneven getal. Want je betaalt voor alles in even getallen.

“Maar dan hou je er toch altijd eentje over?”

Ja? En? Dan koop je er toch nog negen bij. Amateur. Dezelfde klantvriendelijkheid die je in De Arena krijgt hoor.

Oh ja, het is warm. Daar moet op gedronken worden. Hmm, wat water op z’n tijd is dan wel welkom. Dat begrijpt de organisatie ook wel. Dus is er water in overvloed. Kost je maar vier bonnen! Net zoveel als twee biertjes.

“Net zoveel als twee biertjes??”

Ja ja, maar dan krijg je ook wel 0,5 liter. Zeg nou zelf, een kleine € 4,50 voor een halve liter water…

“Hebben daar Engeltjes in gepist dan?”

Nou, dat gerucht gaat wel inderdaad. Over pissen gesproken. Eerst maar even doen. Het festivalterrein moet verkend worden, maar met een volle blaas is het gewoon niet hetzelfde. Even wachten, nog even wachten, nog héél even wachten, beetje dringen en we mogen. Tenminste…een wat? Een stempel? Om te pissen? Juist.

Nou, doe maar dan, zo’n stempel. Geinig.

Kost één muntje. Ja, stom, logisch. Maar daarna is het wel gratis. Met stempel. Oké.
Nou ja, terecht. Je wilt niet weten wat voor onmenselijke taferelen je doorgaans aantreft op die toiletten. Dus dat de organisatie zo’n € 11.000 van het publiek vraagt om de boel een beetje ‘toegankelijk’ te houden…’t is eigenlijk een fooi.

Het eerste toilet is volledig ondergescheten. Volledig. Is ook niet leuk, dysenterie. Lullig ook voor de toiletjuffrouw. Maar goed, die wordt er wel naar betaald.
Toiletjuffrouw? Toiletjuffrouw? Hallo? Ach, die zal ook wel even dansen zijn. Het is tenslotte feest.

Inderdaad! Feest. De blaas is geleegd, dus even snel wat water kopen en we kunnen. Top.

“Zei je ‘dop’?”

Nee, ik zei top. Maar inderdaad, zelden heb ik een eenvoudig voorwerp als een dop zo zien schitteren. Door afwezigheid welteverstaan.

“Maar zonder dop kan ik dat flesje niet echt lekker bewaren. Kan ik straks direct weer een nieuwe kopen!”

Geef de man een sigaar.

Oké. Genoeg is genoeg. Alle rijen zijn getrotseerd, de doploze waterflesjes worden stevig omklemd... Kortom, de hoogste tijd om eens wat échte sfeer te gaan proeven.

…
…
…

Goed. Iedereen die ook maar ooit naar een leuk festival is geweest weet wat het is; échte festivalsfeer. Op Loveland moet die haast wel onder eerder genoemde berg stront hebben gelegen. Een onverwachte tegenvaller. Zoals de website immers beloofde (over serieus over house schrijven gesproken):

"Vorig jaar was de eerste waanzinnige editie van Loveland Festival. Bezoekers waardeerden de unieke locatie, vooruitstrevende programmering en intieme sfeer enorm. Op zaterdag 4 augustus is het vervolg! Hoewel het festival 2x groter is, blijft door de beperkte kaartoplage de intimiteit en het sfeervolle karakter gewaarborgd."

Waar te beginnen, waar te beginnen…
Bij het begin dan maar. Althans, het begin voor de bezoeker: de hemeltergende rij bij de ingang. Men heeft het over ‘een beperkte kaartoplage’. Laten we het er maar op houden dat 'beperkt' vanaf zaterdag 4 augustus 2007 een wat rekbaarder begrip is geworden.

De intimiteit. Met een mannetje of 10.000. Is dat dezelfde intimiteit die je in vluchtelingenkampen aantreft? Of was het de intimiteit die werd veroorzaakt door de sociale medehouser die door je heen wilde lopen? Of dacht dat rijen bij de eettentjes het beste met aggresiviteit geslecht konden worden? Is ook niet makkelijk, coke.

Los daarvan, laten we elkaar nou geen geheelonthouder noemen. De enige intimiteit die je doorgaans aantreft op evenementen als deze zijn van het gehalte: “Jij bent ook uit je knijter hè, haha!”, of “Hé, wie draait er nu?”. En oké, hier en daar nog de obligate pillenknuffel.

Obligaat…Obligaat…die term diende nog ergens voor… Oh ja. Dat was het. Voor de muziek. Vooruitstrevende programmering?? Voor Rusthoeve De Schuimbek ongetwijfeld, maar voor een festival als dit? Dat zich bovendien niet bescheiden profileert? Er zijn mussen gesignaleerd die hoofdschuddend over het park vlogen. Wat een zeldzaam tragische, herstel, trage, saaie en – hadden we obligate al gehad? – juist, obligate beatpourri.

“Hé! Ik dans al een kwartier exact hetzelfde!”
“Ha, wow, ik ook!”
“Moet je dit pasje zien!”
“Wow! Nieuw?”
“Nee, exact hetzelfde!”

Heel even vestig je nog je laatste sprankje hoop op de DJ. Die zal toch wel zien dat een complete main area evenveel enthousiasme aan de dag legt voor zijn set als een naaktslak voor een peloton wielrenners? Nou. Nee. Navelstaren is tijdrovender dan je denkt.
Is er dan helemaal niets positiefs te melden?

Natuurlijk wel. Bacardi bleek zich ruim aan het quotum te hebben gehouden voor het in dienst hebben van mensen met een ‘uitdaging’. Het autistisch kwartet dat het daar presteerde 20 minuten over je caipirinha te doen levert ongetwijfeld een fijn stukje subsidie op.

“Maar die caipirinha kwam toch rechtstreeks uit een flesje? Hoefde toch alleen ingeschonken te worden?”

Zeg, heb jij inmiddels niet genoeg sigaren?

Ook bij de eettent voelde je je als klant de koning te rijk. Je bestelt bijvoorbeeld een broodje tonijnsalade. Die is op. Dat kan natuurlijk. Dan besluit je in plaats daarvan dan maar een broodje gezond te nemen. Die maakt men voor je. Op exact hetzelfde moment dat het broodje gezond op de toonbank wordt gelegd, komt een verse lading tonijnsalade binnen. Geweldig! Kun je toch nog het broodje eten wat je wenste! De lieftallige broodjesassistente is een andere mening toegedaan.
“Nee, sorry, het broodje gezond is al over de toonbank gegaan. Die mag ik niet terugnemen van de organisatie.”

Als de organisatie het zegt, dan gehoorzaam je. Zo is het. Mochten onze Oosterburen op een dag weer een bepaalde neiging tot annexatie niet kunnen onderdrukken, dan ligt het bruine hemd gestreken en wel voor je klaar. Moffenhoer.

…

Ongetwijfeld zijn er genoeg mensen die het een fantastische happening vonden, Loveland. Je hebt ze er immers altijd wel tussen zitten. Toch. In dit specifieke geval: welke drugs hebben jullie in godsnaam gebruikt? Nee, echt.

Denkend aan Loveland 2008, kan nu wel al gesteld…

…Even serieus! Wat hebben jullie gebruikt? Is nieuwe hè? Waar haal je dat?

Want wie weet heeft de organisatie er iets aan…

Het-betere-huis-tuin-en-keuken-schelden

2007-07-31T14:47:00.004+02:00

Zoals de titel verraadt gaat dit over schelden. Ik wilde dus graag beginnen met een kwinkslag naar de Bond tegen het Vloeken. Tot ik me realiseerde dat vloeken niet hetzelfde is als schelden. Maar gelukkig blijken de bewakers van goede zeden de beroerdste niet:

“De Bond tegen het vloeken is een organisatie die zich inzet voor respectvol taalgebruik, zonder vloeken en schelden.”

Laat ik kort zijn over de Bond tegen het Vloeken. De Bond tegen het Vloeken is een eikel. Wat mij betreft heeft het evenveel bestaansrecht als een Bond tegen Moederkoeken. Maar vooruit, laten we eens met ze meedenken. Doe gewoon net of je in een improvisatieklas van de toneelschool zit: “…En jij…jij bent een hoeksteen, ok? Een hoek-steen.”

Heb ik gedaan en geloof me, is een stuk eenvoudiger dan je denkt. Soms staart een "goed" scheldwoord je namelijk recht in het gezicht. Al jaren. Alleen had je het al die tijd te druk met blasfemistische beslommeringen om het te zien.

In en rondom het huis liggen ze namelijk voor het oprapen. Woorden en woordconstructies die in de juiste context en met de juiste intonatie – verveeld en plat Amsterdams – een bijbaantje als scheldwoord krijgen.

Neem de volgende termen op je gemak even door en plaats ze vervolgens in de daarvoor bestemde ruimte.

[1] Pollepel – Broodtrommel – Theelepel – Theemuts – Droogtrommel – Droogrek

“Nee jij trekt volle zalen, [vul in]”

[2] Tuinstoel – Eierdop – Ovenwant – Badmuts – Wasmand – Plakband

“Hé [vul in], hoe vind je zelf dat het gaat?”

[3] Hark – Pleister – Bezemsteel – WC-eend – Zeemleren lap – Tuinset

“Kijk ‘m nou staan die [vul in], het ziet er niet uit.”

Naast bovenstaande juweeltjes heb je natuurlijk ook nog de speciale categorieën. Denk aan woorden die volledig autonoom naar het front kunnen. Het enige dat je hoeft te doen is het woord begeleiden met een kort, geïrriteerd uitademen door de neus:

“… Druiprek.”
“… Pannelap*.”
“… Douchekop.”
“… Afzuigkap.”
“… Trekzalf.”
“… Crackhoer.”

Daarnaast heb je nog de woorden die eindigen op -er. Daar kun je voor het cynikomisch effect natuurlijk de Van Hanegem regel op toepassen: -er + t.

Grasmaaier – Vaatwasser – Zwabber – Onderzetter – Stofzuiger – Deegroller

“Wat denk je zelf? [vul in + t].”

De pestpleuris. Zeg nou zelf, het zou godverdomme toch schitterend zijn als we elkaar vanaf nu op deze manier bejegenen? Tering, allejezus mooi zeg ik je.

Goed. En nou naar buiten en toepassen. Brillekokert*.

*De 'n' is bewust weggelaten, pannekoek.